Showing posts with label message. Show all posts
Showing posts with label message. Show all posts

Wednesday, March 05, 2014

ေရႊ႕ေျပာင္းေက်ာင္း ပညာေရး နဲ႔ သံုးနာမညီ ႀတိဂံ အေရြ႕




ထိုင္း-ျမန္မာ နယ္စပ္တေလွ်ာက္မွာရွိတဲ့ ေရႊ႕ေျပာင္းျမန္မာလုပ္သားေတြဟာ သန္းေက်ာ္ရွိၿပီး အဲဒီထဲက ၁၁ ရာခိုင္ႏႈန္းဟာ အသက္ ၁၈ ႏွစ္ေအာက္ ေက်ာင္းေနအရြယ္ ကေလးမ်ား ပါ၀င္ေၾကာင္း စစ္တမ္းမ်ားအရ သိရွိရပါတယ္။ ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာကို ရွာေဖြရင္း စား၀တ္ေနေရးအတြက္ ေရႊ႕ေျပာင္းအေျခခ်သူအလုပ္သမားမ်ားရဲ႕ သားသမီးမ်ားဘ၀ဟာ တကယ္ေတာ့ မလွပၾကပါဘူး။ အထူးသျဖင့္ ႏိုင္ငံမဲ့ေတြျဖစ္ေနၾကတဲ့ သူတို႔ဘ၀ေတြရဲ႕ အနာဂတ္ဟာ တိုင္းတစ္ပါးမွာ ေအာက္ေျခအလုပ္သမားဘ၀နဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ ပ်ိဳမ်စ္တဲ့အခ်ိန္ေတြကေန စၿပီး အဆံုးသတ္လုိက္ၾကရတာက မ်ားပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမားမိသားစုေတြရဲ႕ ကေလးငယ္ေတြအတြက္ ပညာေရးအာမခံခ်က္ဟာလည္း မရွိပါဘူး။  

ထိုင္းႏိုင္ငံက မဲေဆာက္ဆိုတဲ့ နယ္စပ္ၿမိဳ႕ တ၀ိုက္နဲ႔ အနီးအနားေဒသေတြမွာ ျမန္မာျပည္က ေရႊ႕ေျပာင္းအေျခခ်ေနထိုင္လာၾကတဲ့ ျမန္မာတုိင္းရင္းသား ေပါင္းစံုကို မဲေဆာက္၀န္းက်င္မွာရွိတဲ့ စက္ရုံ၊ အလုပ္ရုံေတြနဲ႔ စားေသာက္ဆုိင္၊ အိမ္တြင္းလုပ္ငန္းေတြမွာ အမ်ားအျပားေတြ႕ႏိုင္တဲ့အျပင္ အေျခအေနမဲ့ဘ၀နဲ႔ လမ္းေဘးအမႈိက္ပံုေတြ ကေန ေန႔စဥ္ ရရာ ပလတ္စတစ္ ေကာ္ စတဲ့ စြန္႔ပစ္ပစၥည္းေတြကို လုိက္လံေကာက္ယူၿပီး ျပန္လည္ေရာင္းခ်ကာ အသက္ေမြးေနၾကတဲ့ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြကလည္း ဒုနဲ႔ေဒးပါပဲ။ မဲေဆာက္ေစ်းရဲ႕ အခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ ရင္ခြင္ပိုက္ကေလးငယ္ေတြ၊ အသက္ ၁၀ ႏွစ္ေအာက္၊ အသက္၁၅ ႏွစ္ေအာက္ ျမန္မာႏိုင္ငံသား ကေလးငယ္ေတြကို သူဖုန္းစားေတြအေနနဲ႔ ေတြ႕ရမွာပါ။ 

            သူတို႔ရဲ႕ ပညာေရးအခြင့္အလမ္းေတြ၊ အနာဂတ္ဘ၀အာမခံခ်က္ေတြကေတာ့ လံုး၀ မရွိသေလာက္ပါပဲ။  သို႔ေပမယ့္ အစိုးရမဟုတ္တဲ့အဖြဲ႕အစည္းေတြကေန အေထာက္အပံ့ေပးၿပီး လူမႈေရးအဖြဲ႕အစည္းေတြက ထိုင္း-ျမန္မာ နယ္စပ္တေလွ်ာက္ နဲ႔ ျမန္မာျပည္တြင္း ခ်ိဳ႕ေသာနယ္ေျမေတြမွာ ေရႊ႕ေျပာင္းစာသင္ေက်ာင္းေတြကို တည္ေထာင္ၿပီး ျမန္မာတုိင္းရင္းသား ေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမားေတြရဲ႕ သားသမီးေလးေတြ စာတတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ပညာသင္ၾကားေပးေနၾကပါတယ္။ ဒီလို သင္ၾကားေပးရာမွာ ယင္းေရႊ႕ေျပာင္းေက်ာင္းေတြရဲ႕ သင္ရိုးေတြဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံပညာေရးအဖြဲ႕က ထုတ္ေ၀ျပဌာန္းထားတဲ့ သင္ရိုးညႊန္းတမ္းအတိုင္း သင္ၾကတဲ့ေက်ာင္းေတြရွိသလို ကမၻာ့ပညာေရးအဖြဲ႕က ထိုင္း-ျမန္မာနယ္စပ္အတြက္ ထုတ္ေ၀ထားတဲ့ သင္ရိုးညႊန္းတမ္းကို သင္ၾကတဲ့ေက်ာင္းေတြလည္းရွိပါတယ္။ ေရႊ႕ေျပာင္းေက်ာင္းရဲ႕ ပညာေရးပန္းတိုင္ကေတာ့ ေရရာလွတယ္ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။

အခ်ိဳ႕ေက်ာင္းေတြမွာ Post Ten လို႔ေခၚတဲ့ GED အတြက္ အထူးေလ့က်င့္သင္ၾကားေပးေနတဲ့ အစိုးရမဟုတ္တဲ့ အဖြဲ႕အစည္းေတြရဲ႕ သင္တန္း၀င္ခြင့္ေျဖဆိုေအာင္ျမင္ေရးအတြက္ အဓိကထားၾကတာေတြရွိသလို အခ်ိဳ႕ကေတာ့ ေနာက္ထပ္ ပညာသင္ဆုေတြအတြက္ လိုအပ္တဲ့ ၀င္ခြင့္စာေမးပြဲေတြအတြက္ ျပင္ဆင္ေပးတဲ့ သင္တန္းေတြကို တက္ခြင့္ရဖို႔ မိမိတို႔ေက်ာင္းအလုိက္ သင္ရိုးေရးဆြဲသင္ၾကားၾကတာလည္း ရွိပါတယ္။ အဲဒီလိုသင္ၾကားၾကတဲ့အခါမွာ အဂၤလိပ္စာကို အထူးအေလးထားၾကတာေတြ႕ရပါတယ္။  

ဒါ့အျပင္ ယခုႏွစ္ပိုင္း ၂၀၁၂-၂၀၁၃ ပညာသင္ႏွစ္ကစၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံစာစစ္အဖြဲ႕က ႏွစ္စဥ္က်င္းပလ်က္ရွိတဲ့ တကၠသိုလ္၀င္စာေမးပြဲကို ေရႊ႕ေျပာင္းျမန္မာေက်ာင္းအခ်ိဳ႕ ကေနၿပီး ျပည္တြင္းအစိုးရအဖြဲ႕အစည္းမ်ားနဲ႔ ညွိႏႈိင္းေဆြးေႏြးကာ ယင္းစာေမးပြဲကို ေျဖဆုိဖို႔ဆႏၵရွိၾကတဲ့ ေရႊ႕ေျပာင္းေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူအခ်ိဳ႕ကို မိမိတို႔ေက်ာင္းအလုိက္ သင္ၾကားေလ့က်င့္ေပးၿပီး ေျဖဆိုခဲ့ၾကရာမွာ ေျဖဆိုၾကသူမ်ားအနက္ (၁၄) ရာခိုင္ႏႈန္း ေအာင္ျမင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ အဲဒီေအာင္ျမင္သြားတဲ့ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူမ်ားဟာ အခုဆိုရင္ ျပည္တြင္း တကၠသိုလ္ ေကာလိပ္မ်ားမွာ တက္ေရာက္သင္ၾကားခြင့္ရေနၾကၿပီျဖစ္ပါတယ္။ 
                        ျမန္မာႏိုင္ငံကေနထြက္လာၾကတဲ့ ေရႊ႕ေျပာင္းလုပ္သားမိသားစုမ်ားဟာ ျမန္မာျပည္သား ႏိုင္ငံသားမ်ားသာျဖစ္ၾကေပမယ့္ သူတို႔ရဲ႕ ျပည္ေတာ္ျပန္ေရးဟာ အလြန္မွ ခက္ခဲတဲ့အေနအထားျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ရင္ေသြးေတြျဖစ္ၾကတဲ့ ေရႊ႕ေျပာင္းေက်ာင္းေတြမွာ ပညာသင္ၾကားေနၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေလးမ်ားနဲ႔ နယ္စပ္ေဒသတေလွ်ာက္ လုပ္ငန္းခြင္ေတြထဲ ေရာက္ရွိလုပ္ကိုင္ေနၾကတဲ့ ကေလးငယ္မ်ားရဲ႕  ၄င္းတို႔ မိဘေတြေမြးဖြားရာဇာတိေျမကို ျပန္လည္ေနထိုင္ခြင့္ရဖို႔ဆိုတာလည္း မလြယ္လွပါဘူး။ ဒါ့အျပင္ သူတို႔ ေနထုိင္ေနတဲ့ နယ္စပ္ေဒသတေလွ်ာက္မွာလည္း တရား၀င္ေနထိုင္ခြင့္ကို လူသားတေယာက္ရဲ႕ အာမခံခ်က္ အခြင့္အေရးေတြ မရရွိဘဲ ခြဲျခားဆက္ဆံခံေနၾကရတုန္းပါ။ ေရႊ႕ေျပာင္းေက်ာင္းေတြမွာ ပညာသင္ၾကားေနၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေလးမ်ားဟာလည္း ေက်ာင္းေရာက္တဲ့အခါ ပညာတန္ဖိုးကို သိၿပီး ပညာကိုမက္ေမာလာတာ၊ ယဥ္ေက်းလိမၼာၿပီး လူ႔အခြင့္အေရးနဲ႔ တာ၀န္ကို ခြဲျခားသိျမင္လာတာ၊ သူတို႔သင္ၾကားတတ္ေျမာက္ခဲ့တဲ့ အတန္းပညာအလုိက္ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း ပညာရပ္တစ္ခုခု တတ္ေျမာက္လာၾကတာ မရွိသေလာက္ပါပဲ။

ဒါကလည္း ေရႊ႕ေျပာင္းေက်ာင္းမ်ားရဲ႕ ပညာေရးသင္ရိုးေတြရဲ႕ အားနည္းခ်က္ေတြအျပင္၊ ကၽြမ္းက်င္ဆရာ ဆရာမေတြ နည္းပါးတာလည္း အခ်က္တစ္ခ်က္ျဖစ္သလို၊ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြရဲ႕ မိဘအုပ္ထိန္းသူအမ်ားစုဟာ ရင္ေသြးေလးေတြရဲ႕ ပညာေရးအေျခအေန၊ စာရိတၱအေျခအေနကို ေစာင့္ၾကပ္အကဲခတ္အားေပးၾကတဲ့ မိဘအုပ္ထိန္းသူေတြကလည္း နည္းပါတာဟာ အခ်က္တစ္ခ်က္အျဖစ္ပါ၀င္ပါတယ္။ 

ေရႊ႕ေျပာင္းမိသားစုေတြရဲ႕ ရင္ေသြးေလးေတြဟာ အေျခခံပညာမူလတန္းေလာက္ကိုေတာ့ ေရႊ႕ေျပာင္းေက်ာင္းေတြမွာ သင္ၾကားေလ့ရွိၾကၿပီး လုပ္ငန္းခြင္ထဲ ၀င္ေရာက္လုပ္ကိုင္ဖို႔ အရြယ္အားျဖင့္ အဆင့္သင့္လာၿပီဆိုလွ်င္ေတာ့ အုပ္ထိန္းသူမ်ားဟာ မိမိရင္ေသြးေတြကို ေက်ာင္းမွထုတ္ကာ လုပ္ငန္းခြင္ထဲသို႔ ေန႔စား လစားဘ၀မ်ားအျဖစ္ သြတ္သြင္းလုိက္ၾကတာမ်ားပါတယ္။ 

အခ်ိဳ႕ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူမ်ားကေတာ့ မိဘမ်ားက ပညာေရးအားေပးေသာ္ျငားလည္း ႀကီးေကာင္၀င္ အရြယ္ေရာက္ခါစ အခ်ိန္ေတြျဖစ္တဲ့ အလယ္တန္း အထက္တန္းေက်ာင္းသား ဘ၀ေတြ ေရာက္ရွိလာၾကတဲ့အခါ စိတ္၀င္စားမႈဦးတည္ခ်က္ ေျပာင္းလဲလာၾကၿပီး အိမ္ေထာင္သည္ဘ၀ကို ကူးေျပာင္းသြားတတ္ၾကသလို အခ်ိဳ႕ကလည္း ေက်ာင္းနဲ႔ေ၀းရာ လုပ္ငန္းခြင္ေတြထဲကို မိမိသေဘာဆႏၵနဲ႔ ေရြးခ်ယ္၀င္ေရာက္သြားၾကတာလည္းရွိပါတယ္။

            ဒီလိုျဖစ္ရတဲ့အျဖစ္အပ်က္ေတြရဲ႕ေနာက္မွာ ျမန္မာေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမားရင္ေသြးေတြရဲ႕ အနာဂတ္ဟာ လွပႏုိင္စရာမရွိပါဘူး။ အသိ အျမင္ အတတ္ ပညာေတြ ဖြံ႕ၿဖိဳးေအာင္ျမွင့္တင္ေပးႏုိင္ၿပီး ဘ၀အာမခံခ်က္ေတြေပးႏုိင္တဲ့ ပညာေရးကို သင္ၾကားေပးႏုိင္တဲ့ ေရႊ႕ေျပာင္းေက်ာင္းေတြေပၚေပါက္လာဖို႔ အေရးႀကီးလာၿပီျဖစ္တာကို ဒီအေျခအေနေတြက ေဖာ္ျပေနၾကပါတယ္။ ေရႊ႕ေျပာင္းေက်ာင္းကေနၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံတကၠသိုလ္၀င္စာေမးပြဲ၀င္ေရာက္ ေျဖဆိုခြင့္၊ GED နဲ႔ အျခားပညာသင္ဆုေတြ ေလွ်ာက္ထားခြင့္ ရရွိလာၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း ေရႊ႕ေျပာင္းေက်ာင္းအားလံုး ပါ၀င္ႏုိင္ျခင္းမရွိေသးလို ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူအားလံုးလည္း ပါ၀င္ႏုိင္ျခင္းမရွိေသးပါဘူး။

