ကုန္သည္မ်ား

တခ်ိဳ႕က.... လူကုန္ကူးတယ္... 

တခ်ိဳ႕က .... ဒုကၡေတြကုန္ကူးတယ္... 

တခ်ိဳ႕႕ က .... အတၱေလာဘမာန္မာနကို ကုန္ကူးတယ္.. 

တခ်ိဳ႕က .... ပရအတြက္ ဘ၀ကို ကုန္ကူးတယ္... 

တခ်ိဳ႕က... ေ၀ဒနာေတြထုပ္ပိုးၿပီး အလြမ္းေတြကို ကုန္ကူးတယ္.. 

တခ်ိဳ႕က ... အခ်စ္ေတြကုန္ကူးတယ္ 

 တခ်ိဳ႕႕က.... အမွန္တရားေတြကို ကုန္ကူးတယ္ 

တခ်ိဳ႕က.... အေတြးအေခၚေတြကို ကုန္ကူးတယ္.... 

တခ်ိဳ႕႕.က.... အေၾကြးေတြကုန္ကူးတယ္... 

တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕က.... အေပးအယူေတြ ကုန္ကူးတယ္... 

 ဒါေပမယ့္ သူတို႔အားလံုး အျမတ္မ႐ွိ အ႐ႈံးနဲ႔ရင္ဆိုင္ရၿပီး ေနာက္ဆံုးေတာ့ အသက္ဆိုတဲ့ အရင္းျပဳတ္သြားၾကတာပါပဲ....

21.12.2012

21 ရက္ေန႔ေတာ့ ေက်ာ္သြားၿပီ.... လွလွပပ ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ေလးပါပဲ.... ဒါေပမယ့္ အဲဒီေန႔မတိုင္ခင္ကေတာ့ လူေတြအမ်ားစု ေနစရာမရွိေအာင္တုန္လႈပ္ခဲ့ၾက... တခ်ိဳ႕ကလည္း ဘုရားစာေတြရြတ္ တရားေတြထိုင္ ပုတီးေတြစိပ္၊ တခ်ိဳ႔ကလည္း ခ်စ္သူရည္းစားဆီ အေရာက္သြားၿပီး အတူေသပြဲ၀င္မယ္ဆိုတဲ့ အထာနဲ႔ ကမၻာပ်က္မယ့္အခ်ိန္ကို ေစာင့္စားေနၾက၊ တခ်ိဳ႕ကလည္း မိသားစုကို ကိုယ့္နားအပါေခၚၿပီး ရင္တဒိတ္ဒိတ္နဲ႔ ဥစၥာဓနေတြဖင္ခုထိုင္ၿပီး တုန္လႈပ္ေနၾက၊ တခ်ိဳ႔ကလည္း ကမၻာပ်က္ေတာ့ အကုန္ေသ အားလံုးေအးေရာ ေကာင္းတာေပါ့ အမ်ားပဲဟာ ဘာေၾကာက္စရာမွတ္လို႔ဆိုတဲ့ ေသမထူးေနမထူးနဲ႔ မ်က္ႏွာလႊဲခဲပစ္ ထင္သလို ေနၾက၊ တခ်ိဳ႕ကလည္း ေဟာကိန္းေတြအေပၚ သံုးသပ္ေ၀ဖန္ရင္း ပ်က္ေရးမပ်က္ေရး အလုပ္ရႈပ္ေနၾက၊ တခ်ိဳ႕ကလည္း ေသြး`၇ူးေသြးတန္းနဲ႔ အ႐ူးဇာတ္ခင္းၿပီး ၂၁ ရက္ေန႔မတုိင္ခင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္ေသၾက၊ တခ်ိဳ႕ကလည္း.... လက္ရွိအတၱေတြအတြက္ မာနေတြ ေလာဘေတြတသီႀကီးထားၿပီး ကိုယ့္အတၱအႏိုင္ရေရး ႀကံေဆာင္လုံးပမ္း၇င္း ၂၁ ရက္ေန႔ကို ဥေပကၡာျပဳထားၾက၊ တခ်ိဳ႕ကလည္း ေကာင္းတဲ့စိတ္ေကာင္းေသာအႀကံေကာင္းတဲ့အလုပ္ေတြလုပ္ရင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေနၾက.... ဒီလိုနဲ႔ပဲ ၂၁ ရက္ေန႔ႀကီးမွာ ဘာမွမျဖစ္ဘဲ အခု ၂၃ ရက္ေန႔အထိ ကမၻာႀကီးဟာ အရင္လို ေန႔နဲ႔ည လည္ပတ္ၿမဲပဲ... ကဲဘယ္မလဲ မာယာ... ကဲဘယ္မလဲ ၂၁ ရက္ေန႔ေဟာကိန္း... အားလံုးဟာ မွားတယ္ဆိုရင္ ငါက ကမၻာမပ်က္ေၾကး ေလာင္းထားေတာ့ ႏိုင္တယ္ေပါ့... ဒါေပမယ့္ ႏိုင္တဲ့အတြက္ အေလ်ာ္အစားကေတာ့ တိတ္ဆိတ္စြာ ရွင္သန္ေနခြင့္ပါပဲ...

သတိရေပးပါ

အတိတ္က သိပ္လွခဲ့သလား.... သတိရေပးပါ ခ်စ္သူ.... ငါ့အနားမင္းရွိေနမယ့္ အတိတ္တခု.... အခုပစၥဳပၸန္အထိ ငါသယ္ေဆာင္ခဲ့တယ္... ဒီတသက္စာအတြက္ မင္းဘာပဲလုပ္လုပ္ မင္းဘယ္ပဲေရာက္ေနေန မင္းေဘးငါရွိေနမယ္ဆိုတာ သတိရေပးပါ... ငါတို႔ခရစၥမတ္မွာ ထင္႐ွဴးပင္မရွိဘူး... ေခ်ာကလက္လည္းမရွိဘူး... ကုတင္တုိင္က ေျခအိတ္ေလးလည္း ဘယ္ေရာက္ေနမွန္းမသိေပမယ့္ သတိရေပးပါ... ခ်စ္သူ မင္းနဲ႔ငါ အခ်စ္ေတြနဲ႔ ေႏြးေထြးေနမယ္ဆိုတာကိုေပါ့.... အတိတ္ေတြသိပ္လွခဲ့သလား မေသခ်ာေပမယ့္ အခုပစၥဳပၸန္ကေတာ့ သိပ္လွေနတာေသခ်ာတယ္... အနာဂတ္လည္း မင္းနဲ႔ငါ့အတြက္ အခ်စ္ေတြလတ္ဆတ္ေနရင္ သိပ္လွသြားမွာ အေသခ်ာပါပဲ... ခရစၥမတ္ရဲ႕ ေဆာင္းညေအးေအးေတြထဲမွာ မင္းေဘးက ငါ့ကို အၿမဲသတိရေပးပါ... ဒါဆို ငါနဲ႔မင္း သိပ္ေႏြးသြားမွာပဲ... ၂၀၁၂ ကုန္ဆုံးမယ့္ရက္ေတြကို ေရတြက္ရင္း မင္းသတိရေနေပးပါ... မင္းကို ငါခ်စ္ေနတယ္ဆိုတာကိုေပ့ါ...

မ်က္၀န္းအစံုအစံု

မ်က္၀န္း အစံုအစံု

ရင္ခြင္တခုမွာ ငါခိုလႈံေနခဲ့ရတုန္းက
အၿပံဳးျမျမနဲ႔ တတြတ္တြတ္ေျပာရင္း
အခါမလပ္ ငါ့ကို ဂရုတစိုက္ရွိခဲ့တဲ့

မ်က္၀န္းတစံု.......

ရင္ခုန္တတ္လာေတာ့
ငါက တပ္မက္ခဲ့တဲ့
မ်က္၀န္း အစံုအစံု.....

ငါ့ကို တပ္မက္တဲ့
မ်က္၀န္းအစံုအစံု......

တခါတခါ
ငါက
တခါတခါ
သူက
အျပန္အလွန္ အသံတိတ္စကားေတြဖလွယ္ျဖစ္ခဲ့ၾကတဲ့
မ်က္၀န္း တစံု........

အဲဒီမ်က္၀န္းေတြၿပီးေတာ့.....

ငါ့ရင္ကို လႈပ္ခတ္ေစခဲ့တဲ့
ငါ့ဘ၀ကို သိမ္းပိုက္ေစခ်င္ေလာက္ေအာင္
ညွိဳ႕အားျပင္းတဲ့
ရႊန္းစိုေတာက္ပၿပီး နက္နက္ရႈိင္းရႈိင္း
အသံတိတ္စကားေတြ
ရင္ထဲကခံစားခ်က္ေတြကို
အိတ္သြန္ဖာေမွာက္ခ်ျပတတ္တဲ့
မ်က္၀န္းတစံုကို ေတြ႕ေတာ့........

ငါ အဲဒီမ်က္၀န္းကို စြဲလန္းတပ္မက္ ပိုင္ဆိုင္ခ်င္ခဲ့မိတယ္.........

အခုေတာ့ အဲဒီ မ်က္၀န္းပိုင္ရွင္နဲ႔အတူ
မ်က္၀န္းေထာင္ေသာင္းမကတဲ့ ရပ္၀န္းေတြ ရပ္၀န္းေတြတိုင္းမွာ
ဘ၀လမ္းကို အတူျဖတ္ရင္း
ငါတို႔ မ်က္၀န္းတစံုစီဟာလည္း
အၿပံဳးျမျမနဲ႔
ႀကံဳရသမွ် မ်က္၀န္းအစံုအစံုတိုင္းကို
အင္အားအျပည့္နဲ႔ တံု႕ျပန္ ရင္ဆိုင္ေနၾကတယ္...........

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ရင္ခြင္ထဲခိုလႈံခြင့္ေပးခဲ့တဲ့
ငါ စစခ်င္းေတြ႕ဖူးခဲ့တဲ့ မ်က္၀န္းအစံုဟာ

ငါ့ကို ၿပံဳးစစနဲ႔ အၿမဲဂရုစိုက္စြာ ၾကည့္ေနဆဲေပါ့..........

ေက်ာက္ထက္အကၡရာ

စကားလံုးေတြ

မိုးတိမ္အျဖစ္နဲ႔

ငါ့ေကာင္းကင္ယံမွာ ေနရာယူထားေတာ့...

အခ်စ္ဆံုး သူ႔ရဲ႕ မ်က္လံုးအစံုက

သူရိန္ေနမင္းအျဖစ္နဲ႔ေပါ့...

ဒါေတြထားလိုက္ပါလို႔

မင္းေျပာမလား ခ်စ္သူ...

ဘ၀မွာ

အခ်စ္ထက္အေရးပါတဲ့ စကားလံုးမဲ့ေကာင္းကင္တစ္ခုမ်ား

မင္းဖန္ဆင္းခ်င္ေသးလို႔လား....

အေျပာထက္အလုပ္က အေရးႀကီးတာကိုေတာ့

အလုပ္လုပ္တဲ့သူတိုင္း

သိတာနားလည္တာေပါ့...

ဒါေပမယ့္ေလ

စကားလံုးေတြသာ မရွိရင္...

ကမၻာေပၚမွာ ဒို႔ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားကလည္း

စကားႀကီးဆယ္ခြန္းတို႔

သုဘာသိတာ တို႔လို

စကားအရာမွာ လိမၼာပါးနပ္ဖြယ္အေၾကာင္းတရား ညႊန္ၾကားထားပါ့မလား ခ်စ္သူရယ္...

ငါ့အတြက္ေတာ့....

စကားလံုးမိုးတိမ္ေတြနဲ႔ ေအးျမလတ္ဆတ္ေနတဲ့

ခပ္ျပာျပာေကာင္းကင္ႀကီးထဲက

ျမတ္ႏိုးမႈေလညွင္းေတြသာ

ငါခံစားခ်င္ေနတာ...

အဲဒီစကားလံုးေတြဟာ

ကမၻာမဆံုးေသးသေရြ႕ေတာ့

ေက်ာက္ထက္အကၡရာတင္ျဖစ္သြားတဲ့

ေက်ာက္ျဖစ္အကၡရာေတြအျဖစ္

ငါ့ရဲ႕ႏွလံုးသားေက်ာက္ေဆာင္မွာ

မွတ္ေက်ာက္ထင္ထားခ်င္ရဲ႕....

အဲဒီအတြက္ေတာ့

ခ်စ္သူေရ....

မင္းႏႈတ္ဖ်ားက

ငါ့အတြက္

စကားလံုးေလးေတြ

တစ္ေန႔တစ္ခြန္းက်ေတာ့

ဖြင့္ဟေပးပါလား....

ေတာင္းဆိုပါရေစ ခ်စ္သူ....

ကိုယ့္အတြက္

ေက်ာက္ထက္အကၡရာအျဖစ္နဲ႔ေပါ့....

ခ်စ္ေသာဒီဇင္ဘာအတြက္

နီနီ (ႏို၀င္ဘာ ၂၉ ၂၀၁၁ ၁း၂၀နာရီ)

၁၁-၁၁-၁၁

မေန႔ညက ႐ုတ္တရက္နာရီကို ငံု႔အၾကည့္

၁၁နာရီ ၁၁မိနစ္ တဲ့....

အဲဒီညက အိပ္ရာ၀င္ေတာ့ အမွတ္မထင္နာရီကိုျပန္အၾကည့္

၁နာရီ ၁၁မိနစ္ တဲ့....

ဒီေန႔မနက္ အိပ္ရာက ထေတာ့ နာရီတစ္ခါျပန္ၾကည့္

၁၁နာရီ ၁၁မိနစ္ တဲ့...

အခုတစ္ခါ ကဗ်ာစပ္မိျပန္ေတာ့ နာရီကိုတစ္ခါျပန္အၾကည့္

၁နာရီ ၁၁မိနစ္တဲ့....

လည္ေနတဲ့ ဒီ ၁ ဘယ္ေတာ့ျပန္ရပ္မလဲ...

မစဥ္းစားခ်င္ေတာ့ေပမယ့္

ဒီ ၁ေတြ ဆံုတဲ့ေန႔မွာ

ငါ့ႏွလံုးသားရဲ႕နယ္ပယ္ထဲမွာ

၁ဂဏန္းစိုးမိုးေနတဲ့သူတစ္ေယာက္ အၿပဳံးျမျမနဲ႔ ငါ့ကိုငံု႕ၾကည့္ေနျပန္တယ္။

၁ဂဏန္းဆံုတဲ့ ဒီေန႔ ေဆးေပါင္းခမလား

မေျပာတတ္ေပမယ့္....