ဒါ့အျပင္ ေအာင္ျမင္သူေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူအေရအတြက္ဟာလည္း ေရႊ႕ေျပာင္းရင္ေသြးအားလံုးကို ကိုယ္စားမျပဳေသးပါဘူး။ ထုိမွ်မကေသးပါဘူး။ ေရႊ႕ေျပာင္းေက်ာင္းေတြကေန အေျခခံပညာအလယ္တန္း နဲ႔ အထက္တန္းအေရာက္မွာ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ေက်ာင္းကို ေက်ာခိုင္းသြားၾကရတဲ့ ေရႊ႕ေျပာင္းရင္ေသြးေတြရဲ႕ လက္ေတြ႕ဘ၀မွာ သူတို႔သင္ၾကားတတ္ေျမာက္လာတဲ့ အတန္းပညာအလုိက္ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းပညာရပ္ေတြ၊ အသိပညာဗဟုသုတေတြ၊ လူမႈက်င့္၀တ္စည္းကမ္းေတြကို သိရွိတတ္ေျမာက္သြားတာလည္း မရွိပါဘူး။

ဒီလိုပညာေရးအေျခအေနေတြေၾကာင့္ ေငြကိုအဓိကထားၿပီး တိုင္းတပါးကို စြန္႔စားထြက္ခြာလာၾကရတဲ့ ေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမားေတြဟာ ၄င္းတို႔ရဲ႕ရင္ေသြးငယ္ေတြအတြက္ ေက်ာင္းပညာသင္ေသာ္ျငားလည္း လက္ေတြ႕ဘ၀ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းမႈကို ဘာမွ အေထာက္အကူမျပဳဘူးဆိုတဲ့ အသိအျမင္ေတြ ၀င္လာၾကတာလည္းရွိလာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေရႊ႕ေျပာင္းေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြနဲ႔ ၄င္းတို႔ရဲ႕ မိဘေတြျဖစ္တဲ့ ေရႊ႕ေျပာင္းျမန္မာအလုပ္သမားေတြရဲ႕ ဘ၀အာမခံခ်က္ေတြရရွိဖို႔ နဲ႔ ဘ၀ရပ္တည္ခ်က္ခုိင္မာဖို႔ရာ အနာဂတ္မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြျဖစ္ၾကတဲ့ ေရႊ႕ေျပာင္းလူငယ္ေတြရဲ႕ အသိပညာ အတတ္ပညာေတြကို ေရႊ႕ေျပာင္းပညာေရးကေနၿပီး တိက်ခိုင္မာစြာ အရည္အခ်င္းျပည့္မီစြာ ျဖည့္ဆည္းေပးႏုိင္ဖို႔ အထူးလိုအပ္လို႔လာေနပါတယ္။ ဒီအတြက္ ႀကိဳးပမ္းေနၾကတဲ့ ဆႏၵရွိသူေတြအေနနဲ႔ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းပညာရပ္ေတြကို အသက္အရြယ္အလုိက္ တတ္ေျမာက္ေအာင္သင္ၾကားေပးႏုိင္ဖို႔ ကၽြမ္းက်င္ဆရာ ဆရာမေတြ ေမြးထုတ္ျဖည့္ဆည္းေပးဖို႔၊ ဘ၀တစ္ခုရပ္တည္ဖို႔ အမွန္တကယ္လိုအပ္တဲ့ လူက်င့္၀တ္သိကၡာ စည္းကမ္းေတြကို လိုက္နာတတ္ဖို႔၊ တာ၀န္နဲ႔၀တၱရား ကို လူ႔အခြင့္အေရး ႏွင့္ ပူးတြဲသိျမင္လာဖို႔ သင္ၾကားေပးႏုိင္မယ့္ သင္ရိုးေတြလည္း ျဖည့္ဆည္းေပးမယ္ဆိုရင္ လက္ေတြ႕ေအာင္ျမင္လာမွာျဖစ္ပါတယ္။


            အခ်ဳပ္အားျဖင့္ေျပာရလွ်င္ အေျပာင္းအလဲျမန္ဆန္လြန္းလွတဲ့ IT ေခတ္ႀကီးထဲမွာ ကမၻာ့ရဲ႕ အနာဂတ္ကို ဖန္တီးၾကရမယ့္ ရင္ေသြးငယ္ေတြထဲမွာ တစိတ္တပိုင္းပါ၀င္တဲ့ ျမန္မာေရႊ႕ေျပာင္းလူငယ္ေလးေတြရဲ႕ အသိပညာ အတတ္ပညာနဲ႔ စာရိတၱျမင့္မားေရးကိုဦးတည္တဲ့ ဘ၀အတြက္ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းပညာေတြကို အမွန္တကယ္ သင္ၾကားေပးႏိုင္မယ့္ ေရႊ႕ေျပာင္းပညာေရးႀကီးဆီကို ေရြ႕လာႏုိင္မယ္ဆိုရင္ အခု မညီမညာျဖစ္ေနတဲ့ မိဘ ဆရာ ေက်ာင္းသား ဆိုတဲ့ အနားမညီႀတိဂံႀကီးဟာ တိက်ခိုင္မာတဲ့ အခြင့္အေရးေတြကို အနာဂတ္အတြက္ဖန္တီးေပးႏုိင္တဲ့ ပညာေရးကိုသာ ေရႊ႕ေျပာင္းေက်ာင္းေတြက ေဖာ္ေဆာင္ေပးႏုိင္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ ေငြကိုအဓိကထားတဲ့ မိဘေတြဟာလည္း ေက်ာင္းဆရာ ဆရာမေတြန႔ဲ အားတက္သေရာပူးေပါင္းလာၾကၿပီး ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြရဲ႕  စိတ္ဓာတ္၊ စည္းကမ္း၊ ပညာ ယိုယြင္းပ်က္ျပားေနမႈကို အတူတကြ ထိန္းသိမ္းလာၾကမယ္ဆိုတာ မလြဲဧကန္ပဲျဖစ္ပါတယ္။  

ဒါေၾကာင့္ တဦးအေပၚတဦး အျပန္အလွန္ယံုၾကည္အားကိုးတန္ဖိုးထားလာၾကေစဖို႔ စစ္မွန္တဲ့ဘ၀အတြက္အသံုး၀င္တဲ့ ပညာရပ္ေတြကို ေက်ာင္းသားအားလံုးတတ္ေျမာက္လာၾကေစဖို႔၊ ေရႊ႕ေျပာင္းကေလးငယ္အားလံုး ပညာသင္ၾကားလာေစဖို႔ ဆြဲေဆာင္ရာမွာ ေရႊ႕ေျပာင္းပညာေရးရဲ႕ အေရြ႕အေျပာင္းဟာ အလြန္အေရးႀကီးတဲ့ အခန္းက႑က ပါ၀င္ေနတာမို႔ တာ၀န္ရွိသူ ျမန္မာအစိုးရအျပင္ ေရႊ႕ေျပာင္းပညာေရးအက်ိဳးေဆာင္ရြက္ေနသူအားလံုး ဤအခ်က္ကို ေမ့မထားၾကဖို႔ အထူးလိုအပ္လွပါေၾကာင္း တင္ျပလုိက္ရပါတယ္။ 

ညေနဥာဏ္

Monday, December 24, 2012

?

သူငယ္ခ်င္းေလးပါပဲ.... သူငယ္ခ်င္းေလးပဲတဲ့ကြယ္.... အဲဒီစကားနဲ႔ ေျပာင္းျပန္အခ်ိဳးက်သြားတဲ့တစ္ေန႔မွာ.... ခ်စ္သူ သို႔မဟုတ္ သူစိမ္းေတြ ျဖစ္သြားတတ္သလား..... :P

Sunday, October 14, 2012

ံေပ်ာ္ရႊင္စရာေမြးေန႔ (၁၀ ရက္ ၁၀လ ၂၀၁၂)

ေမာင္ေပးတဲ့ ကၽြန္မအတြက္ ေမြးေန႔ကဒ္ေလး

Monday, September 24, 2012

ပိေတာက္တေစၦ


ေႏြဆိုတာ ဥတု သံုးပါးထဲ အပူျပင္း အေတာက္ပဆံုး ရာသီေလး၊ ဒီအခ်ိန္မွာ ပုရစ္ဖူးေတြကလဲ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ က်ိဳးတိုး က်ဲတဲပဲ။ သစ္ပင္ေတြက လြင္တီးေခါင္ထဲ က်ိဳးတိုးက်ဲတဲ။ ေျမျပင္က ပတၱျမားေရာင္ေခၚရမေလာက္ နီက်င္က်င္ရယ္။ အရင္တုန္းကေတာ့ ဒီေနရာမွာ ျမန္မာ့ ကၽြန္းေတာအျဖစ္ အထင္ကရ ေနရာ။ ဘံုေဘဘားမားသစ္ ကုမၸဏီက သစ္ေတြ ခိုးထုတ္ခဲ႔တဲ့ေနရာ။ ဗကပေတြ ဌာနခ်ဳပ္အေျခစိုက္ စိုးမိုးခဲ့တဲ့ေနရာ………။ သမိုင္းထဲက ဂႏၱဝင္ေနရာေပါ့။ တခ်ိန္တုန္းကေလ…………….။ ခုေတာ့………



ေနပူရွိန္က တျဖည္းျဖည္း ျပင္းလာတာ တံလ်ပ္ေတြ ခင္းတဲ့ ျပဒါးေရာင္ လမ္းပူပူထဲ ေလွ်ာက္ေနရျပန္ျပီ………။ ရုံးအျပန္ လမ္းတေလ်ာက္ ဖယ္ရီကားေပၚကေန ေငးရင္း ျမင္ရသမ်ွကို ပူပူေလာင္ေလာင္ ေခၽြးသံရႊဲရႊဲထဲ မိန္းေမာလာမိေလရဲ့။ မနီးမေဝးက ကမူေပၚမွာ ပိေတာက္ပင္ေလး…..။ အရြက္ေလးက စိမ္းစိုစိုရယ္။ ပိေတာက္ဖူးေလးေတြနဲ႔။ ခုေနာက္ပိုင္း ပိေတာက္ေတြ သႀကၤန္ မတိုင္ခင္ပြင့္တာ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ရွားသြားၿပီ။ ပိေတာက္ေတြ ပြင့္သင့္ေနၿပီလို႔ စိတ္ထဲ မခိ်မဆန္႔ တမ္းတ ေတြးေနမိတယ္။သႀကၤန္မိုးကလဲ ဘယ္ေနမွန္း မသိတာ ၾကာေပါ့။ ပန္းဆိုတာ ေရျဖန္းမွ လန္းအာႏိုင္တာမို႔လဲ မိုးမျဖန္းေတာ့ ဘယ္လန္းနိုင္ပါ့မလဲလို႔ ေတြးေနမိျပန္တယ္…။



ဒီနယ္ေျမမွာ ပိေတာက္ေတြ ငုေတြ ရွားတယ္။ မရွိသေလာက္ပဲ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆို ဒီနယ္က အရင္တုန္းက လူေနထူထပ္တဲ့ ေနရာမဟုတ္တဲ႔ သစ္ေတာေဟာင္းႀကီးရယ္ေလ။ ရြာငယ္၊

ဇနပုဒ္ေတြပဲ ရွိခဲ့တာကလား။ ပဲခူးရိုးမရဲ့ အလယ္ရိုးမ တေက်ာမွာရွိတဲ့ ၾကိဳးဝိုင္းေဟာင္းႀကီးကို ျမိဳ႔ျပပံုစံျပဳလို႔ အဆင့္မီ အေဆာက္အအံုႀကီးေတြ ေဆာက္၊ ကတိုက္ကရုိက္ အေရႊ႔ေျပာင္းေတြၾကားမွာ ေနသားကမက်ေတာ့ ဂါဝန္တိုတိုကို ပံုမက် ပန္းမက် ဝတ္ထားတဲ့ ရြာသူလံုေမကညာရဲ့ ဟန္ပန္လို အခ်ိဳးမက်မလွမပေပါ့……..။ ရုံးေတြဘက္ကေတာ့ သစ္ေတာပင္ေတြသာရွိတယ္၊ သစ္ႀကီး ဝါးႀကီး ေတာေကာင္ႀကီးေတြ မရွိေတာ့ဘူး။ ခုတ္ေရာင္းတာ၊ သတ္ေရာင္းတာနဲ႔ ျပဳန္းကုန္တာ ၾကာေပါ့။ ဝါးပင္စုစုေလးေတြ၊ အပင္ေပါက္ေလးေတြပဲ ရွိတဲ့ ခ်ံဳသာသာေတာေတြရယ္ လြင္တီးေခါင္ ေနရာေတြရယ္က ဟိုဟိုဒီဒီေငးတိုင္း ေတြ႔ရမယ့္ ရႈခင္း။ အဲဒီလိုေနရာမ်ိဳးကို ေရႊဥာဏ္ေတာ္စူးေရာက္ၿပီး ဝန္ထမ္း ၿမိဳ႔ေတာ္ တည္လိုက္တာကလား။