အိမ္ေရွ႕မွာေတာ့ မီးပံုးေတြ ၁၀လံုးကို

ငါ့ထက္ ၁၀ႏွစ္ႀကီးတဲ့ ၁ဂဏန္းသမားတစ္ေယာက္က

ငါ့အတြက္ ဖန္တီးေပးထားျပန္ရဲ႕....

အခုေတာ့ငါဟာ ၁နာရီ ၁၁မိနစ္အခ်ိန္မွာ

လျပည့္ညရဲ႕ လသာသာထဲ မီးပံုး၁၀လံုးကို ေမာ္ၾကည့္ရင္း

ဆုေတာင္းမိတာက....

၁၁မီးၿငိမ္းပါေစသား လို႔....

သတၱ၀ါခပ္သိမ္းအတြက္ေလ.....

(၁၁-၁၁-၁၁ အမွတ္တရ)

ႏို၀င္ဘာမိုး

ထီးကေလးတစ္ေခ်ာင္းတည္းပါ.... ဒါေပမယ့္ မပူဘူး မေအးဘူး.... သူေကာ ကိုယ္ေကာ မွ်တတဲ့ သဘာဝတစ္ခုကို ထပ္တူညီမွ်ပိုင္ဆိုင္ေနၾကရတဲ့အခါ.... ရာသီဥတုဟာ သမမွ်တသြား... ဒါဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ေလးႏွစ္က ႏိုဝင္ဘာေပါ့...
အဲဒီႏိုဝင္ဘာမွာ သူနဲ႔ကိုယ္ ဆံုမွတ္တစ္ခုရဲ႕ အမွတ္တရလမ္းကေလးမွာ လက္တစ္ဖက္စီဆုပ္ကိုင္ရင္း အၿပံဳးကိုယ္စီနဲ႔ ဘဝေတြကို ဖလွယ္ဖို႔ ဒူးတုိက္ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကတယ္.... ႏိုဝင္ဘာမွာေပါ့... အဲဒီႏိုဝင္ဘာ... အခုလည္း ႏိုဝင္ဘာပါပဲ... ႏိုဝင္ဘာဟာ အေျပာင္းအလဲမရွိ ေရာက္ရွိလာေတာ့မယ္.... တခုပဲ.... သဘာဝတရားက အခု ႏိုဝင္ဘာကို ဗြက္ေတြႏြံေတြ ထူထဲသိပ္သည္းစြာ လက္ေဆာင္အျဖစ္ေပးထားတယ္... ဒါေပမယ့္ သူနဲ႔ကိုယ္ သစၥာထူတဲ့ ေမတၱာႏြံထဲမွာ အခ်စ္သန္႔သန္႔ ၁၅၀၀က သိပ္သည္းဆအမ်ားဆံုးနဲ႔ ထပ္တူညီေနဆဲ... ဒါေၾကာင့္ ႏိုဝင္ဘာဟာ ကိုယ္နဲ႔သူ႔အတြက္ အေျပာင္းအလဲမရွိသလို.... အရာအားလံုးအတြက္လည္း ထပ္တူညီႀတိဂံတစ္ခုအျဖစ္ ဆက္တည္ေဆာက္ၾကမယ္လို႔... သႏၷိဌာန္ျပဳထားမယ္ဆို.... အားလံုးရဲ႕ႏိုဝင္ဘာဟာ သစၥာတရားေတြေၾကာင့္ လွပသာယာလာလိမ့္မယ္လို႔ စိတ္ကူးေတြလတ္ဆတ္ေနဆဲ.... ဟုတ္တယ္.... အရာအားလံုးဟာ ေမွ်ာ္လင့္ေနစရာ ဆုေတာင္းေနစရာမလိုေလာက္ေအာင္ တူညီတဲ့ ဟန္ခ်က္ညီမႈေတြ ဟာမိုနီျဖစ္ေနမယ္ဆိုရင္ အားလံုးဟာ ကမၻာေပၚမွာ တေသြးတည္းတသားတည္း လွပလတ္ဆတ္ေနမွာ အေသအခ်ာ....
သူ..... ကိုယ့္အတြက္ ႏိုဝင္ဘာမွာရြာမယ့္မိုးစိုစိုလို ေမတၱာအျပည့္ခင္းထားတဲ့ တစ္ဖက္ပိတ္လမ္းကေလးထဲမွာ သစၥာတရားကို ရင္မွာတပ္ရင္းနဲ႔ အမွန္တရားကို ဖက္တြယ္ရင္း အမုန္းကို ဟိုးေဝးေဝးမွာ ပိတ္ထားလိုက္တယ္... အမုန္းမရွိတာမဟုတ္ဘူး.... သူနဲ႔ကိုယ့္အတြက္ အမုန္းမဲ႔ဇုန္ထဲမွာ ေတြ႕ၾကရတဲ့ ေဟာဒီႏိုဝင္ဘာ....

“ခ်စ္သူသက္တမ္း ေလးႏွစ္ျပည့္ အမွတ္တရ”

ေစ

“ေစ”

မဟုတ္ဘူးလို႔

ျငင္းကန္ျခင္းတစံုတရာေအာက္

ေခါင္းညိတ္လိုက္တဲ့

အမူအရာက

တထပ္တည္းျဖစ္ေအာင္.................... ေစ။

ေပါက္ကြဲခါနီးေဒါသ

အဖာတစ္ရာမကတဲ့ အက်ႌေအာက္က

ရင္ဘတ္ကလဲ

ဟာမိုနီမပ်က္ စုတ္ျပတ္ကာသိမ္းဆည္း

ေအးခ်မ္းတဲ့အမူက်င့္နဲ႔ တည္ၿငိမ္ေအာင္............ေစ။

ဘာမွန္းမသိတဲ့

လူးလြန္႔ေနစိတ္ေတြရဲ႕ေနာက္

မျမင္ရတဲ့ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းနဲ႔

အားလံုးတိက်ေသသပ္လွပေအာင္...............ေစ။

ပုပ္အဲ့အဲ့အညႇီအေဟာက္

စြန္းထင္းတဲ့အပိုင္းစမ်ားက ေသြးအျဖစ္စုစည္း

ခ်စ္ျခင္းကိုေခါင္းေပၚရြက္

အနီေရာင္သေဘာတရားေပ်ာက္ကြယ္ေအာင္..............ေစ။

အခု ဒီေန႔ ဒီအခ်ိန္ ဒီေနရာ

အေျပာင္းအလဲမရွိ

ယုတ္ညံ့တဲ့လက္ေစာင္း မေျပာင္းဘဲဆက္ကာေနတဲ့

ႏႈတ္ခမ္းေတြနဲ႔

ကိုယ္ေသမယ့္ေန႔ကိုကိုယ္တိုင္.................ေစ။

သံလြင္အိပ္မက္ အင္တာနက္မဂၢဇင္း။
အတြဲ (၃)၊ အမွတ္ (၁)၊ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ။
ကဗ်ာေလးတပုဒ္ပါဝင္ခြင့္ရခဲ႔တဲ့အတြက္အတိုင္းမသိေက်နပ္မိပါတယ္.........။

ကဗ်ာဂါရဝ

အမွတ္တရပါပဲ...
အခက္ခဲေပါင္းမ်ားစြာၾကားက
ငါတို႔ျမန္မာဆိုတာ ဒီလိုပါလို႔
ေၾကြးေၾကာ္ႏုိင္ေအာင္
ျမန္မာျပည္ႀကီး လွလွပပ ကျပႏိုင္ေအာင္
ေျမပံုလွလွနဲ႔
အက္ဒမမ္ဆီးနဲ႔ ေဘးေအာ့ဖ္ဘင္းဂါးၾကားမွာ
ထည္ဝါစြာ ငြားငြားစြင့္စြင့္ေပါ့...
ေသြးေတြ တဆက္ၿပီးတဆက္
အသက္ေတြ တသက္ၿပီးတသက္
တေယာက္ၿပီးတေယာက္
အဆုံးသတ္မရတဲ့ ခ်စ္စိတ္ေတြနဲ႔
သူတို႔အလွကို ေဖာ္က်ဴးရင္း
ငါတို႔ခ်စ္ေျမကို
ထိန္းသိမ္းႏိုင္ၾကဖို႔
သူတို႔ေတြ ကိုးဦး တခ်ိန္တည္းတျပဳိင္တည္း စေတးခဲ့ၾကရ...
အတၱေလာဘ အေမွာင္ဖံုးသူေတြၾကား
သူတို႔က်ဆံုးၿပီးေနာက္
တျဖည္းျဖည္းၿပိဳက်ခဲ့ရတဲ့
ငါတို႔ ျပည္ျမန္မာ
သာစြဆိုတာ ဟုတ္ရဲ႕လား။
ေနာင္လာေနာက္သား
ငါတို႔တေတြလည္း
အျဖစ္ကေတာ့ ဒါပါပဲလို႔
တဖြဖြညည္းတြားရင္း
အေတြးပင္လယ္မွာခ်ာခ်ာလည္ရင္း
မာယာေတာမွာ ေမာဟအေမွာင္ၾကားက
အတၱဟိတကိုပဲ ဗဟိုျပဳရင္း
ကၾက ခုန္ၾက ကစားၾကနဲ႔
တျဖည္းျဖည္းၾကီးျပင္းလာၾက
သို႔ေပမယ့္
ဒီေန႔ ဇူလိုင္ ၁၉ရက္ေရာက္လာရင္ေတာ့
အားလံုးရင္ထဲ
အျဖစ္ေဟာင္းကို သမိုင္းေၾကာင္းေပၚက
ဖုန္ထူထူစာရြက္ၾကားထဲ
ဂါရဝျပဳရင္းအဆံုးသတ္ရုံနဲ႔
ၿပီးရမလား...
သူတို႔ျဖစ္ေစခ်င္ၾကတာ ဒါပဲလို႔
မထင္ဘူး။
အားလံုးဟာ ကိုယ့္အာယုကို ကိုယ္ခ်စ္ေပမယ့္
သူတို႔လို စေတးျဖစ္ခဲ့ၾကရင္
အခုအခ်ိန္ဆို ငါတို႔
ငါတို႔ေျမေပၚမွာ
လွလွပပ ဂါရဝျပဳႏိုင္ၾကမွာ
အေသအခ်ာ....

ေသြးထဲက ေသြး

ေကာင္းကင္နဲ႔ေျမျပင္
ၾသကာသေလာက တခြင္
ဘယ္ပင္ သြားသြား
ဘာပင္ ၾကားၾကား
အားလံုးဟာ တသားတည္းက်ေနတတ္တာက
မ်ိဳးဆက္ဆိုတဲ့ စကား...
အသင္လူသား
အာဒံနဲ႔ဧဝ
ျဗဟၼာႀကီးႏွစ္ဦး
ဘာနဲ႔ပဲစစ
ဧဝဆိုတဲ့ မိန္းမ
သူ႔သေႏၶကမွ ေလာကမွာေျခခ်
လူဆိုတဲ့ မ်ိဳးဆက္စခဲ့တာ
အေသခ်ာပဲ မဟုတ္လား???...
အဆက္ဆက္ ျဖစ္တည္ခဲ့
အဆက္ဆက္ စီးဆင္းဆဲ
သူတို႔ သူတို႔ေသြးေတြနဲ႔
မ်ိဳးဆက္ေတြ တဆက္ၿပီးတဆက္
ခက္ခဲတဲ့ စြန္႔စားမႈေတြၾကား
အသက္နဲ႔ အေလာင္းအစားထား
သူတို႔ရဲ႕ေသြးေတြထဲက
ေသြးသစ္ေတြ စီးဆင္းသြား
တေယာက္ၿပီးတေယာက္
တေယာက္ၿပီး တေယာက္ေပါ့...
ဒီႏွစ္ ၂၀၁၁ မွာေတာ့
သန္းေျခာက္ေထာင္ေက်ာ္တဲ့ လူသားေတြၾကား
ေရပန္းအစားဆံုးနဲ႔ ကိုးစားမႈအားလံုးဆံုတဲ့အရာဟာ
“အေမ” ဆိုတဲ့ မာတာမိခင္ကလြဲရင္
ဘာျဖစ္အံုးမလဲ???
ငါ့မွာလည္း ေသြးေတြရွိတယ္ဆိုရင္
မင္းမွာလည္း ေသြးေတြရွိမယ္
ငါတို႔အားလံုးမွာ ေသြးေတြ ေသြးေတြ
သူတို႔ သူတို႔ ရဲ႕ ေသြးေတြနဲ႔သာ
အသက္႐ွဴသံေတြ ကဗ်ာဆန္ခြင့္ ရေနၾကတာ....
အားလံုးအတြက္ “ေမေမ”
ငါခ်စ္ရတဲ့ ငါ့အေမနဲ႔အတူ
မင္းတို႔ အားလံုး....
လူသားအားလံုးလည္း
“ေမေမ”ဆိုတဲ့ ေခၚသံေတြ တမ္းတမႈေတြနဲ႔
အ႐ိုအေသေပးမႈ ေအာက္ေမ့တသ သတိရစြာ
ခ်စ္ျခင္းေတြနဲ႔ အလွဆင္ၾကေတာ့မွာ
အေသအခ်ာ....

(အေမေန႔အား ဤစာသားျဖင့္ ဂုဏ္ျပဳအပ္ပါသည္)

အလြမ္း

တိတ္ဆိတ္လွေသာ ခ်စ္ၾကမၼာရဲ႕ေအာက္

ငါ အသံတိတ္ ငိုေႂကြးေနဆဲ

အတၱပြင့္ဖတ္ေတြထဲက

ဟန္ေဆာင္မႈ ဝတ္မႈံေတြလည္း

အလြမ္းေဝဟင္ထဲ တသိမ့္သိမ့္ဝဲလြင့္ဆဲပါ...

သိမ္ေမြ႕လွေသာ အနမ္းကမၻာထဲ

ငါ အသက္မဲ့မသြားေအာင္

မာယာစင္ျမင့္ထက္က အာဃာတလိပ္ကားေရွ႕မွာ

အမူအရာ အဖံုဖံုနဲ႔

သြဲ႕သြဲ႕ေလး ကဆဲပါ...