တခါတေလ ဖုန္နီနီေတြက ေလရွဴတိုင္း ထိေတြ႔ရတယ္။ ခုလိုေႏြမွာ ေလျပင္းပူပူေတြက ဟိုေနရာ ဒီေနရာ ေလေပြလိုလို ေလရူးလိုလိုနဲ႔ သိပ္စိတ္ပ်က္ဖို႔ေကာင္းတယ္။ တခါတေလ ေလရူးနဲ႔အတူ ေတာမီးေတြကေလာင္တတ္ေသးတယ္ ။ ၿမိဳ႔ျပအရသာကို တစက္ကေလးမွ မခံစားရတဲ႔ ေရႊၿမိဳ႔ေတာ္ အမည္တပ္ေနရာဆို မွန္တယ္။ပိေတာက္ မျမင္ရတဲ႔ အဝါေရာင္ေတြမရွိတဲ့ ခံစားခ်က္ အျပင္ဘက္က ဒီေနရာမွာ ဘဝအေျခအေနအရ ရုန္းကန္ေနမိတာ ခုဆိုသံုုးႏွစ္ထဲဝင္ေနၿပီ။ ေသြးသားရင္းျခာေတြနဲ႔ အေဝးမွာ အသျပာ ခပ္ခ်ာခ်ာ အလုပ္ကို လက္လွမ္းလို႔ မီလာတာနဲ႔ ခပ္ေအးေအးေလး လုပ္ကိုင္ေနမိတယ္။ ေဝးတေျမမွာဆိုလို႔ တိုင္းတပါးလို႔ မထင္လို္က္ပါနဲ႔။ မွားမယ္။ ေရႊျမိဳ႔ေတာ္သစ္ျဖစ္တဲ႔ ျပည္တြင္း တေနရာကို ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ တပံုတပင္နဲ႔ ဘဝကို စတင္ဖို႔ ျပင္ဆင္လာခဲ႔တာ ခုေတာ့ ကႏၱရအလယ္ အိုေအစစ္ မေတြ႔သူလို ေရရာတဲ႔ က႑လဲ မရွိ၊ အဝင္ရွိၿပီး အထြက္မရွိတဲ႔ တံခါးေပါက္ေဘးမွာ ငုတ္တုတ္ထိုင္ေနခဲ့ရတာ ေတာ္ေတာ္ တရားက်ေနမိတယ္။ ဘဝမွာ ျဖစ္ခ်င္တာေတြအတြက္ အင္အားေတြ ထုတ္ခဲ့ အိပ္မက္ေတြ ေတာက္ပေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဘဝကို ခါးဆစ္ အလည္က ရိုက္ခ်ိဳး ခံလိုက္ရသလိုခ်ည့္နဲ႔ သြားခဲ့ရတာ ဒီပိေတာက္ မရွိတဲ့ လမ္းကို စလွမ္း ကတည္းကပါပဲ။ ေရေသာက္တိုင္း ပိုငတ္တတ္တဲ့ ဘဝေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ေရၾကည္တေပါက္ကို တမ္းတ ရွာေဖြေနမိတာကိုက မဟာအမွား၊ ေနရာမွားၿပီး လာရွာေနတာကိုးလို႔ အျပစ္တင္ရင္လဲ ကိုယ့္အေျခေနအရ ေရနစ္တုန္း ေကာက္ရိုး တစ္မွ်င္အေနအထားနဲ႔ ဒီနယ္ေျမကို ေရာက္လာတာ။



တျခား အခြင့္အလမ္း ဖမ္းဆုပ္လို႔လဲမရဘူး။ လမ္းေတြ႔ေနတာက ဒီကႏၱာရလမ္းေလးကို စိုေျပလာေအာင္ စြမ္းေဆာင္မယ္ဟဲ့လို့ေတာ့ ေႂကြးေၾကာ္ခဲ့တာေတြ၊ ေတာက္ပမယ့္ သစၥာတရားကို ရိုးသားစြာေစာင့္သိမယ္ဟဲ့လို႔လဲ ရည္ရြယ္ခဲ့တာေတြ၊ တေထာင့္တေနရာကေန ေသြးခ်င္းေတြအတြက္ ေပးဆပ္မယ္ဆိုတာေတြ အားလံုးအားလံုး ေပ်ာက္ခ်င္းမလွ ေပ်ာက္သြားခဲ့တာ ဒီပိေတာက္ရွားတဲ့ရပ္ဝန္းထဲ ေျခခ်မိတယ္ဆိုရင္ပဲ…………။



ကာရံေကာ ရစ္သန္ေကာ ဟန္ခ်က္ပ်က္ၿပီး အသံုးမဝင္တဲ့ ကားအိုတစ္စီးလိုလို၊ ေတာဓေလ႔ အသံုးနဲ႔ေျပာရရင္ သားသတ္ရုံပို႔ဖို႔သာ အသံုးဝင္ေတာ့တဲ့ ႏြားအိုလိုလို ကိုယ့္ဘဝကို လက္ညွိဳးထိုးတတ္တဲ့ အသိုင္းအဝိုင္း၊ အမွန္တရားရဲ့ဆန္႔က်င္ဘက္ေနာက္ ကေမာက္ကမမာယာေတြနဲ့ မဆံုးေသာလမ္းကို တြဲေလွ်ာက္မလား၊ ရုိက်ိဳးေသဝပ္စြာ မာနခဝါခ်၊ အငွားလူမိုက္ လုပ္မလား၊ တဇြတ္ထိုးတယူသန္နဲ႔ ေသသပ္တဲ့အမိန္႔ေတြေနာက္ ကလန္ကဆန္လုပ္မလား ဒါေတြေတြးရင္း ခ်ာခ်ာလည္ေနတုန္း ခုေတာ့တစ္ႏွစ္ေဟာင္းလို႔ တန္ခူးကာလ ပိေတာက္ အတာအခါသမယကို တဖန္ေရာက္လာျပန္ၿပီဆိုေတာ့ ပိတ္ရက္ရွည္ထဲ အေမ့အိမ္ကို တေခါက္ျပန္ရေတာ့မွာပါလားဆိုၿပီး ေလးတြဲ႔တြဲ႔ သက္ျပင္းပူကို မႈတ္ထုတ္မိတယ္။



ျပန္မယ္လို႔သာေတြးေနရတယ္ ျပန္ဖို႔အတြက္ လုပ္ရကိုင္ရမွာေတြက တသီတတန္းႀကီးကို ျပန္စဥ္းစားလိုက္တိုင္း ေမာတယ္ ေဒါသျဖစ္တယ္။ အျဖစ္က ဆိုးပံုေျပာျပမယ္။ သႀကၤန္ပိတ္ရက္ရွည္ထဲျပန္ဖို႔က ဒီအရပ္က စိတ္သိပ္ပ်က္ဖို႔ေကာင္းတယ္။ ျပန္မယ့္သူနဲ႔ ရထားထြက္တဲ႔ အစင္းအေရအတြက္ အေခါက္ေရက မေလာက္မငွ စတိုင္လ္နဲ႔၊ ကားကလဲ ေဈးႀကီးေပးဝယ္မယ္ဆိုရင္ေတာင္ သႀကၤန္ပိတ္ရက္မတိုင္ခင္ ႏွစ္လေလာက္ဆိုကုန္ၿပီ။ အသိေတြ အဆက္အသြယ္ေတြနဲ႔ ဝယ္မွ အိုေကတဲ့ပံုနဲ႔ ပရမ္းပတာအျဖစ္ေတြကို ဂုဏ္တင္ေျပာေနၾကတာကလဲ နားထဲမဆန္႔ေအာင္ၾကားရတတ္တဲ့ အခါႀကီးရက္ႀကီးအခ်ိန္……..။ ျပည္တြင္းမွာရွိတဲ့ တစ္ျမိဳ႔နဲ့တစ္ျမိဳ႔ ဆက္သြယ္ေရး ဆိုးတဲ႔အထဲ ျမိဳ႔ေတာ္သစ္္ႀကီးျဖစ္တဲ့ ဒီေနရာက အေတာ္စိတ္ပ်က္ဖို႔ ေကာင္းတယ္။ ဝယ္လိုအားနဲ႔ ေရာင္းလိုအား မမွ်တဲ့အတြက္ အိမ္ျပန္ဖို႔ ပိတ္ရက္ရွည္အတြက္ ရထား၊ ကားလက္မွတ္က အေတာ္ေလးခက္တယ္။



“ ဒို႔ကေတာ့ ဟိုမာစတာရဲ့ အကူအညီနဲ႔ အိုေကတယ္။ ရွဴး တိုးတိုးေနာ္။ အသိမို႔လို႔ ဒီလို လက္မွတ္ရေအာင္ လုပ္ေပးတာ ေနာက္ဆို ျပန္ဖို႔ မလြယ္ဘူး” ဘာညာ ဘာညာေပါ့။ အဲလိုေလး။ အသက္ရွဴေခ်ာင္ၿပီး အိုေကတဲ႔ ရထားကေတာ့ မစဥ္းစားနဲ႔ အပ္ပါးဆိုတာေဝး၊ ရိုးရုိးခံုေတာင္မရလို႔ ခံုမဲ့နဲ႔ ေျခက်င္ မျပန္ရရုံတမယ္ တိုးပိတ္ ၾကပ္သိပ္ေနတာကို အတင္း တိုးေဝွ႔စီးၿပီး အတင္းအဖ်င္းေတြ နားမဆန္႔ေအာင္ ၾကားရမယ္………. လက္မွတ္က အလုအယက္ၾကားထဲ ဝယ္ရတာမို႔ ကိုယ္က်တဲ႔ရထားက မိုးမလင္းခင္ ထြက္မယ္ဆိုလာထား မနက္ေလးနာရီ ေလာက္ထၿပီး ေနထိုင္ရာအေဆာင္ကေန ပ်ဥ္းမနားၿမိဳ႔ထဲမွာရွိတဲ႔ ဘူတာရုံဆီကို သြားဖို႔ လံုးပန္းရမယ္……..ရထားလက္မွတ္ခက ၅၀၀ နဲ႔ ၁၀၀၀က်ပ္ ၾကားပဲက်တဲ႔ ရထားကို ကိုယ္ေနတဲ႔ အေဆာင္ကေန တုတ္တုတ္ လို႔ေခၚတဲ႔ သံုးဘီးဆိုင္ကယ္ကို တစ္ေထာင္ေပးစီးမလား၊ ဆိုင္ကယ္တက္စီကိုပဲ သံုးေထာင္ ေပးစီးမလား ကတိုက္ကရိုက္ ေျပးေပေတာ့ပဲ။ ဒီၾကားထဲ

ဘယ္ခရီးသည္ေတာ႔ ဆိုင္ကယ္သမားက ရိုက္ႏွက္လုယက္ သြားျပန္ၿပီစတဲ႔ သတင္းဆိုးေတြကလဲ ၾကားေနရျပန္ေတာ့ ကြန္မန္ဒိုလို စိတ္ထားၿပီး တကၠစီသမား ေနာက္လိုက္ရတဲ့ ဒုကၡကလည္း မေသး၊ ထမ္းပိုးထက္ လက္ခကႀကီးတဲ႔ အိမ္ေတာ္ျပန္ခရီးကို ရင္ေလးစြာ ေတြးေနမိတယ္။



အိမ္ေတာ္ကလူတိုင္း ျပန္ခ်င္ၾကေပမယ့္ ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႔မွာ ရုံးအေရာက္ ျပန္ရမယ့္ ဒုကၡကလည္း အေတာ္ႀကီးေသးတယ္။ ကားလက္မွတ္က ကိုယ့္အရည္အခ်င္းနဲ႔ ေဝလာေဝး။ ရထားလက္မွတ္ကလည္း ရထားရုံးခ်ဳပ္မွာ M.O နဲ႔တကြ သြားတိုးရဦးမယ့္ဒုကၡ၊ ေနာက္ညရထားမရွိပဲ ေန႔ထြက္တဲ႔ရထားကို မနက္အေစာဆံုး ရထားနဲ႔က်လို႔ကေတာ့ ကိုယ္ေနတဲ႔ေနရာနဲ႔ ဘူတာရုံက ညအိပ္ေစာင့္ရမယ့္အျဖစ္။ ရထားခထက္ အိမ္ကေနဘူတာရုံကို လာမယ့္ကားခက ပိုေျမာက္ေနေသးတယ္။ ေနာက္ မိန္းမသားျဖစ္တဲ႔ ကၽြန္မကို ရန္ကုန္ျမိဳ႔စြန္မွာရွိတဲ့ အိမ္က ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္ အေဖက ဘူတာႀကီးကို မနက္ အေစာဆံုးထြက္မယ့္ ရထားအမီ လိုက္ပို႔ရတယ္ေလ။ သူ႔ခမ်ာ အိပ္ေရးပ်က္၊ ပင္ပန္းတယ္။ ျပန္ေတြးလို္က္ေတာ့ အိမ္ကို မျပန္ျဖစ္ေတာ့ပဲ ကၽြန္မေနတ ဲ့အေဆာင္နားက မိုးကုတ္ တရားရိပ္သာမွာ ဆယ္ရက္တရားစခန္းဝင္ၿပီး တစ္ႏွစ္လံုးလုပ္ခဲ႔တဲ႔ အကုသိုလ္ အညစ္အေၾကးေတြကို မစင္ၾကယ္ရင္ေတာင္ ဗုဒၶတရားရိပ္ ခိုလႈံခြင့္ရခ်ိန္ေလးမွာ ပြားမ်ားအားထုတ္မယ္လို႔ ရည္သန္ၿပီး ေယာဂီစာရင္း ေပးလိုက္ပါေတာ့တယ္။ အိမ္ကလဲ ရုံးပိတ္ရက္ရွည္မွာ မျပန္ပဲ ေနျပည္ေတာ္မွာ တရားစခန္းဝင္မယ့္အေၾကာင္း ေျပာေတာ့ သာဓုသံုးႀကိမ္ေခၚၿပီး ခြင့္ျပဳခဲ႔တယ္။



ဒီလိုနဲ႔ သႀကၤန္ရက္ရွည္ႀကီးဆီ ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ ေရာက္လာေတာ့တာေပါ့။ ျပန္ဖို႔အတြက္ ကရိကထေတြမ်ားသူနဲ႔၊ ဗ်ာပါဒမ်ားသူနဲ႔ စည္စည္ညံေနတဲ႔အခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ကိုယ္ တရားရိပ္သာကို အထုပ္ေလးဆြဲၿပီးဝင္ခဲ႔ေတာ့တယ္။ တရားရိပ္သာကို ဝင္တယ္ဆိုရင္ပဲ ေအးျမတဲ႔အရိပ္အာဝါသကိုခံစားလို္က္ရတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ရိပ္သာထံုးစံအတိုင္း စာရင္းေပးထားသူေတြကို ေနရာခ်တာ အေတာ္ၾကာၾကာ ေစာင့္ေနရေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အိမ္ျပန္ဖို႔ ရထားစီးရတာနဲ႔စာရင္ ဒါက ျမတ္ေသးတယ္ေလ။ ခဏေလးၾကာေတာ့ ကိုယ့္အတြက္ သတ္မွတ္ေနရာကို ေရာက္ေတာ့တယ္။ ပ်ဥ္ေထာင္ဇရပ္ေလး အေပၚထပ္မွာတဲ႔။ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အမယ္အိုႏွစ္ေယာက္က ကိုယ့္ေဘးနားမွာ။ သူတို႔က ကေလးမေလးဆိုတဲ႔အၾကည့္နဲ႔ တခ်က္လွမ္းၾကည့္ၿပီး ႏွစ္ေယာက္သားစကားေတြ ေဖာင္ဖြဲ႔ေနၾကတယ္။ စကားေျပာေနလိုက္ၾကတာ သူတို႔ရဲ့သြားေလသူေတြကို တမ္းတမ္းတတနဲ႔ ေနာက္ၿပီး သားသမီးေတြအေၾကာင္း ေျပာေနလိုက္ၾက ရယ္လိုက္ၾက တရားစကားေလး စြက္လိုက္ၾကနဲ႔ ငယ္ေပါင္းေတြျဖစ္ပံုရတယ္ေလ။