အမုန္းဝကၤာပါေတာထဲက

ႁကြေရာက္အားေပးလာၾကတဲ့

သစၥာမဲ့ ျပယုဂ္ပိုင္ရွင္မ်ားစြာကိုလည္း

ငါ လွလွပပ ၿပံဳးျပဆဲပါပဲ...

အတြင္းသေဘာအမွန္ကို

ဖြင့္ေျပာရန္မလိုသလို

အၾကင္နာေတာကိုလည္း သမင္လည္ျပန္ေစာင္းငဲ့ၿပီး

တသသ မလြမ္းခ်င္ေတာ့ဘူးေလ...

ဥယ်ာဥ္တခုကိုသာ

ငါ...

ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရမယ္ဆိုရင္ေတာ့

ျမတ္ႏိုးမႈေတြစီျခယ္

သိမ္ေမြ႕တဲ့ ႏူးညံ႕ျခင္းပြင့္ဖတ္ေတြကို

ယုယမယ့္ လက္တစ္စံုေတာ့

တမ္းတဆဲပါ....

တိုက္ဆိုင္ျခင္း

သူငယ္ခ်င္း...
မင္းရင္ထဲဘယ္လိုရွိမလဲ?
ငါမသိခ်င္ပါဘူး..

ဒါေပမယ့္ေပါ့ေလ
တရံတခါ
တိုက္ဆိုင္မႈေတြၾကား
ဗ်ာပါဒမ်ားစြာနဲ႕
ျဖဴစင္မႈကို
ဆက္ၿပီးအေရာင္ဆိုးမယ္ဆိုရင္
ဗန္ဂိုးရဲ့ ေနၾကာေတြလို
လွပစြာေရးျခယ္လိုက္...

ဒီလိုမွမဟုတ္ရင္လည္း
မင္းရင္ထဲကအမုန္းတရားကို
ေအ့ဒ္စ္ေရာဂါဗိုင္းရပ္စ္လိုပဲ
ဆက္အျမစ္တြယ္ေစလိုက္....

တခုေတာ့ရွိတယ္ သူငယ္ခ်င္းေရ...

မင္းေရြးခ်ယ္တဲ့အေျပာင္းအလဲက
ခိုင္မာတဲ့ဆံုးျဖတ္ခ်က္အတိုင္း
မင္း...
ရလာဒ္ေတြရင္ဆိုင္ခံစားရခ်ိန္မွာ...
အနားမွာ...
ငါလည္း ရွိမေနပါဘူး..
ထို႕အတူ မင္းခ်စ္သူလည္း
မင္းအေဝးမွာ...
ခံစားမႈေတြထပ္တူက်ခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာင္
မင္းခံစားရသေလာက္
ျပင္းထန္လိမ့္မွာမဟုတ္ဘူး...

သူငယ္ခ်င္းေရ...
ငါ့ရဲ့ ဗ်ာပါဒတခုဟာ
မင္းဘဝထဲကို
သံမႈိတေခ်ာင္းအျဖစ္
စိုက္ဝင္သြားခဲ့တယ္ဆိုရင္လည္း
ငါႏႈတ္ယူေပးဖို႕
မႀကိဳးစားေတာ့ပါဘူး...

ဒီအတိုင္းပဲငါ
ငါ့ခရီးကိုဆက္ေလွ်ာက္ရင္း
မင္း အက္ရွင္ကို
လ်စ္လ်ဴ႐ႈလိုက္ေတာ့မယ္...

အေဝးတေနရာဆီမွာ
အတၱအေတြးေတြ
တူေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့
အဲဒီအတၱထဲမွာ
ငါၾကာၾကာေပ်ာ္ေမြ႕လိမ့္မယ္မထင္ဘူး

သူငယ္ခ်င္းေရ...
ပန္းလား လိပ္ျပာလား ပန္းခ်ီကားတခ်ပ္လား
ငါ မေဝခြဲခ်င္ေပမယ့္
မင္းကေတာ့ ငါ့ကို
ခြဲေဝေပးခဲ့တယ္...

သတ္မွတ္ခ်က္တခုနဲ႕
ငါ့ကို
နာမ္စားမ်ားစြာ
မင္း သံုးခဲ့တယ္...

ထားပါေလ ....

သူငယ္ခ်င္း
မင္းရဲ့ စြယ္ေတာ္ရြက္မွာ
ငါဟာ
ေဘာက္ဖတ္ပိုးတေကာင္ဆိုရင္လည္း
ခပ္စိမ္းစိမ္းေဘာက္ဖတ္ပဲ
ျဖစ္လိမ့္မယ္ေလ...

ရွိေစေတာ့ေပါ့...

ဒါေပမယ့္
အသက္ရွဴသံေတြၾကားထဲမွာ
ငါတို႕နင္းတဲ့ေျမႀကီးေတြကို
အားနာဖို႕လိုတယ္လို႕
ငါမင္းကို
တရားခ်ပါရေစလား...

သူငယ္ခ်င္းေရ...
မင္းနဲ႕ငါ
Decadeတခုေလာက္ကြာေပမယ့္
မင္းဟာ ငါ့အတြက္
ကေလးတေယာက္အလား...

ငါဟာ မင္းအတြက္
လူအိုတေယာက္အလားလား?

မင္းအတြက္
ငါ့မွတ္ႏိုင္စြမ္းအားေတြ
အိုင္က်ဴအဆင့္ေတြ
သတ္မွတ္ခ်က္မ်ားစြာေတြ
အသံုးခ်ခံ Object ေတြ အျဖစ္နဲ႕
မရပ္တည္ပါရေစနဲ႕...

ငါမင္းကို အႏူးအညြတ္ ေတာင္းဆိုပါရေစ...

သူငယ္ခ်င္း
မင္းနဲ႕ငါဟာ
ေရွးေရစက္အရ
ဆံုတဲ့သူေတြမဟုတ္ၾကသလို
လက္တြဲဖို႕လည္း
အေၾကာင္းမဖန္ေလေတာ့
့ေရွ႕ဆက္ၾကမယ့္
ငါတို႕ခရီးေတြဟာ
တိဗက္လြင္ျပင္နဲ႕လပ္စ္ဗီးကပ္စ္လိုပဲ
တျခားစီ
အေဝးႀကီးပါ...

ကမၻာျပားသြားတယ္ဆိုရင္လည္း
အိုင္တီနယ္မွာ
ငါတို႕ဆံုခ်င္ဆံုၾကလိမ့္မယ္
ဒါေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္း
ငါ မင္းကိုျမင္ရင္ေတာင္
ငါ့ လက္ေခ်ာင္းေတြက
မင္းဆီ အေရာက္လွမ္းေတာ့မွာမဟုတ္ပါဘူး....

သူငယ္ခ်င္း
မင္း စိတ္ထဲက အာ႐ုံခံစားမႈတခုရဲ့
ေစ့ေဆာ္ခ်က္ေတြေၾကာင့္
ငါ့ကိုအမုန္းထြားေနခဲ့ရင္လည္း
လီယိုနာဒိုဒါဗင္ခ်ီလိုပဲ
မင္းထင္ရာမင္းအႏုပညာေပါ့...

ငါ
ဘာမွ တတ္ႏိုင္တဲ့သူမဟုတ္ပါဘူး
အေဝးမွာပဲ
ေက်ာခိုင္းထားရင္း
ျဗဟၼစိုရ္တရားေလးပါးထဲက
တခုခုကို
လက္ကိုင္ျပဳေနရင္းေပါ့...

မင္းကိုငါ...
တိုက္ဆိုင္မႈမ်ားစြာေအာက္မွာ
လ်စ္လ်ဴ႐ႈထားလိုက္ပါ့မယ္...

ဟုတ္ၿပီလား သူငယ္ခ်င္း?

မင္းဘဝတေလွ်ာက္
မင္းထင္ရာစိုင္းဖို႕
ေဘာင္ကြပ္မထားတဲ့
ပိတ္ကားျဖဴျဖဴတခ်ပ္နဲ႕
အေရာင္စံုတဲ့
ေဆးေတြလည္းအျပည့္ပါ...
ခပ္ဆန္းဆန္းစုပ္တံနဲ႕
အခရစ္လစ္လား... ဝါတာကာလာလား ... ဆီေဆးလား... ဘာလဲ?
မင္းႀကိဳက္တာနဲ႕
ေရးျခယ္ခြင့္ရွိပါတယ္ဟာ....



{တဒဂၤခံစားမႈျဖင့္ ဒီကဗ်ာကို ေရးဖြဲ႕မိပါတယ္...}

ေလညွင္း

မင္းမူတဲ့စိတ္
ေစစားရာအရပ္က
ဖုန္ထူထူကႏၱာရထဲ
အၿပံဳးခ်င္းဖလွယ္ရင္း
နင္နဲ႔ငါအတူသြားေတာ့....
အို!
တေန႔ထက္တေန႔
ပိုပိုပူလာ
ေတးသြားေတြတစ္ပုဒ္ၿပီးတစ္ပုဒ္
ၿပိဳင္တူရြတ္ဆိုၾက
ေနျပင္းျပင္းထဲ
ေလညွင္းေလးတစ္ခ်က္ေဝွ႕ေတာ့....
နင္နဲ႔ငါၿပိဳင္တူၿပံဳးမိၾကတယ္
ဟိုး အတိတ္က အေၾကြး.....

သစ္ရြက္ေျခာက္လား

တစ္ခ်ိန္တစ္ခါ

စိမ္းလန္းခဲ့ဖူးတဲ့ ေန႔ရက္ေတြရဲ့ေနာက္ကြယ္က

ဆူးေျငွာင့္ခလုတ္မ်ားစြာ

ခရာဆူးၿခံဳေတြထဲက ကႏၱာရ အရြက္စိမ္းေလးတစ္ရြက္

ခပ္ျပင္းျပင္းေလၾကမ္းတစ္ႀကိမ္ရဲ့ေနာက္

အားမတန္လို႔ လိုက္ခဲ့ရတဲ့အျဖစ္လည္း

မႀကံဳေစခ်င္ဘူး.....


တစ္ခါတစ္ရံ

ညိွဳးႏြမ္းခဲ့ဖူးတဲ့ စိတ္ေကာ္ေဇာရဲ့ေတာက္ပမႈဟာ

ဟန္ေဆာင္မာယာမ်ားစြာေနာက္

သံသယတခ်ိဳ႕ထဲက အတၱစိမ္းစိမ္းေလးအျဖစ္

အာဃာတႏြံမွာ ႏွစ္ျမွဳပ္လုိက္တဲ့အခ်ိန္

အၿပံဳးေပ်ာက္လို႔ အမုန္းေတာက္ရတဲ့အျဖစ္လည္း

မႀကံဳေစခ်င္ဘူး....


တစ္ခဏမ်ားစြာမွာ

ဥေပကၡာမ်က္လံုးမ်ားနဲ႔

အဆာမေျပ ႏွလံုးသားအာဟာရကို

ဆႏၵမ်ားက ျဖည့္ဆည္း

ေဝဝါးသြားတဲ့ဆင္ျခင္တံုေအာက္က

သစ္ရြက္ေျခာက္တစ္ရြက္အျဖစ္

ေျမေပၚေၾကြမွာလား

ေလေပၚ ဝဲရင္း ေၾကမြသြားမွာလား?


ကဲ....အသင္ 

အသင့္ရဲ့ဆႏၵအတိုင္းေပါ့

ကိုယ္ေစာင့္ၾကည့္ေနမယ္...

ရနံ႔မျပယ္မယ့္ အဆံုးမဲ႔ကမၻာ

ေျခလွမ္းတိုင္း
အားအင္အျပည့္ေပါ့...

ေဘးခ်င္ယွဥ္လ်က္
ေနာက္ထပ္ေျခလွမ္းတစ္စံု
ရနံ႔မျပယ္မယ့္ ေရာင္စံုပန္းခင္းထဲ
ထပ္တူ ဆက္ကာလွမ္းရင္း...

ခ်ိဳၿမိန္တဲ့သစ္သီးေတြ အျပည့္နဲ႔
စိမ္းစိမ္းအုပ္အုပ္ေလးဆီ
ဟန္ပါပါလွမ္းတုိင္း
သူ႔ႏႈတ္ခမ္းဆီက
ပန္းသီးတစ္ကိုက္ခ်င္း
ကိုယ့္ႏႈတ္ခမ္းဆီကို
တယုတယမွ်ေဝေတာ့
ကိုယ္ ယစ္မူးႏွစ္လိုစြာ အရသာခံရင္း
တေန႔ၿပီး တေန႔
စကၠန္႔တုိင္း စကၠန္႔တုိင္း....

အင္အားခြန္အားသစ္ေတြ
အျပည့္နဲ႔
ေလွ်ာက္လွမ္းတဲ့လမ္းအေပၚ
မိုးသားအံု႔အံု႕ေတြ စိုးမိုးစျပဳလာတိုင္း
ကိုယ္နဲ႔သူ႔ ႏႈတ္ခမး္ေတြက
ခ်ိဳၿမိန္တဲ့
အခ်စ္ေလျပင္းေတြ မႈတ္ကာ
ကိုယ္တို႔ ေကာင္းကင္ကို
ၾကည္စင္သြားေစ....

ေနျခည္ျဖန္းတိုင္း
မိုးစက္လက္က်န္ေတြက
ေရာင္စဥ္ခုနစ္သြယ္ျဖစ္ေတာ့
ႏွစ္ေယာက္သားဟာ
ၾကည္ႏူးရိပ္မ်ားစြာနဲ႔
သက္တံေပၚ
ေရာက္ ေရာက္ သြား...


ပန္းသီး
တစ္ကိုက္ခ်င္း တစ္ကိုက္ခ်င္း
ခြန္အားေတြ မွ်ေဝရင္း
ဆက္ေလွ်ာက္မယ္
ေန႔သစ္ေတြဆီ
ခ်စ္ရန႔ံမျပယ္မယ့္
ကိုယ္တို႔ရည္မွန္းရာ ကမၻာရဲ့
အဆံုးမဲ့လမ္းေပၚေပ့ါ...

တြဲထားမယ္
သူ႔လက္ကို
တပ္တူက်တဲ့
ဘဝတစ္ခုနဲ႔ေလ....


(အမွတ္တရ သံုးရက္သံုးလ)

လမွတ္တမ္း

တိမ္ေတာက္တဲ့ညေနခင္း
ျမဴဖုံးတဲ့ နံနက္နဲ႔
ေတာက္ပတဲ့ ေန႔လည္
ေျပာင္းလဲျခင္း သံုးခုထဲနဲ႔
ဒီလကို ငါစီးနင္းခဲ့....