ကၽြန္မကိုေတာ့ ငဲ့ၿပီး အသိအမွတ္ျပဳရုံေပါ့။ အမယ္အိုႏွစ္ေယာက္က ေဖြးေဖြးလႈပ္ ဆံႏြယ္ေတြၾကား ေဆးလိပ္ခိုးေငြ႔ေတြ တလူလူနဲ႔ေပါ့။ စကား ေျပာေပါက္ေတြကလဲ ဒီနယ္သားမွန္း သိသာတယ္။ ခဏေနၾကာေတာ့ သားႏွစ္ေယာက္ျဖစ္ဟန္တူတဲ႔ အမ်ိဳးသားလူရြယ္ႏွစ္ေယာက္ဟာ အမယ္အိုေတြဆီ ေရာက္လာၿပီး သူတို႔ ပါလာတဲ႔ စားဖြယ္ရာေတြကို ေပးၿပီး ထိုင္ကန္ေတာ့တယ္။ အမယ္အို ႏွစ္ေယာက္ကလဲ ဆုေတြေပးၿပီးေတာ့ေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ သားတစ္ေယာက္က “အလုပ္ သြားလိုက္အံုးမယ္ အေမ”လို႔ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ျပန္သြားေလရဲ့။



ဒီလိုနဲ႔ပဲ ကၽြန္မေဘးနားက အမယ္အိုႏွစ္ေယာက္ကလဲ သူတို႔ရဲ့ေရွ့ေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြ ေျပာရင္း၊ ကၽြန္မကိုလဲ အလာပသလာပေျပာရင္းနဲ႔ ခင္မင္ရင္းႏွီး လာခဲ႔ေတာ့တယ္။ ငယ္ငယ္ေလးနဲ႔ ခုလိုတရားစခန္းဝင္ျဖစ္တဲ႔ ကၽြန္မကို သူတို႔က အသိအမွတ္ျပဳၾကတယ္။ ကၽြန္မကို ဘယ္ဌာနကလဲ ဘာလုပ္ရတာလဲ စသျဖင့္ေမးျမန္းၾကေသးတယ္။ “အိမ္မျပန္ပဲ တရားစခန္းဝင္တာ ကုသိုလ္ရတာေပါ့။ ခုလိုလူငယ္ေတြ ဘာသာတရား ကိုင္းရႈိင္းတာကိုလဲ ၾကည္ႏူးမိတယ္”ဆိုၿပီး ခ်ီးမြမ္းေနၾကေလရဲ့။ ဆယ္ရက္စခန္းပြဲ အစေန႔ေတြမွာေတာ့ ေဟာတရားနာလိုက္ ရႈမွတ္ပြားလိုက္နဲ႔ ေနသားတက်ပါပဲ။ ဝန္္ထမ္းအမ်ားဆံုးပါတဲ႔ ေယာဂီေတြၾကားမွာ နယ္ခံရြာခံ အမယ္အိုေတြကေတာ့ အေတာ္ေလး အေနက်ံဳ႔ေနရရွာ တာေတြ႔ရေသး။ ဆယ္ရက္ျပည့္တဲ႔ေန႔မွာေတာ့ ေရစက္ခ်တရားနာၿပီး စခန္းသိမ္းပြဲလုပ္ေတာ့ ကိုယ္တို႔အားလံုးလဲ ကိုယ့္ေနရာကိုယ္ျပန္ဖို႔ လံုးပန္းရေတာ့တာေပါ့.။ ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႔ဆိုေတာ့ ေနာက္ေန႔ ရုံးတက္ရမွာမို႔ ေန႔လည္ဆြမ္းစားၿပီးတဲ႔အခ်ိန္ ဆရာေတာ္ ဘုရားကို ခြင့္ပန္ကန္ေတာ့ၿပီး ျပန္ဖို႔လုပ္ရေတာ့တာေပါ့။



ပစၥည္းေတြသိမ္းေနရင္း ေဘးနားက အမယ္အိုႏွစ္ေယာက္က ေဆးျပင္းလိပ္ေလး ဖြာရႈိက္ရင္းက “အင္း….ျပန္ၾကေတာ့မွာေပါ့ေလ….ဒို႔မ်ားေတာ့ အသက္ရွင္သခိုက္ေလး အားထုတ္လိုက္အံုးမလို႔ ေနရစ္ခဲ႔မယ္ေဟ့……”လို႔ ေျပာေနတယ္။ ေနာက္ ကၽြန္မကို ၾကည့္ရင္း “ကေလးက ဘယ္ရုံးကလဲ” လို႔ေမးေတာ့ ကၽြန္မက ကိုယ့္ဝန္ႀကီးဌာန နာမည္ကို ျပန္ေျဖရတယ္။



ေနာက္ေတာ့ ေခါင္းတညိတ္ညိတ္နဲ႔ “အင္း….ကေလးတို႔ရုံးေတြ မေဆာက္ခင္၊ မေရာက္ခင္တုန္းကေတာ႕ ဒို႔မ်ားရြာက သိပ္သာယာ သေပါ့၊ ဒို႔ဝိုင္းကလဲအက်ယ္ႀကီး ကိုင္းေတြကလဲမ်ားတယ္၊ အိမ္ကအဘိုးႀကီးက သူႀကီးေလ ဘုရားဒကာေက်ာင္းဒကာေပါ့၊ အရင္တုန္းက ဒီေတာရေက်ာင္းေလးကို ငါတို႔ေတြပဲ ပစၥည္းေလးပါး ေထာက္ပံ့ခဲ႔ရတာ၊ ကုသိုလ္ေတြ မနည္းခဲ့ဘူး၊ ခုေတာ့ အဲဒီကိုင္းေတြအကုန္လံုး ကေလးတို႔ေနဖို႔ အေဆာင္ေတြ၊ ရုံးေတြေဆာက္ဖို႔သိမ္းလိုက္ၿပီ၊ ကိုင္းေတြကုန္ၿပီ၊ အိမ္ဝိုင္းလဲေပ ၄၀-၆၀ အဝိုင္းေတြခ်ေပးတဲ႔ ေနရာမွာ အိမ္ေဆာက္ေနရတယ္၊ ေခၽြးနဲစာနဲ႔ လက္က်န္ အတြင္းပစၥည္းေလးေတြကို ထုခြဲေရာင္းခ်ၿပီး ေဆာက္ရတာကလား၊ အိမ္က ေသးေသးရယ္ပဲ၊ ဘာဆက္လုပ္ရမွန္းလဲမသိပါဘူး…….” ဆိုေတာ့ ကၽြန္မ အေတာ္ခံစားသြားရတယ္။



မေနႏိုင္တဲ႔အဆံုး ကၽြန္မက “ဒါဆို အဘြားတို႔ ေလ်ာ္ေၾကးရမွာေပါ့ ဘယ္ေလာက္ေပးလဲ” ဆိုေတာ့ “တစ္ဧက ႏွစ္သိန္းတဲ႔ ၊ ဒို႔မ်ားေျမကအမ်ားႀကီးေလ ဆယ္ဧကေက်ာ္တယ္။ ေနာက္ထပ္ သိမ္းတဲ႔အထဲမွာပါသြားတာေလ၊ ခုလုပ္ေနတဲ႔ တည္းခိုရိပ္သာေတြနားကေပါ့၊ ေလ်ာ္ေၾကးကလဲ ေပးမယ္ေပးမယ္နဲ႔ ခုထိေတာ့မရေသးဘူး၊ စိုက္စားဖို႔ေျမလဲမက်န္ေတာ့ဘူး”လို႔ ရီေဝေဝမ်က္လံုးေတြနဲ႔ ေငးေျပာေျပာတယ္။



ကၽြန္မက “သူမ်ားေတြေကာ ေလ်ာ္ေၾကးအျပည့္ရၾကလား၊ အဘြားက ဆိုင္ရာကိုသြားေျပာေပါ့၊ တစ္ဧကႏွစ္သိန္းက နည္းနည္းေလးရယ္၊ ဒါကိုေတာင္ ခ်က္ခ်င္းမေပးတာ၊ သားသမီးေတြက ခုဘာေတြလုပ္စားၾကလဲ”လို႔ ေမးေတာ့ အဘြားအိုက “အို ကေလးရယ္ အမ်ားပဲဟာ ဒို႔တဦးတည္း မရတာမွမဟုတ္တာ အားလံုးခံၾကရတာပဲ ဝဋ္ေႂကြးလို႔ပဲ သေဘာထားတယ္။ ဘယ္ကိုသြားေျပာရမွာလဲကြယ္။ သားသမီးေတြအရင္က ကိုင္းစိုက္ယာစိုက္ေပါ့၊ ခုေတာ့ သားေတြက “ဘာဆက္လုပ္ရမွန္းလဲ မသိေတာ့ဘူးအေမရယ္ ေဈးပဲေရာင္းတတ္တာ”ဆိုၿပီး ဟင္းရြက္စိမ္းေလးေတြေရာင္းတယ္ ပန္းရံေတြလဲလိုက္လုပ္တယ္ ခုေတာ့ဆိုက္ေတြ ေတာ္ေတာ္ နည္းသြားၿပီ လမ္းျပင္တာေလာက္ကလဲ လူလိုမွ အလုအယက္လိုက္လုပ္ရတာ။ လူျပည့္ၿပီဆို အလုပ္ကမရေတာ့ဘူး၊ သမီးေတြက ပန္းရံလုပ္ ကုန္စိမ္းေရာင္း၊ သားေတြက ဆိုင္ကယ္တက္စီဆြဲဖို႔လဲ ပိုက္ဆံကမရွိ ဆိုေတာ့ က်ပန္းေတြလုပ္ စည္ပင္သာယာမွာ ေန႔စားဆိုလားလုပ္တယ္၊ ေန႔စားအလုပ္က တခါတေလမွ လုပ္ရတာ၊ ဒီၾကားထဲ ကုန္စိမ္းေရာင္းတယ္၊ ေဈးေရာင္းတာကလဲ မလြယ္ဘူး၊ ဆိုင္ခန္းမရွိေတာ့ သတ္မွတ္တဲ႔ ေစ်းေကာက္ေပးမွ ေရာင္းရတာ၊ ေဈးေကာက္နဲ႔ မလြယ္ဘူး။ ဝန္ထမ္းအိမ္ရာေတြထဲလဲ လွည့္ေရာင္းတာ မိရင္ဖမ္းတယ္တဲ႔။ အိမ္း…. ဒို႔လဲ ဘာေတြ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ၿပီး အသက္ဆက္ရအံုးမလဲ မသိဘူးေအ၊ ေသခါနီးေနတဲ႔ ငါတို႔ကအေရးမႀကီးေပမယ့္ သားသမီးေတြက ခုမွဘဝ စၾကတုန္း သူတို႔ေရွ့ေရး ရင္ေလးတယ္ေအ” လို႔ေျပာေလရဲ့။



စိတ္ကူးတည့္ရာ အသစ္တစ္ခုရဖို႔ စေတးေပးရတဲ႔သူေတြရဲ့ လည္ေခ်ာင္းေသြးေတြကို အာမခံခ်က္ မေပးႏိုင္တဲ႔ အျဖစ္အတြက္ နားရည္ဝေနတဲ႔ သံစဥ္ခပ္ပဲ့ပဲ့တစ္ခုကို ျပန္ၾကားေနရသလို မခ်ိတင္ကဲ ျဖစ္ေနရတယ္။ ကၽြန္မလဲစိတ္မေကာင္းဘူး၊ အေျခအေနေတြကို နားလည္ေပးထားရတာကိုေပါ့။ အဘြားအိုေျပာတဲ႔ ဝဋ္ေႂကြးနဲ႔ ပတ္သက္တာကိုလဲ ဆန္းစစ္ေနမိျပန္တယ္။



အေတြးတစ္ခုရတာနဲ႔ ကၽြန္မက “အဘြားတို႔ တျခားရပ္ရြာမွာ အမ်ိဳးေဆြမရွိဘူးလားဟင္” လို႔ေမးေတာ့ “ဘယ္……မရွိဘူးေအ့ က်ဳပ္တို႔က ဒီမွာေမြး ဒီမွာႀကီးတရြာလံုးက အမ်ိဳးခ်ည့္ေနတာ ခုေတာ့တမ်ိဳးလံုး ဒုကၡေရာက္တာ ဆိုေတာ့ ဘယ္သူ႔ကယ္ခိုင္းရမလဲ” ဆိုၿပီး ေငးရီရီမ်က္လံုးေတြက မ်က္ရည္လဲ့ေနတာကို ကၽြန္မေတြ႔လိုက္ရေတာ့ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ထဲထိခိုက္လာရတယ္။



ေဆးလိပ္ကို တစ္ခ်က္ ဖြာရႈိက္လိုက္ရင္းက အဘြားအိုက “ဒီလိုအခ်ိန္ဆို အရင္တုန္းက တရြာလံုး ရွင္ျပဳမဂၤလာနဲ႔ ျခိမ့္ျခိမ့္သဲေပါ့ေအ……ခုေတာ့ စားဖို႔ေတာင္ မနည္း ရွာႀကံေနရတာ ဆိုေတာ့ မလုပ္ႏိုင္ၾကေတာ့ဘူးေလ ငါတို႔လိုလူအိုေတြအတြက္ သူတို႔ေတြ မနည္းရွာေဖြေပးေနရတာ၊ ကေလးေတြက သိတတ္လို႔ ေနာက္မဟုတ္ရင္ ခြက္ဆြဲရမယ္……အိမ္း ကေလးေတြလဲ က်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစလို႔ အျမဲဆုေတာင္းေပးေနမိတယ္ ခုတရားစခန္းဝင္ေတာ့လဲ ဆရာေတာ္ဘုရားက ဝန္ထမ္းေတြကို ဦးစားေပးရေတာ့တာေပါ့။ သူ႔ကို ပစၥည္းေလးပါးလွဴတဲ႔ ဒကာေတြ ဒကာမေတြကိုေတာ့ ေက်းဇူးျပဳရေတာ့ ငါတို႔မလဲ ေဘးေရာက္ေနရၿပီ ခုလိုအခ်ိန္တရား အားထုတ္စရာက ဒီေက်ာင္းေလးရွိတာကိုး ငါတို႔ကေတာ့ ေက်ာတခင္းစာ အေတာ္ရွာရတာေနာ့ တရားအားထုတ္ခ်င္လို႔သာ လာခဲ႔ရရွာတာ ခုဆိုအိမ္မွာ ငါ့ျမစ္ေပါက္စေလးေတြဆို အထိန္းအကြပ္မရွိနဲ႔ ေက်ာင္းလဲ မထားႏိုင္ဘူးေလ စားဖို႔ကို တစ္အိမ္လံုးထြက္ရွာေနရသကိုး ငါမရွိေတာ့ အဲျမစ္ကေလးေတြလဲ ထိန္းတဲ႔သူ မရွိျဖစ္ေနေတာ့တာ မတတ္နိုင္ဘူးေလ၊ ရသခိုက္ေလး ကိုယ့္အတြက္ လုပ္ရဦးမွာမို႔ မ်က္စိမွိတ္လာခဲ႔တာ…..” လို႔ ဆက္ေျပာေနတယ္။