အေမွာင္မဲ့ နက္ရႈိင္းတဲ့အာရုံမွာ
ဟန္ပါပါစီးေမ်ာ
အျပာေရာင္လြင္ျပင္တခုဆီေပါ့....

တင္းက်ပ္တဲ့ ခိုင္ၿမဲမႈတစံုေအာက္
ေႏြးေထြးယုယ တိမ္ဆိုင္မ်ားၾကားမွာ
ႏွစ္လိုစြာ ပ်ံသန္းခဲ့....

လရဲ့ဆယ္စုတစ္ခုေက်ာ္ေက်ာ္မွာ
အမွတ္တရမ်ားစြာနဲ႔
ၾကည္ႏူးခဲ့ရတဲ့ လတ္ဆတ္တဲ့အတိတ္အျဖစ္ထားခဲ့....

ဖန္တီးမႈတိုင္း ရိုးသားစြာ
စီးနင္းခဲ့ ဒီလအေပၚ
သစၥာရွိတဲ့ အၾကင္နာတစံုနဲ႔
ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကိုရွာရင္း ဖန္တီးရင္းေပါ့
အမွတ္တရေတြမ်ားစြာ
ကဗ်ာဆန္ဆန္ပဲ
ဒီလ.... ေဖေဖာ္ဝါရီလ...
ငါ့တိမ္ဆိုင္မဲ့ေကာင္းကင္ရဲ့ လေပါ့.....

ဒီေန႔
အဲဒီလကို ငါထားခဲ့ေတာ့မယ္
ဒါေပမယ့္
ဒီလထဲက အမွတ္တရေန႔စြဲတခုရဲ့ေအာက္မွာ
ရွင္သန္ေနတဲ့ သက္ရွိကို
ငါ့ရင္ခြင္ထဲ ဆြဲသိမ္းထားရင္း
ေနာက္ထပ္ လေတြဆီ
ငါ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ျဖတ္သန္းဖို႔
သူ႔ဆီက အားအင္ေတြ အၾကင္နာေတြ
ၾကည္ႏူးစြာရယူရင္းေပါ့........

ဒါ
ငါရဲ့ လမွတ္တမ္းပဲ........

ခ်စ္သူမ်ားေန႔တဲ့လား

ဒီေန႔ . . .
ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၄ ရက္
''ခ်စ္သူမ်ားေန႔''တဲ့လား
ညီမေလးေရ . . .
ရင္ခုန္ေနသလား
ကဒ္ကေလးေတြ၊ ပန္းကေလးေတြ
ေခ်ာကလက္ေလးေတြ၊ . . .ေတြ၊ . . .ေတြ
ဟိုက သည္က
အမ်ားႀကီး အမ်ားႀကီး
မင္းရေနသလား
လူငယ္ေတြလဲ
အုတ္အုတ္က်က္က်က္
လူလည္ေတြလဲ
႐ႈပ္႐ႈပ္ယႇက္ယႇက္
လူလတ္ေတြလဲ
ကသုတ္ကရက္
လူတတ္ေတြလဲ
ဗ႐ုတ္ဘယက္၊
ေအာ္ . . .
တကယ္ေတာ့ . . .
ဒီေန႔ဟာ . . .
ဂေရဂိုရီယံ ကမၻာသံုး ေနျပကၡဒိန္ရဲ႕
၄၅ ရက္ေျမာက္ေန႔ . . .
'ကေလာဒီယမ္စ္'ဆိုတဲ့
သေဘာမႀကီးျမတ္တဲ့ ပေဒသရာဇ္
ဧကရာဇ္ဘုရင္ယုတ္ရဲ႕အမိန္႔ကို
လစ္လ်ဴေသြဖည္ၿပီး
ခ်စ္သူေတြကို တိတ္တဆိတ္ လက္ထပ္ေပးတဲ့
တာနီၿမိဳ႕က Saint Valentiuns ဆိုတဲ့
သူေတာ္စင္ပုဂၢဳိလ္ႀကီး
ေရာမမႇာ . . .
ႏႇိပ္စက္ၿပီး ေခါင္းျဖတ္ခံရတဲ့ေန႔ပါ . . .
သူတို႔ဟာ သူတို႔
ဂုဏ္ျပဳရင္ျပဳပါေစ . . .
တို႔ေတြနဲ႔အေ၀းႀကီးပါကြယ္ . . .

ညီမေလးရယ္

တစ္ခုေလာက္
ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားပါဦး
မေန႔က . . .
ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၃ ရက္ေန႔ေလ
လြန္ခဲ့တဲ့ ၉၅ ႏႇစ္ကာလက
ေႏြအကူး . . .
ေလ႐ူးေတြ ေ၀ေနတဲ့
အဲဒီေန႔ . . .
စေနေန႔ မနက္
အ႐ုဏ္တက္လို႔
မိုးေသာက္က်င္းတဲ့အခ်ိန္မႇာ . . .
'ထိန္လင္း'ဆိုတဲ့
ကေလးငယ္ကေလး
ဟိုး အညာက နတ္ေမာက္ၿမိဳ႕မႇာ
ေမြးဖြားခဲ့တယ္
သူက . . .
စာေပကို ခ်စ္တယ္
အမႇန္တရားကို ခ်စ္တယ္
ရင္ေသြးေတြကို ခ်စ္တယ္
အဲဒါေတြ အားလံုးထက္ပိုၿပီး . . .
တို႔တိုင္းျပည္ကိုခ်စ္သတဲ့

ေယာက်္ားေကာင္းတို႔ရဲ႕ သတၲိ၊
ေယာက်္ားေကာင္းတို႔ရဲ႕ သမာဓိ၊
ေယာက်္ားေကာင္းတို႔ရဲ႕ သီလ၊
ေယာက်္ားေကာင္းတို႔ရဲ႕ စာဂ
ေယာက်္ားေကာင္းတို႔ရဲ႕ သိကၡာ၊
ေယာက်္ားေကာင္းတို႔ရဲ႕ ပညာ၊
ေယာက်္ားေကာင္းတို႔ရဲ႕ သစၥာ၊
သူ႕မႇာ အကုန္ရႇိသတဲ့ . . .

ေနာက္ဆံုး . . .
အဲဒါေတြအကုန္လံုး
တိုင္းျပည္ကိုေပးၿပီး
ဘာမႇ ယူမသြားရႇာေလတဲ့ . . .
ခ်စ္သူေကာင္းတစ္ေယာက္
ေယာက်္ားေကာင္းတစ္ေယာက္
ဖခင္ေကာင္းတစ္ေယာက္
အေႂကြေစာခဲ့ရတဲ့ ၾကယ္တစ္ပြင့္
တို႔ရဲ႕ . . .
မ်ဳိးခ်စ္သူရဲေကာင္းတစ္ေယာက္ကိုေတာ့
ခ်စ္ဖို႔ေမ့ေနၾကတာ
ရင္နာလိုက္တာကြယ္။

'ေဖေဖာ္၀ါရီဆယ့္သံုးမႇာ
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေမြးေန႔ပါ။
ထေထာင့္ကိုးရာတဆယ့္ငါး၊
ေရႇ႕ေနဦးဖာ သား။
ဇာတိနတ္ေမာက္ မေကြးခ႐ိုင္၊
သိၾကမ်ားခုတိုင္။
ႀကံ့ႀကံ့ခိုင္တဲ့ ဇာနည္ဖြား။
မိခင္ေဒၚစု သား . . .'
ငယ္ငယ္က
ဆိုခဲ့ရတဲ့ ကဗ်ာေလး . . .
အခုေတာ့ ဘယ္မႇာလဲ

ကိုယ္နဲ႔ ဘာမႇမဆိုင္တဲ့
အီတလီက သူေတာ္စင္ကို
သူတို႔ဟာ သူတို႔ဂုဏ္ျပဳၾကရာက
ျဖစ္လာတဲ့ 'ဗယ္လင္တိုင္းေန႔'ဆိုတာထက္
အဲဒီေန႔မတိုင္ခင္ တစ္ေန႔ဟာ
တို႔ေတြအတြက္
ပိုၿပီး ေလးနက္ျပန္႔က်ယ္တဲ့
အဓိပၸါယ္ရႇိပါတယ္ကြယ္ . . .
ဒီႏႇစ္ေတာ့ ရႇိပါေစေတာ့
ညီမေလးရယ္ . . .

ခရမ္းျပာၾကယ္စင္လႈိင္းခတ္သံမ်ားဘေလာ့ မွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္။

ေစစားစိတ္

ေရညွိနဲ႔ေခ်ာေနတဲ့
လမ္း

ယိုင္နဲ႔နဲ႔ေျခလွမ္းနဲ႔
လွမ္းေနတုန္း

ျဗဳန္းဆို
မိုးခ်ဳန္းေတာ့

လန္႔တၾကား
တအားေျပးေတာ့

အင္အားက
နုံးခ်ိခ်ိေပါ့..........

မ်က္စိကိုမွိတ္
ရင္တထိတ္ထိတ္

ဆက္ကာေလွ်ာက္လွမ္း
လိုရာလမ္းကို

မွတ္ထားတဲ့မ်က္ႏွာ
သူ႔ရုပ္လႊာကို

ေရာ္ရမ္းမွန္းဆ
တမ္းတမိကာ

လက္တံကိုဆန္႔
ေျခကိုတန္႔လ်က္

ခပ္မတ္မတ္ျပန္ရပ္
မိုးကိုအံတုေတာ့

ငါ့မ်က္ႏွာေပၚမွာ
အျပံဳးတခု

ႏႈတ္ခမ္းထက္ေႏြးေထြးစြာ........

လ်ပ္တျပက္ခံစားလိုက္ရတာ
စိုးမိုးထားတဲ့ သစၥာေတြနဲ႔

လႊမ္းမိုးသူ မင္းရယ္ေပါ့.......

အခ်စ္ဆိုတဲ့စကားေတြက
မင္းမေျပာေတာ့ေပမယ့္

ငါ့နားထဲအျမဲၾကားေနသလို.....

လံုျခံဳမႈေတြေပးတတ္တဲ့
မင္းရင္အံုေႏြးေႏြးကလည္း

ငါမွန္းဆတမ္းတလိုက္တိုင္း
မင္းရင္အံုထဲငါေရာက္ေရာက္သြားတတ္တာမို႔.....

အခုေတာ့

မိုးစိုမွာ လွ်ပ္ျပက္တာေတြ

ငါ့အတြက္
စိုးထိတ္စရာမဟုတ္ေတာ့ဘူးေပါ့

ခ်စ္သူ မင္းသိပါေလစ.........

ငါ့စိတ္ရဲ့ေစစားရာ
အင္အားတခုနဲ႔ထပ္တူ

မင္းဟာ ငါ့အသည္းမွာ တထပ္တည္းပါလို႔
သိေစခ်င္စမ္းပါဘိ...........

ခ်စ္တယ္

မ်က္ဝန္းခ်င္း
ႏွလံုးသားခ်င္း
ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားခ်င္း
ထပ္တူစြာခံစား
အၿပံုးပန္းမ်ားဖလွယ္ၾကရင္းနဲ႔
ေန႔ရက္ေပါင္းမ်ားစြာရဲ့ စကၠန္႔တိုင္းမွာ
ဘဝခ်င္းထပ္တူက်
စိတ္ခ်င္းနားလည္ၾကနဲ႔
အသက္ဆံုးတိုင္ ယုယမယ္ဆိုတာ
သူနဲ႔ကိုယ္သာ သိျမင္ခံစားရတဲ့
ႏွစ္ကိုယ္တူ မူပိုင္စကား
အၿမဲၾကားရတာက
ခ်စ္တယ္.........

အခုထိ ယေန႔ထက္ထိ
မေျပာင္းလဲေသးတာ ယံုၾကည္ရတဲ့သစၥာ
ၾကည္ႏူးမႈအျပည့္နဲ႔မွ်ေဝရင္း
တသက္တာအတြက္
ခေရာင္းလမ္းမ်ားစြာေက်ာ္ျဖတ္ရင္းေပါ့
တြဲလက္ကို တင္းတင္းဆုပ္
မျဖဳတ္တမ္း လွမ္းေလွ်ာက္မိမွာ
ဧကန္ပဲမို႔
ျဖတ္သန္းရမယ့္ လမ္းမ်ိဳးစံုမွာ
အားေပးစကားေလးအျဖစ္
သူနဲ႔ကိုယ့္ ႏႈတ္ဖ်ားေတြက
ထြက္က်ကာ ႏွစ္သိမ့္မယ့္စကား
ခ်စ္တယ္.......

ခ်စ္ျခင္းနံရံ

ပန္းသီးတစ္လံုးလို႔တင္စား

တေယာက္ကခြံ႔ရင္ တေယာက္ကစား

မေအာင့္အီးနိုင္တဲ့အခါ

ႏွစ္ေယာက္အတူစား။

နံရံမ်ားစြာ ပိတ္ေလွာင္ကာထား

ခ်စ္ျခင္းခြန္းတု႔ံရင္း

လက္တြဲရုန္းထြက္ေတာ့

နံရံမ်ားစြာဟာ

အတိတ္မွာက်န္ခဲ့ျပီ။

အမုန္းလြင္ျပင္မွာ

အာဃာတျမက္ပင္ေတြျပည့္ႏွက္ေနေပမယ့္

ခ်စ္ျခင္းနံရံနဲ႔

ပိတ္ကာထားရင္

ပံုရိပ္ေယာင္ အလွတရားေတြကို

ျမင္ရမတဲ့လား။

ခိုင္ျမဲတဲ့ဒီနံရံမွာ

တေယာက္ကအဂၤေတဆို

တေယာက္ကအုတ္ေပါ့

ဒါေပမယ့္ထူးျခားတာက

ခ်စ္ျခင္းနံရံဟာ

အခ်စ္ေတြနဲ႔သာတည္ေဆာက္ထားသတဲ့။

သိပ္လွတဲ့ဒီနံရံကို

ႏွစ္ေယာက္ရဲ့အခ်စ္ေတြနဲ႔

အျမဲမြမ္းမံေနေတာ့

အမုန္းလြင္ျပင္က အာဃာတျမက္ပင္ေတြကို

မျမင္ရေတာ့ဘူးေပါ့။