ကၽြန္မလဲ အားေပးႏွစ္သိမ့္ေပးစရာ စကားစရွာေနမိေပမယ့္ လည္ေခ်ာင္းေတာင္ ေျခာက္ေနတဲ့ အျဖစ္နဲ႔မို႔ အျပန္ခရီးအတြက္ အသက္ႀကီးသူေတြအားလံုးကို ဦးခ်ကန္ေတာ့ၿပီး ျပန္လာရေတာ့တယ္။ လမ္းမွာလဲ ပိေတာက္ပင္ေတြမရွာမိေတာ့ဘူး။ ေနကလဲ ပိုပူျပင္းေနသလိုပဲ..။ လက္ျပက်န္ရစ္ခဲ့တဲ႔ အဘြားအိုမ်က္ႏွာကိုေျပးျမင္ေနမိတယ္………..။ ေနေတာ္ေတာ္ ပူေနတယ္….။



အေဆာင္ျပန္ေရာက္ေတာ ့ ဝမ္းစာအတြက္ ျမိဳ႔မေဈးအေျပးသြားမိတယ္။ ကားေပၚမွာ အမယ္အိုတစ္ေယာက္ ျခင္းေတာင္းစုတ္ေလး တစ္လံုးနဲ႔ရယ္။ လက္ထဲမွာ တစ္ေထာင္တန္ေလး တစ္ရြက္နဲ႔။ ေဈးေတာင္းေလးအသာခ်ၿပီး ကားၾကမ္းခင္းမွာထိုင္ၿပီးမွိန္းေနတယ္။ ၾကည့္ရတာဒီလိုကားေတြနဲ႔ ခရီးမသြားဘူးတဲ့ပံုနဲ ့ အန္ထားပံုရတယ္။ သူလဲ ဟိုအဘြားအိုတို႔လို ဘဝတူေတြလား။ သားသမီးမရွိေတာ့ ရုန္းကန္ေနရပံုရတယ္။



ေဈးေရာက္ေတာ့ ဟင္းရြက္သည္က အေတာ္ေလးနည္းေနၿပီ။ မိုးခ်ဳပ္စျပဳေနၿပီ။ လမ္းေဘးပလက္ေဖာင္းမွာ ဟိုေယာင္ဒီေယာင္လုပ္ေနတဲ့ ခပ္ငယ္ငယ္မိန္းကေလးသံုးေယာက္ေလာက္က က်င့္သားမရေသးတဲ့ ဟန္ပန္ တစ္ခုကို မ်က္ႏွာျပင္မွာ ေနရာေပးထားတယ္။ ပါးမွာလဲ တတ္သေလာက္ မွတ္သေလာက္ ျခယ္သထားဟန္နဲ႔ ဟန္ပန္မက်ျဖစ္ေနတယ္။ သူမတို႔ မ်က္ဝန္းေတြက တစံုတရာကို ဝမ္းစာအတြက္ရွာေနဟန္နဲ႔ ဘဝတစ္ခုအေပၚ သစၥာရွိစြာ ရုန္းကန္ဖို႔ အသင့္အေနအထားေတြနဲ႔။



ဆိုင္ကယ္ တက္စီသမားေတြကလဲ မ်က္ဝန္းခ်င္း ဆံုလိုက္တာနဲ႔ ဘယ္သြားမလို႔လဲဆိုၿပီး အလုအယက္ ေဈးေခၚၾကတယ္။ ဝမ္းစာအတြက္ကိုး။ အားလံုးကို ျခံဳၾကည့္ေတာ့ ကၽြန္မ ဒီနယ္ေျမမွာ ေနထိုင္ လုပ္ကိုင္ေနရတာကို မသတီျဖစ္လာတယ္။ မ်က္ရည္ေပါက္ႀကီးငယ္ က်ထားတဲ႔ ေနရာအလုပ္အကိုင္ အသိုက္အျမံဳေတြ ပ်က္စီးၿပီးမွ ျဖစ္လာတဲ့ အေဆာက္အဦးေတြကို ၾကည့္ရင္း ရင္မွာ နာက်င္ေနမိတယ္။ သူတို႔သဘာဝ သူတို႔ အိုးအိမ္ေလးေတြ ေပ်ာက္၊ ကံအေၾကာင္းမလွတဲ႔ အေျခအျမစ္မရွိတဲ႔ သူေတြအျဖစ္ ဘဝေျပာင္းၿပီး ျမိဳ႔ေတာ္အဂၤါရပ္နဲ႔ မညီညြတ္တဲ႔ မလိုလားအပ္တဲ႔ အာမခံခ်က္မရွိတဲ႔ ဘဝေတြကို မ်က္ႏွာလႊဲခဲပစ္ လုပ္ၿပီး ကိုယ့္ဝမ္းစာအတြက္ ရွာၾကံေနၾကတဲ႔ အသိုင္းအဝိုင္းကိုလဲ ေတာ္ေတာ္ေလး စက္ဆုပ္မိေနတယ္။



ပိေတာက္ေတြလဲ မျမင္တဲ့ ဒီသႀကၤန္ကေတာ့ ၿပီးသြားခဲ႔ေပမယ့္ ကၽြန္မကေတာ့ သႀကၤန္ခ်ိန္ခါေရာက္တိုင္း အဲဒီႏွစ္တုန္းက တရားစခန္းမွာ ဆံုခဲ့ၾကားခဲ့ခံစားခဲ့ရတဲ့ အရာအားလံုးဟာေတာ့ ရင္ထဲစြဲက်န္ ေနရစ္ေတာ့တယ္ေလ။ သႀကၤန္နဲ ႔ပိေတာက္ ခြဲမရသလို၊ ပိေတာက္ျမင္တိုင္း ကၽြန္မ ရင္ထဲ ႏွလံုးသားထဲမွာ ကာရံမလွတဲ့ ဘဝမ်ားစြာအတြက္ အိပ္မက္ဆိုးလို တေစၦေျခာက္ခံေနရတာ ခုခ်ိန္ထိပါပဲ။



ရပ္ေဝးေျမျခားမဟုတ္တဲ႔ ကိုယ့္အမိေျမရဲ့ အထင္ကရေနရာ အသစ္တစ္ခုမွာ ျဖစ္ပ်က္ႀကံဳေတြ႔ၾကရတဲ႔ အမွန္တရားေတြဟာ မင္ရည္ျဖဴျဖဴနဲ႔ ေရးထားတဲ႔ စကၠဴျဖဴစာတမ္း ေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ပံုျပင္လို႔လဲ ေျပာမထြက္ပါဘူးေနာ္။ စကၠန့္မလပ္မရုိးႏိုင္တဲ႔ မ်က္ရည္စေတြကို ေျခနဲ႔ နင္းကန္လိုက္ပံုေတြကလဲ သိုသိုသိပ္သိပ္ပါပဲ……….။ “အမ်ားပဲေလ……။ အမ်ားပဲ……။ တစ္ေယာက္ထဲ မဟုတ္ဘူးေလ……။ ဝဋ္ေပါ့……” ဆုိတဲ႔ အသံက ပဲ့တင္ထပ္ေနတယ္။ ဒုကၡဆိုတာ ေပၚေပၚထင္ထင္ ေတြ႔ရမွ လူသိတတ္ၾကေပမယ့္ ဒီလို လူမသိသူမသိတဲ့ ဘဝဆိုးေတြနဲ႔ ဒုကၡသည္ေတြကို ဘယ္လို ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္နဲ႔ ကူညီႏိုင္ၾကမလဲ ဆိုတာ ကၽြန္မ ေဝခြဲမရပါဘူး။ အမ်ားပဲေလ ဆိုတဲ့ အမယ္အိုရဲ့ စကားကလဲ နားထဲ ပဲ့တင္ထပ္ေနဆဲပါ……………။



ေငြအတြက္ ဘဝပ်က္ေနရသူေတြ၊ ဘဝမပ်က္သင့္ပဲ ပ်က္ေနရသူေတြ၊ ပညာတတ္ေပမယ့္ အလုပ္လက္မဲ့ ျဖစ္ေနရသူေတြ၊ အလုပ္ရွိေပမယ့္ စားမေလာက္၊ ေသာက္မေလာက္ဘဝနဲ႔ အေၾကြး ပတ္လည္ဝိုင္းေနသူေတြ၊ ဘဝေတြအတြက္ ကိုယ့္ဘဝကို ေရာင္းစားခံထားၾကရသူေတြ၊ အျမတ္ထုတ္ခံေနရသူေတြ၊ အာမခံခ်က္မရွိတဲ႔ ျပည့္စံုျခင္းေတြၾကား လံုးပါးပါးေနၾကရသူေတြ… …….။



မ်က္ကန္းတေစၦ မေၾကာက္ေတာ့သလို အျဖစ္ဆိုးကို သေဘာေတြ႔ေနရသူေတြ၊ မခ်စ္ေသာ္လည္း ေအာင္႕ကာနမ္းေနရသူေတြ၊ နားလွည့္ပါးရိုက္ ခံေနရသူေတြ၊ သကာေလာင္းထားတဲ႔ ပံုရိပ္ေယာင္အေပၚ အတၱေတြနဲ႔ ခယေနၾကသူေတြ…………ေသခ်ာေတြးလိုက္ေတာ ့ အားလံုး ဒုကၡသည္ေတြ ပါလားလို႔ေလ။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေရာ မိတ္ေဆြတို႔ ဘယ္လို သတ္မွတ္ပါသလဲ…..။ အာမခံခ်က္ရွိတဲ့ နိုင္ငံသားေတြ အျဖစ္လား။ ဒီလို သႀကၤန္ခါထဲ ေရာက္ၿပီဆိုရင္ျဖင့္ ၂၀၀၈ခုႏွစ္ သႀကၤန္ပိတ္ရက္ရွည္က ကၽြန္မ ၾကားခဲ႔ခံစားခဲ႔ရတာေတြကို တေစၦေျခာက္သလို ျပန္ေျပာင္းခံစားေနရပါၿပီ……..။ မိတ္ေဆြတို႔အားလံုးလဲ ဒီလို ဒုကၡသည္ေတြအတြက္ နည္းလမ္းေလးမ်ားရွိရင္ ေဝမ်ွေပးၾကပါလို႔………။



(မွတ္ခ်က္။ ၂၀၀၈ခုႏွစ္ သႀကၤန္တြင္း ေနျပည္ေတာ္တြင္ ၾကံဳေတြ႔ခဲ႔ရေသာ ကိုယ္ေတြ႔ခံစားခ်က္ တစ္ခုအား မွ်ေဝျခင္းျဖစ္ပါသည္။)



ညေနဥာဏ္
---------------------

သႀကၤန္နားနီးတုိင္း ကၽြန္မရဲ႕ 2008ခုႏွစ္အတာသႀကၤန္ရက္မ်ားဆီက ႀကံဳေတြခံစားခဲ့ရတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးေတြဟာ ပိေတာက္ရနံ႕နဲ႔အတူ ကၽြန္မႏွလံုးသားတည့္တည့္ကို ထပ္မံထိုးႏွက္လာေတာ့တယ္... သံလြင္အိပ္မက္မွာပါဖူးတဲ့ ပိေတာက္တေစၦကို ထပ္မံခံစားေပးၾကပါစို႔ေနာ္...

Monday, June 18, 2012

Saturday, April 07, 2012

ဧၿပီရဲ့ဧဒင္ဥယ်ာဥ္


အၿပံဳးခ်ိဳခ်ိဳေတြနဲ႔ဘဝကိုေအးခ်မ္းေအးေဆးစြာျဖတ္သန္းခ်င္တဲ႔သူအျဖစ္
ကၽြန္မသူ႔ကိုစတင္သိကၽြမ္းခဲ႔ရတယ္...

ႏုငယ္တဲ႔အေတြ႔အသိေတြနဲ႔ဘဝကိုျဖဴစင္စြာေလွ်ာက္လွမ္းေနရင္းေပ်ာ္ရႊင္
ရမယ့္ဧဒင္ဥယ်ာဥ္ကိုသူရွာေဖြေနခဲ႔တယ္...

အရမ္းသိမ္ေမြ႔တဲ႔ခံစားခ်က္ေတြနဲ႔သူကအရာတိုင္းကိုနားလည္ေပးထား
ေသးတယ္...

ခ်စ္စဖြယ္အၿပံဳးေတြရဲ့ေနာက္ကြယ္မွာသူ႔ဘဝအေမာေတြကလဲကဗ်ာဆန္
ဆန္နဲ႔ရသေပါင္းစံုပါဝင္ေနျပန္တယ္...

အရုိးသားဆံုးရင္ခုန္သံေတြနဲ႔သူဟာအၿမဲတမ္းေပါ့ပါးလန္းဆန္းေအာင္
ႀကိဳးစားေနသူအျဖစ္ခံစားမိေသးတယ္။
ပြင့္လင္းတဲ႔ရင္ခုန္သံေတးသြားတခုကိုလဲသူဆိုညည္းခြင့္ရမလိုျဖစ္ခဲ႔
ေသးတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကသူဟာရင္နဲ႔အမွ်ခ်စ္ျခင္းတရားဆိုတဲ႔အရာကိုလန္း
ဆန္းစြာလက္ခံခဲ႔တယ္...သူေပ်ာ္ေနခဲ႔တယ္ေပါ့....

အေပ်ာ္ေတြရဲ့ ေနာက္ပါးမွာ မလြန္ဆန္ႏိုင္တဲ႔ အဆိုးရြားဆံုး အိပ္မက္
တခုကသူ႔ကိုအေပ်ာ္ကမၻာထဲကဆြဲထုတ္သြားမယ္လို႔သူထင္မွတ္ထားပံု
မရခဲ႔ပါဘူး...

ျဗဳန္း ဆိုခံစားလိုက္ရေတာ့လဲ သူ႔မွာရင္ဖြင့္ေဖာ္အျဖစ္အနားကခင္မင္
ရသူေတြကိုေမာင္ႏွမသဖြယ္မွ်ေဝခံစားေစခဲ႔ေသးတယ္...

အဲဒီတုန္းကသူ႔မ်က္ဝန္းမွာအရည္ၾကည္တခ်ိဳ႕လတ္ဆတ္ေနခဲ႔တယ္
ေလ...

သူေျပာသမွ်ေတြဟာ အရမ္းသိမ္ေမြ႔စြာခံစားၿပီးယံုၾကည္ခ်က္အျပည့္နဲ႔
ေမွ်ာ္လင့္ေနတဲ႔အိပ္မက္ျဖစ္တဲ႔ဧဒင္ဥယ်ာဥ္ကိုအတူသြားဖို႔အေဖာ္တ
ေယာက္အျဖစ္ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရခ်င္ပံုပါ...

အမွားေတြကိုရုတ္သိမ္းဖို႔ခြင့္ျပဳတယ္ရင္ခြင္မွာခိုးနားဖို႔အလြမ္းအေမာနဲ႔
အက်ည္းတန္တဲ႔အိပ္မက္ေတြကိုႏွစ္သိမ့္ခြင့္လႊတ္တယ္လို႔သူေျပာခဲ႔တယ္...

သူ႔ရင္ထဲကအၾကင္နာေတြဟာေမတၱာထုသိပ္သည္းဆႀကီးမားေၾကာင္း
ခံစားမိေသးတယ္....

ဒါေပမယ့္ ေမ့ပစ္လိုက္ေတာ့ ဆိုတဲ႔အားလံုးရဲ့ႏွစ္သိမ့္မႈအလည္မွာသူမခ်ိ
မဆန္႔ခံစားခဲ႔ရေသးတယ္...

ျဖဴစင္တဲ႔စိတ္ထားကေတာ့သူ႔ကိုအိပ္မက္ဆိုးကလြတ္ေျမာက္ေအာင္ဖန္တီး
ေပးခဲ႔ျပန္တယ္...

အဲဒီအခါသူဟာေပ်ာ္ရႊင္တဲ႔အျပံဳးေတြနဲ႔လက္တြဲေဖာ္ကိုဧဒင္ဥယ်ာဥ္ထဲ
အေရာက္ေခၚဖို႔ႀကိဳးစားခဲ႔ေတာ့တယ္...

ဘဝဆိုတဲ႔နာမဟာသိပ္ခက္ခဲတယ္လို႔ယူဆရေပမယ့္ယံုၾကည္မႈေတြကို
ရိုးရိုးသားသားပိုင္ဆိုင္ခ်င္တဲ႔အခါမွာေတာ့အခက္ခဲအားလံုးဟာတခ်ိဳ႕တ
ေလေလာက္သာကာလအကန္႕အသတ္တခုေလာက္သာလႊမ္းမိုးေနႏိုင္
ေတာ့တာကို သူလက္ေတြ႔ခံစားလိုက္ရတယ္...

သူ႕အိပ္မက္ေတြေအာင္ျမင္စြာအေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္ခဲ႔တယ္..
ဧၿပီေႏြရဲ့ေန႔တေန႔မွာေပါ့...

သူဟာသူ႔ဘဝလက္တြဲေဖာ္နဲ႔အတူဧဒင္ဥယ်ာဥ္ကပန္းသီးေလးကို
ခ်ိဳၿမိန္စြာစားသံုးခြင့္ရေနၿပီေလ.......

သူအဲဒီေန႔ကရင္ခုန္ေနတယ္...
ဟန္ပန္အမူအရာေတြအားလံုးဟာလဲေအာင္ျမင္မႈလက္တကမ္းအလို
မွာေရာက္ေနတဲ႔ဟန္နဲ႔စိုးရိ္မ္စိတ္ေတြလႊမ္းေနတာကိုလဲခံစားခဲ႔ရတယ္...

ဒါေပမယ့္သူေအာင္ျမင္ခဲ႔ပါတယ္ က်န္ရွိတဲ႔သူ႕ဘဝခရီးမွာလဲေအာင္ျမင္မႈ
ေတြရရွိေအာင္သူစြမ္းေဆာင္ေနအံုးမွာပါ....

သူ႔စြမ္းေဆာင္ခ်က္ေတြအားလံုးမွာေတာ့ခ်စ္ခင္ၾကင္နာသနားတတ္တဲ႔
သိမ္ေမြ႔တဲ႔ျဖဴစင္ရိုးသားတဲ႔သူ႔စိတ္ထားေလးကေခါင္းေဆာင္ျခယ္လွယ္
ေနအံုးမွာကိုကၽြန္မယံုၾကည္ေနမိပါတယ္.......

(၄ရက္၄လ၂၀၀၉ကက်င္းပခဲ႔တဲ႔ေမာင္ေလးေစာဗညားရဲ့မဂၤလာပြဲအမွတ္တရ)


Friday, April 01, 2011

သႀကၤန္မိုး

သႀကၤန္ကာလ အခါသမယ နီးလို႔လာၿပီမို႔ ျမန္မာသႀကၤန္သေကၤတတစ္ခုျဖစ္တဲ့ သႀကၤန္မိုးဇာတ္ကားကို ကၽြန္မအပါအဝင္ ျမန္မာ႐ုပ္႐ွင္ပရိသတ္ေတြအားလံုး ႐ႈစားခ်င္ၾကမွာပါေနာ္...
သႀကၤန္ရဲ႕ လွပတဲ့ျမန္မာဓေလ့ေတြ ထံုမႊန္းေနတဲ့ ဒီဇာတ္ကားဟာ ကမၻာတည္သေရြ႕ ျမန္မာေတြရဲ႕ရင္ထဲသာမက ကမၻာတစ္ဝွမ္းလံုးက ျမန္မာသႀကၤန္ခ်စ္သူေတြအားလံုးအတြက္ စံတစ္ခုအျဖစ္ တည္႐ွိေနမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။

သႀကၤန္ရနံ႕ေတြထံုသင္းလာတဲ့ ဒီလို ဧၿပီလေရာက္တိုင္း ပိေတာက္နဲ႔အတူ လြမ္းေမာမိတာက သႀကၤန္မိုး ဆိုတဲ့ ဒီဇာတ္ကားေလးပါပဲ။
အခ်စ္ ဒရာမာ ဇာတ္ကားေကာင္းေလးတစ္ကားျဖစ္တဲ့အျပင္ ျမန္မာ့ဓေလ့႐ိုးရာေတြ ထံုမႊန္းထားတဲ့ ဒီဇာတ္ကားကို ႐ႈစားခ်င္ၾကရင္ျဖင့္ ဒီေနရာေလးမွာ ဝင္ေရာက္ၾကည့္႐ႈႏိုင္ၾကပါၿပီလို႔ သတင္းေကာင္း ပါးလိုက္ပါရေစ....။
မိတ္ေဆြအားလံုး ျမန္မာႏွစ္သစ္ကူး အတာသႀကၤန္ရက္ျမတ္မ်ားမွသည္ ေနာင္ႏွစ္သစ္မ်ားစြာတိုင္ ကမၻာသူကမၻာသား အားလံုးနဲ႔အတူ ထာဝရ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာနဲ႔ ေဘးဘယာေဝးကြာၿပီး လွပတဲ့ ခ်စ္စရာ အခ်ိန္ေလးေတြကို ျဖတ္သန္းႏိုင္ၾကပါေစလို႔ ဆုမြန္ေတာင္းရင္း....


Friday, March 18, 2011

သဘာဝေဘးဆိုးႀကီးမွလြတ္ေျမာက္လာတဲ့ေခြးကေလးမ်ား

သတၱဝါတိုင္း သဘာဝေဘးေတြ၊ ေန႔စဥ္ႀကံဳေတြ႕ေနရတဲ့ အခက္အခဲမ်ားစြာေတြ ၾကားထဲက ႐ုန္းထြက္ လြတ္ေျမာက္ႏိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစားေလ့ရွိၾကပါတယ္။
တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕ေသာ သူေတြကေတာ့ ဒုကၡေတြနဲ႔ရင္ဆိုင္ရတိုင္း လက္ေျမွာက္အ႐ႈံးေပးျခင္းနည္းလမ္းကိုသာ က်င့္သံုးတတ္ၾက တာကို အၿမဲလိုလုိေတြ႕ၾကရပါတယ္။
ကမၻာေပၚက လူသန္းေပါင္းမ်ားစြာဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေသေၾကာင္းႀကံစည္ျခင္းနည္းနဲ႔ အခက္အခဲေတြရဲ႕ ဖိစီးမႈကေန လြတ္ရာလမ္းကို ျမန္းၾကတာ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ်ေတြ႕ရ ၾကားရတာ ဝမ္းနည္းဖြယ္ရာပါပဲ။

ထိုအထဲကမွ မေလွ်ာ့ေသာဇြဲ လံု႕လ ဝီရိယေတြနဲ႔ ကံၾကမၼာကို ႐ိုးမယ္ဖြဲ႕ၿပီး ဒုကၡႏြံေအာက္ သည္းခံျခင္း နည္းလမ္းကို က်င့္သံုးကာ အသက္႐ွင္ေနထိုင္ေနသူေတြလည္း ဒုနဲ႔ေဒးပါ။
ဒုကၡေတြ အခက္အခဲေတြၾကားမွာ ရွင္သန္ေနၾကရတဲ့ လူသားေတြထဲက အမ်ားစုကေတာ့ျဖင့္ မိမိတို႔ခံစားေနရ တဲ့ ဒုကၡေတြကိုသာ ေျဖ႐ွင္းႏိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနၾကတာမို႔ မိမိတို႔ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔တကြ မိသားစုအတြင္းက သူေတြရဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြ ဒုကၡေတြ အခက္အခဲေတြကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈထားမိသလိုျဖစ္ေနၾကတာက မ်ားပါတယ္။
အခက္အခဲဆိုတာ နိစၥဓူဝ ခံစားေနရတာေတြက သိပ္မသိသာလွေပမယ့္ ႀကီးမားတဲ့ေဘးဆိုး ရန္ဆိုး အႏၱရာယ္ဆိုးေတြကို အမ်ားနဲ႔အတူ ရင္ဆိုင္ ခံစားၾကရတဲ့အခါမ်ိဳးမွာေတာ့ တဦးခ်င္းစီရဲ႕ ေအာင္းစိတ္ကေလး မ်ားဟာ သိသိသာသာ ေပၚလြင္လာတတ္ၾကပါတယ္။ အခ်ိဳ႕ေသာသူေတြက လက္လွမ္းမီရာ အခ်င္းခ်င္း ပရဟိတစိတ္ကေလးနဲ႔ ဝိုင္းဝန္းကူညီၾက ေဖးမတတ္ၾကေပမယ့္ အခ်ိဳ႕ေသာ သူေတြမွာေတာ့ မ်က္ႏွာလႊဲခဲပစ္ သေဘာမ်ိဳးနဲ႔ ကမၻာမီးေလာင္ သားေကာင္ခ်နင္း ဆိုသလို ပရဟိတစိတ္ဓာတ္ကေလးမ်ား မ႐ွိတတ္ၾကတာကို လည္း ေတြ႕တတ္ၾကရ ျပန္ပါေသးတယ္။
ဒီလိုအေျခေနေတြထဲကမွ ၿပီးခဲ့တဲ့ ၂၀၁၁ မတ္လ ၁၁ရက္ေန႔က ဂ်ပန္ႏိုင္ငံ အေရွ႕ပိုင္းမွာ လႈပ္ခတ္သြားတဲ့ အင္အားျပင္း ငလ်င္ရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲအျဖစ္ ဆူနမီ ေရလႈိင္းေတြဒဏ္ကို ဂ်ပန္က သန္းေပါင္းမ်ားစြာေသာ လူသားမ်ား နဲ႔ သတၱဝါမ်ားစြာ ခံစားေနၾကရပါတယ္။
ဂ်ပန္လူမ်ိဳးေတြဟာ အခ်င္းခ်င္းကူညီနားလည္စာနာတတ္ၾက စည္းစနစ္တက်နဲ႔ ဒုကၡကို ရင္ဆိုင္ေက်ာ္လႊားၾက နဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ ငရဲခန္းကာလေတြကို အခုအခ်ိန္တိုင္ ႀကံ႕ခိုင္တဲ့စိတ္ဓာတ္ ပရဟိတစိတ္ဓာတ္ေတြနဲ႔ လူသားဆန္စြာ အသက္႐ွင္ရပ္တည္ေနၾက ပါေသးတယ္။
ကမၻာအဝွမ္းက လူသားတုိင္းဟာလည္း ဂ်ပန္ေတြရဲ႕ သဘာဝေဘးအႏၱရာယ္ရင္ဆိုင္ေနရမႈကေန လြတ္ေျမာက္ရာ လြတ္ေျမာက္ေၾကာင္း ေငြအား လူအား ပစၥည္းအား ေတြသာမက ဆုေတာင္းပြဲေတြျပဳလုပ္ ၾကရင္း ကူညီေနၾကတာလည္း ျမင္ေတြ႕ၾကားသိရတာကိုက ၾကည္ႏူးစရာပါ။
ေန႔စဥ္ အိပ္ရာကႏိုးထလာတိုင္း ဂ်ပန္ငလ်င္ရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲ သတင္းေတြ ေစာင့္ၾကည့္ေနတတ္ၾကတဲ့ လူေတြထဲမွာ ကၽြန္မလည္း တေယာက္အပါအဝင္ပါ။ ဒီေန႔ နံနက္ေလးမွာ Facebook ထဲ ကၽြန္မဝင္လိုက္တဲ့အခါ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ တင္ထားတဲ့ Link ေလးတခုကို သြားေတြ႕မိပါတယ္။
သူတင္ထားတဲ့ Link ေလးက .....
khin kyu aye: really heart pain :(
Dog in Japan watches over ailing friend - Yahoo!
sg.news.yahoo.com
The video is a stark reminder that, as was the case when Hurricane Katrina devastated the Gulf Coast in 2005, there will likely be thousands of pets orphaned or involuntarily abandoned due to the catastrophe in Japan. If you'd like to … Continue reading..... တဲ့။
စိတ္ဝင္တစားျဖစ္သြားမိတဲ့ ကၽြန္မ အဲဒီသူငယ္ခ်င္းေပးထားတဲ့ Link ေလးအတိုင္း ဝင္ေရာက္မိပါေတာ့တယ္။
အဲဒီမွာ ေတြ႕လုိက္ရတဲ့ သဘာဝဒဏ္ကို ခါးစည္းခံစားေနရတဲ့ ေခြးကေလးရဲ႕ဓာတ္ပံုကေလး၊ အဲဒီပံုေလးရဲ႕ ေအာက္မွာ YouTube မွာ တင္ထားတဲ့ ေခြးကေလးကို ႐ွာေဖြေတြ႕႐ွိပံု ဗြီဒီယို မွတ္တမ္းတစ္ခု၊ အဲဒီရဲ႕ေအာက္မွာမွ ဗြီဒီယိုထဲက ကယ္ဆယ္ေရးလုပ္သားေတြေျပာထားတဲ့ ဂ်ပန္ဘာသာစကားကို အဂၤလိပ္ဘာသာနဲ႔ ျပန္ဆိုေရးသား ထားခ်က္ေလး။
ကၽြန္မ စိတ္ဝင္တစားဖတ္႐ႈမိလိုက္ေတာ့ အဲဒီေခြးကေလးကို ကယ္ဆယ္ေရးလုပ္သားေတြက ျမင္ေတြ႕လုိက္ခ်ိန္ မွာ ေခြးကေလးက အလြန္တရာေၾကာက္႐ြံ႕ထိတ္လန္႔ေနပံုရတယ္။ ေနာက္ၿပီး ေခြးကေလးက သူနဲ႔အတူ အသက္႐ွင္က်န္ေနခဲ့တဲ့ အေဖာ္ေခြးထီးေလး တေကာင္ကိုလည္း ကာကြယ္ေပးေနတယ္တဲ့။ အဲဒီေခြးထီး ကေလးက အားျပတ္ေနၿပီး လဲေလ်ာင္းအိပ္စက္မိန္းမူးေနတယ္။ ေခြးကေလးဟာ ကယ္ဆယ္ေရး လုပ္သားေတြ သူတို႔အနားလာမွာကိုလည္း စိုး႐ြံ႕ေနပံုရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကယ္ဆယ္ေရးလုပ္သားေတြက ဒီေခြးကေလး ႏွစ္ေကာင္ အသက္႐ွင္ေနတာကို အေတာ္ေလးဝမ္းေျမာက္မိေၾကာင္း၊ သူတို႔အေနနဲ႔ ဒီေခြးကေလးေတြ ကို မၾကာခင္မွာ ကယ္ဆယ္ႏိုင္မွာျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာထားတာကို ဖတ္႐ႈရပါတယ္။
အခုေတာ့ အဲဒီေခြးကေလးေတြဟာ ကယ္ဆယ္ေစာင့္ေ႐ွာက္ထားတဲ့စခန္းကို ေရာက္႐ွိသြားၾကၿပီျဖစ္ပါတယ္။
ဒီသတင္းေလးကို ဖတ္ၿပီးတဲ့အခါ ကၽြန္မဟာ ကယ္ဆယ္ေရးလုပ္သားေတြကိုေကာ ဂ်ပန္က လူသားေတြကိုပါ ခ်ီးက်ဴးမိပါတယ္။ သူတို႔ဟာ အခုလို အစားအစာ ေသာက္ေရ ေဆးဝါးေတြ ခက္ခဲေနတဲ့အခ်ိန္ ႏ်ဴကလီးယား ေရာင္ျခည္ပ်ံ႕ႏွံ႕မႈ အႏၱရာယ္ကို ရင္ဆိုင္ႀကံဳေတြ႕ေနရတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာင္ လူသားအခ်င္းခ်င္းသာမက ကမၻာေပၚက သက္႐ွိသတၱဝါေတြအားလံုးထဲအပါအဝင္ျဖစ္တဲ့ ဒီေခြးကေလးေတြလို တိရိစၦာန္ေလးေတြကိုေတာင္ ၾကင္နာစြာ ကယ္ဆယ္ခဲ့တာကို ေလးစားမိပါတယ္။
ဒီလိုသဘာဝေဘးဆိုးမက်ေရာက္ မခံစားရဘဲ ေတာ္႐ုံမီးေဘး ေလေဘး ေရေဘးေတြမွာေတာင္ အိမ္ေမြး တိရိစၦာန္ေတြသာမက ပတ္ဝန္းက်င္က တေျမတည္းေန တေရတည္းေသာက္သူ အခ်င္းခ်င္းကိုေတာင္ မ်က္ႏွာလႊဲခဲပစ္လုပ္တတ္ၾကတဲ့ ဘယ္သူေသေသ ငေတ မာရင္ၿပီးေရာ ဆိုတဲ့ စိတ္ဓာတ္နဲ႔ အတၱဟိတကိုသာ ဦးစားေပးအသက္႐ွင္ေနၾကတဲ့ ကမၻာ့လူသားတခ်ိဳ႕ကိုလည္း ဒီသတင္းေလးထဲက လူသားေတြလို စိတ္ဓာတ္ကေလးမ်ား ရရွိပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ၾကေစဖို႔ ကၽြန္မဆႏၵျပဳမိပါတယ္။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကမၻာေပၚမွာ ကိုးကြယ္ယံုၾကည္ရာ ဘာသာတရားတိုင္းဟာ ေမတၱာတရား နဲ႔ စာနာေထာက္ထား ၾကင္နာတရားကို အေလးေပးထားၾကတာပါ။ ဒီေတာ့ အခုလို အႏၱရာယ္ဆိုးေတြနဲ႕ရင္ဆိုင္ေနရေပမယ့္ ေမတၱာတရား နဲ႔ စာနာေထာက္ထားမႈေတြ ေဖးမကူညီတတ္တဲ့ ပရဟိတစိတ္ဓာတ္ေတြ ရွင္သန္ေနတဲ့ ဂ်ပန္လူမ်ိဳးေတြ နဲ႔ ကမၻာအရပ္ရပ္ကေရာက္႐ွိေနၾကတဲ့ ကယ္ဆယ္ေရးလုပ္သားေတြ အလွဴရွင္ေတြရဲ႕ ေမတၱာတရားခြန္အားေတြက ဒီအႏၱရာယ္ဆိုးႀကီးကေန လြတ္ေျမာက္ေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ၾကမယ္လို႔ ကၽြန္မ ယံုၾကည္ေနမိပါတယ္။
ေကာင္းတာလုပ္ရင္ ေကာင္းက်ိဳးခံစားရမယ္ အမ်ားအက်ိဳးေဆာင္ ကိုယ့္အက်ိဳးေအာင္ စတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္ေတြ အတိုင္း ဂ်ပန္ျပည္ေတြအေနနဲ႔ လက္႐ွိခံစားေနရတဲ့ ေဘးဆိုးႀကီးကေန မၾကာခင္ လြတ္ကင္းၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္း သာယာတဲ့ ဘဝေတြကို လက္ဝယ္ပိုင္ပိုင္ ရရွိႏိုင္ၾကမွာ မလြဲဧကန္ပါပဲ။
ေန႔စဥ္လည္း ကၽြန္မအေနနဲ႔ ဘုရားရွင္ထံမွာ အခုလိုေဘးဆိုးသင့္လူသားေတြအားလံုး က်န္းမာခ်မ္းသာ ေဘးဘယာ ေဝးကြာေစေၾကာင္း ဆုမြန္ေကာင္းလည္း ေတာင္းေပးလ်က္ပါ။
အားလံုးလည္း ဒီPostေလး ဖတ္ၿပီးရင္ ဂ်ပန္ကျပည္သူေတြအတြက္ မိမိတို႔ ယံုၾကည္ကိုးကြယ္ရာ ဘာသာတရား ထံုစံအတိုင္း တစ္မိနစ္ခန္႔ ဆုေတာင္းမႈတစံုတရာျပဳလုပ္ေပးၾကဖို႔ ေမတၱာရပ္ခံလုိက္ပါရေစေနာ္။

လူသားအားလံုး ကပ္ႀကီးသံုးပါးမွ လြတ္ေျမာက္ႏိုင္ၾကပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳပါတယ္...
(၂၀၁၁ မတ္လ ၁၈ရက္ နံနက္ခင္း ၉နာရီ ၅၀မိနစ္)

သတင္းမူရင္းကို ျပန္လည္ေဖာ္ျပလိုက္ပါရေစ...


Direct Link: http://www.youtube.com/watch?v=J3TM9GL2iLI&feature=player_embedded
UPDATE: CNN and the UK Telegraph have both reported that the dogs have been rescued since the footage aired, and are both receiving veterinary care; the more seriously wounded dog is at a clinic in the city of Mito, while the protective spaniel-type dog is receiving care at a shelter in the same town.
Here is an English translation of the voiceover exchange between the two reporters in the clip (translation courtesy of Toshiyuki Kitamura):
We are in Arahama area. Looks like there is a dog. There is a dog. He looks tired and dirty. He must have been caught in the tsunami. He looks very dirty.
He has a collar. He must be someone's pet. He has a silver collar. He is shaking. He seems very afraid.
Oh, there is another dog. I wonder if he is dead.
Where?
Right there. There is another dog right next to the one sitting down. He is not moving. I wonder. I wonder if he is alright.
The dog is protecting him.
Yes. He is protecting the dog. That is why he did not want us to approach them. He was trying to keep us at bay.
I can't watch this. This is a very difficult to watch.
Oh. Look. He is moving. He is alive. I am so happy to see that he is alive.
Yes! Yes! He is alive.
He looks to be weakened. We need to them to be rescued soon. We really want them rescued soon.
Oh good. He's getting up.
It is amazing how they survived the tremendous earthquake and tsunami. It's just amazing that they survived through this all.
Follow Yahoo! News on Twitter and become a fan on Facebook.
Original Link: http://sg.news.yahoo.com/blogs/what-is-buzzing/dog-japan-watches-over-ailing-friend-20110317-042033-011.html



Wednesday, October 20, 2010

ကုန္ၾကမ္း



“ငါ့ညီမေရ အစ္မနဲ႔ ခဏ လိုက္ခဲ့စမ္းပါ”
အစ္မတစ္ေယာက္လုိ ခင္မင္ရင္းႏွီး ရေသာ မမ၀င္းက ကြ်န္မ အိမ္ေရာက္လာၿပီး အေဖာ္ေခၚျခင္း ျဖစ္သည္။
သူက ကြ်န္မတို႔ လမ္းထဲမွာ မုန္႔ဆိုင္ဖြင့္ထားသည္။
“ဘယ္လဲ မမ၀င္း”
“အေႂကြး သြားေတာင္းမလို႔”
“ဟင္”
ကြ်န္မ နည္းနည္း တြန္႔သြားသည္။ ကြ်န္မ ဘာျဖစ္သြားမွန္း သူကလည္း ရိပ္မိဟန္တူသည္။ “ေဩာ္ အဲဒီလို ေအာ္က်ယ္ဟစ္က်ယ္ ေျပာဆုိၿပီး ေတာင္းရမယ့္ အေႂကြးမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူးဟယ္။ အဲဒီလိုမ်ိဳးလည္း ငါမလုပ္ပါဘူးဟဲ့ နင္ကလည္း။ လာေပးမယ္ ေျပာၿပီး ခုထိ ေပၚမလာလို႔ သူ႔အိမ္ အထိ သြားလိုက္ၾကည့္ရံုတင္ပါ။ လာပါ အေဖာ္ လိုက္ေပးစမး္ပါ။ ဒီမွာ တစ္ေယာက္တည္း ျဖစ္ေနလို႔” “လိုက္သြားေလ။ ညည္းပဲ ကုန္ၾကမ္း ရခ်င္တယ္ဆို” နံေဘးမွ အေမက အခြ်န္ႏွင့္ ၀င္မသည္ကို အဟုတ္ထင္ၿပီး မမ၀င္း ကလည္း အားတက္သေရာ ထပ္ေခၚသည္။ “ဟုတ္တယ္ဟဲ့၊ ခုမွ သတိရတယ္။ ေႂကြးရွင္နဲ႔ ေႂကြးယူသမား ဇာတ္လမ္းမ်ိဳး နင္ေရးဖို႔ ကုန္ၾကမ္းရတာေပါ့”
ကုန္ၾကမ္း အသံၾကားလိုက္ရ၍ ကြ်န္မလည္း နည္းနည္း စိတ္ပါေလသည္။ ကြ်န္မလို စာေရးခ်င္သူ တစ္ေယာက္ အဖို႔ တစ္ခါတေလ အေတြ႔အႀကံဳက ကုိယ့္ဆီ ေရာက္လာတတ္တာ ရွိသလို တစ္ခါတေလ က်ေတာ့ အေတြ႔အႀကံဳ ရွိရာ ကုိယ္က သြားရတာလည္း ရွိသည္ မဟုတ္လား။ ၿပီးလွ်င္ အခု အေႂကြးသြားေတာင္းမည့္ သူကလည္း တျခားမဟုတ္ ခင္မင္ေပါင္းသင္း လာၾကတာ ၾကာၿပီမို႔ မမ၀င္း တစ္ေယာက္ သူတစ္ဖက္သား အေပၚ အားနာတတ္တာ၊ သနားတတ္တာ ကြ်န္မ သိသည္။ ဆိုင္သမားမု႔ိသာ ေႂကြးယူသူေတြ ရွိန္ေအာင္တမင္ ဟန္ကုိယ့္ဖုိ႔ လုပ္ေနရေပမယ့္ တကယ့္ တကယ္၌ သူလည္း ခပ္ေအးေအး သမားပဲ ျဖစ္သည္။ ခုပဲၾကည့္ေလ၊ ေတာ္ရံုလူ ကိုယ့္ဘာသာ သြားမည့္ ကိစၥအား ကြ်န္မကို အေဖာ္လာစပ္ေနသည္။ အေဖာ္လိုတာထက္ အေႂကြးသြားေတာင္းရာမွာ တစ္ေယာက္တည္းထက ္ ႏွစ္ေယာက္ဆို ပို၍ အရွိန္အဟန္႔ ျဖစ္ေအာင္ ကြ်န္မကို ေခၚတာျဖစ္သည္။
“ထုံးစံအတုိင္း မုန္႔ အေႂကြးပဲလား”
“ေအးေပါ့ဟယ္”
မမ၀င္းက ညည္း ညည္းညဴညဴႏွင့္ ျပန္ေျဖ သည္။ ခုေခတ္မွာ ဆိုင္ဖြင့္စား ရသည္မွာလည္း တစ္ဒုကၡပင္။ ေက်ာင္းေစ်းတန္းမွ လြဲ၍ က်န္ဆုိင္ အေတာ္မ်ားမ်ား အေႂကြးကိစၥ မျဖစ္မေန ၾကံဳ ၾကရသည္သာ။ မမ၀င္း၏ ဆုိင္က လက္လီလက္ကား ျဖန္႔သည္မို႔ ရပ္ကြက္ အသီးသီးမွ အိမ္ဆိုင္ေသးေသးေလး မ်ားကလည္း ေဖာက္သည္ လာလာယူၾကသည္။ ထုိ ေဖာက္သည္ေတြထဲမွာ တခ်ဳိ႕က ေငြလက္ငင္း ရွင္းသလုိ တခ်ဳိ႕ဆိုင္ေတြ က်ေတာ့လည္း အေဟာင္းေပး အသစ္ယူလုပ္ ၾကပါသည္။ ေခတ္အခါ အရ မေပးလွ်င္လည္း မျဖစ္တာမုိ႔ မမ၀င္း၏ ဆိုင္လည္း ထုိစနစ္ ကိုလက္ခံက်င့္သုံး ေနရသည္ သာ။
“အေဟာင္းမွန္မွန္ ေပးၿပီး အသစ္ ယူေနရင္ ငါဘာမွ မေျပာပါဘူးဟယ္။ ငါတုိ႔ေတြလည္း တကယ့္ပင္ရင္း ဆိုင္ႀကီးေတြဆီက ဒီလုိပဲ အေဟာင္းေပး အသစ္ယူ လည္ပတ္ ေနရတာမုိ႔ နားလည္ပါတယ္။ ငါတို႔ကမွ တစ္ခါတစ္ခါ ပင္ရင္းဆိုင္ ႀကီးေတြဆီ ေငြလႊဲရင္ ေလး ငါးသိန္း ေအာက္ထစ္ဆုံးပဲ။ ကုိယ္က ေရရွည္လုပ္စားမွာ ဆုိေတာ့ အတတ္ႏိုင္ဆုံး ကတိ မပ်က္ေအာင္ ႀကိဳးစားတယ္။ တစ္မ်ဳိးမွ ငါးဆယ္တစ္ရာ ျမတ္တာေလးေတြ စုၿပီး ေပးရတာပဲ။ ဆိုင္ေသး သမားေတြက ပုံမွန္မဆပ္ရင္ ငါက ဘယ္ကေငြေတြ ရၿပီး သူမ်ားကုိ ျပန္ေပးႏိုင္မွာလဲ။ မဟုတ္ဘူးလား”
သူ႔ဆုိင္သြားတုိင္း မမ၀င္းတစ္ေယာက္ သူ႔ အခက္အခဲေတြကို ေျပာဆို ရင္ဖြင့္ျပသည္ခ်ည္းမုိ႔ သူ႔ဆိုင္မ်ဳိး၏ ၾကံဳရေသာ သေဘာ သဘာ၀ေတြကို ကြၽန္မလည္း သိေနသည္။ တခ်ဳိ႕က ဒီလုိပဲ အေဟာင္းေပး အသစ္ယူႏွင့္ ကတိတည္ေတာ့ ဆက္ဆံ လာတာႏွစ္ႏွင့္ ခ်ီလာသည္အထိ အဆင္ေျပသည္။ တခ်ဳိ႕က် ေတာ့လည္း အေဟာင္းပုံမွန္ မေပးဘဲ အသစ္ေတြ ထပ္ တလဲလဲ ယူကာ အေႂကြးလည္း မ်ားလာေရာ ေပၚမ လာၾကေတာ့ပါ။ ဆိုင္လုံးလုံး ျပဳတ္သြားသူ ရွိသလုိ၊ အေႂကြး မေပးခ်င္ေတာ့၍ လူလည္က်ၿပီး တျခားဆုိင္ကို ေဖာက္သည္ ေျပာင္းယူလုိက္ တာလည္းရွိသည္။ တခ်ဳိ႕ စိတ္ရင္းဓာတ္ခံ ေကာင္းသူ ေတြက်ေတာ့လည္း ဆုိင္ပိတ္ လုိက္ရေပမယ့္ အဆင္ေျပ လွ်င္ေျပသလုိ အေႂကြးကို သတိတရ လာဖဲ့ဆပ္ၾကတာ လည္းရွိပါသည္။ အေပၚယံ ၾကည့္လွ်င္ ဆိုင္ေကာင္တာ၌ ေအးေအးေဆးေဆး ေငြထိုင္ သိမ္း႐ုံလုိလုိႏွင့္ တကယ့္ လက္ေတြ႕မွာ လူ႔စိတ္အမ်ဳိး မ်ဳိးအေၾကာင္း သိရေလေသာ ေခါင္း႐ႈပ္စရာအလုပ္ပါေပ။
“ခါတုိင္း မမ၀င္း အေႂကြးသြားေတာင္းရင္ ဘယ္သူ႔ကို ေခၚသြားတာလဲ”
“ဘယ္သူ႔မွ မေခၚဘူး။ ငါဆိုင္ဖြင့္လာတာ ေလးငါး ႏွစ္ရွိၿပီ။ တစ္ခါမွ အေႂကြး ကိုယ္တုိင္ လုိက္မေတာင္းဖူး ဘူး။ သူတုိ႔ ဆိုင္သမားအခ်င္း ခ်င္း လူၾကံဳမွာတဲ့အခါ မွာ တယ္။ ငါ့ေယာက်္ားသြား ေတာင္းခိုင္းတဲ့အခါ သြား ေတာင္းခိုင္းတယ္။ ငါ့ ေၾကာက္လုိ႔သာသြားေပးတာ။ ခုေတာ့ ငါ့ဘာသာသြားၾကည့္ မလုိ႔။ မေတာင္းဘဲ ေနရင္လည္း ပိုဆုိးတယ္ဟဲ့။ ဒီ တစ္ေယာက္ဆုိ အေဟာင္း မေပးဘဲ အသစ္ခ်ည္းထပ္ ထပ္ယူရင္း အေႂကြး မ်ားလာေတာ့ ေပၚမလာေတာ့ဘူး ေလ။ အဲဒါ ဟုိတစ္ရက္က ေစ်းထဲမွာ ေတြ႕တယ္။ အသား ငါးတန္းမွာ သိလား။ ဘယ္မလဲ အေႂကြးဆိုေတာ့ ပ်ာပ်ာ သလဲနဲ႔ ေပးမယ္ အစ္မရဲ႕ သတိရတယ္။ မလာအား ေသးလို႔ ၾကာေနတာ။ ဒီေန႔ ညေနျဖစ္ျဖစ္ မနက္ျဖန္ျဖစ္ျဖစ္ ဆက္ဆက္ လာေပးမယ္ ေနာ္ ဆုိၿပီး ခုထိေပၚလာဘူး။ တစ္ပတ္ေက်ာ္သြားၿပီ။ တျခားသူေတြဆီက စုံစမ္း ၿပီးၿပီ။ ငါ့ဆိုင္မွာ အေႂကြးမ်ား လုိ႔ တျခားဆိုင္ေျပာင္းယူေန တာတဲ့။ အဲဒါ သူ႔အိမ္ကို စုံစမ္းၿပီး သြားေတာင္းမလုိ႔”
“အေႂကြးက မ်ားလုိ႔ လား”
“သုံးေသာင္ နီးနီးရွိ တယ္”
သိပ္ျပႆနာ မရွိ ေလာက္ပါဘူးေလဟု ေတြးၿပီး ကြၽန္္မလည္း မမ၀င္းႏွင့္ အတူ အေဖာ္ လုိက္သြားေပး လုိက္ပါသည္။ ေႂကြးယူထားသည့္ မေသာင္းစိန္တို႔ ရပ္ကြက္ေလးက ေတာ္ေတာ္ ေခ်ာင္က်ေသာ အေျခခံ လူတန္းစား ရပ္ကြက္ေလးျဖစ္ သည္။ ေက်ာက္ၾကမ္းခင္းသည့္ လမ္းက်ဥ္းေလးျဖစ္ သည္ကတစ္ေၾကာင္း၊ အိမ္ ေနရာအတိအက် မသိသည္က တစ္ေၾကာင္းမို႔ လမ္းထိပ္ ကြမ္းယာဆိုင္မွာ ဆိုင္ကယ္ကုိ ခဏ အပ္ခဲ့ကာ လမ္းထဲသုိ႔ ႏွစ္ေယာက္သား လမ္းေလွ်ာက္ ၿပီး ၀င္လာလုိက္ၾကသည္။
“ၾကည့္ရတာ ဒီမိန္းမ ငါ့ကို တမင္သက္သက္ မေပးခ်င္လုိ႔ မေပးတာ ျဖစ္ရမယ္။ မေပးႏုိင္တာေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး”
“ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ မမ၀င္း”
“ကေလးဒီေလာက္ ေပါမ်ားတဲ့ ရပ္ကြက္ နင္ျမင္ ဖူးလုိ႔လား။ မေရာင္း ရစရာကို မရွိဘူး”
ကြၽန္မ ရယ္မိသည္။ ဟုတ္သားပဲ၊ တစ္မိသားစုကုိ ကေလး ဘယ္ႏွေယာက္ ေလာက္ႏႈန္းႏွင့္ ေမြးထားၾကသည္ မသိေခ်။ ဒီေလာက္ က်ဥ္းသည့္ ရပ္ကြက္လမ္း ၾကားရွည္ေမ်ာေမ်ာ တစ္ေလွ်ာက္ ကေလး အရြယ္စုံႏွင့္ ျပည့္ေန သည္။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ျဖစ္တာလည္း ပါပါလိမ့္မည္။ ကြၽန္မတို႔ သြားေနတာ ေန႔ခင္း အခ်ိန္ျဖစ္၍လား မသိ လူႀကီးေတာ့ သိပ္မေတြ႕ရပါ။ အလုပ္ ကိုယ္စီႏွင့္ အျပင္ထြက္ ေနၾကရသည္ ထင္ပါသည္။
“မေသာင္းစိန္ရဲ႕ မုန္႔ဆိုင္က ဘယ္နားမွာလဲ ကေလး”
ႏွပ္ေခ်း တြဲလြဲႏွင့္ ကေလး တစ္ေယာက္က လမ္းၾကား အဆုံး တစ္ေနရာဆီ လက္ညိႇဳး ထုိးျပသျဖင့္ ႏွစ္ေယာက္သား ဆိုက္ဆိုက္ ၿမိဳက္ၿမိဳက္ ေရာက္သြားၾက သည္။ အိမ္က သြပ္မိုး ထရံကာ ႏွစ္ထပ္အိမ္ေလး ျဖစ္ၿပီး အိမ္ႏွင့္ တစ္ဆက္တည္း ကြပ္ပ်စ္ေလး ထုတ္ၿပီး အိမ္ဆိုင္ တည္ထားသည္။ ကြမ္းယာ ႏွင့္ ကေလးမုန္႔ အေျခာက္ အျခမ္းေလးေတြ တြဲေရာင္းတာ ျဖစ္သည္။ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ သူ႔ဆုိင္ေပါက္၀၌ ကြၽန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ကုိ ဘြားခနဲျမင္ လုိက္ရေသာ မေသာင္းစိန္ သည္ ႐ုတ္တရက္ လန္႔သြားဟန္ ပါးစပ္ႀကီး ဟေနၿပီးမွ ကပ်ာကယာႏွင့္ ထလာသည္။
“ေၾသာ္ လာလာအစ္မ။ ထင္ေတာ့ ထင္သားပဲ၊ ငါ့ အစ္မ တစ္ေယာက္ေတာ့ ငါ့ကို ေမွ်ာ္ေနရွာေတာ့မွာလုိ႔။ အားနာလုိက္တာ အစ္မရယ္၊ လာလာ အိမ္ေပၚတက္ဦး။ ညီမလည္းလာ”
ခ်က္ခ်င္း အျပင္ထြက္ လာကာ လက္ဆြဲမတတ္ ေခၚ ရာေနာက္ မမ၀င္းေယာင္ ေတာင္ေပါင္ေတာင္ႏွင့္ ပါသြား၍ ကြၽန္မလည္း မ်က္ႏွာ ပူပူႏွင့္ပင္ ေနာက္ကလိုက္ တက္သြားရသည္။ ၾကမ္း အျပည့္ခင္းထားေသာ အိမ္ထဲ မွာ ျမင္မေကာင္းေအာင္ ႐ႈပ္ပြ ခတ္ေနလ်က္ရွိသည္။ အ၀တ္ ေတြလည္း ေလွ်ာ္ၿပီး မေခါက္သိမ္း အားေသး၍ ပစ္ထားတာလား၊ ဒါမွ မဟုတ္ အ၀တ္ေပေတြမေလွ်ာ္ ဘဲ ပစ္ထားတာလားေတာ့ မသိ။ အိမ္ေထာင့္တစ္ေနရာ မွာ ပုံထားတာ နည္းသည့္အပုံ ႀကီး မဟုတ္ပါ။ တစ္ဆက္တည္း ျဖစ္၍ တိုးလွ်ဳိေပါက္ ျမင္ေနရေသာ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ မွာလည္း စားၿပီးသား ပန္းကန္ေတြက စားပြဲေပၚမွာ ဒီအတုိင္းစုပုံ ထပ္ထားကာ ယင္တေလာင္း ေလာင္းအုံလုိ႔။ တစ္၀က္တစ္ပ်က္ ဖုံးထား သည့္ ထမင္းအိုး ဖုံးေပၚမွာလည္း ထမင္းေစ့ေတြႏွင့္။
ၾကမ္းေပၚမွာလည္းၾကက္သြန္ ခြံေတြမွန္းမသိ ႂကြပ္ႂကြပ္ အိတ္ေတြမွန္းမသိ ဟိုတစ္စ၊ ဒီတစ္စႏွင့္ ပြစာက်ဲေနသည္။ သဲရွပ္ေနသည့္ၾကမ္းေပၚ၀င္ ထုိင္လိုက္႐ုံရွိေသး၊ မေသာင္း စိန္တစ္ေယာက္ မမ၀င္း၏ လက္ကုိဆြဲကာ ျဖစ္ေၾကာင္း ကုန္စင္ သံစုံေႏွာပါေတာ့ သည္။
“အစ္မ ကြၽန္မ အေၾကာင္း သိပါတယ္။ အစ္မရယ္။ ကြၽန္မဘ၀မွာ ဘယ္သူ႔ ကိုမွလည္း မလိမ္မညာဖူးပါ ဘူး။ ေသာင္းစိန္တဲ့ ရပ္ကြက္ထဲမွာ လုိက္ေမးၾကည့္ နာမည္ တစ္လုံးနဲ႔ ေနတာပါ။ အရင္ တုန္းကတည္းက အစ္မ အေႂကြး ကြၽန္မ ေပးဖုိ႔ရာပါ။ ဘုရားေပးေပး က်မ္းေပးေပး သိလား။ ဒင္း႐ိုက္ခြဲကုန္လုိ႔ အရင္း ျပဳတ္သြားေတာ့ ဆိုင္ကို အစကေန ျပန္ထူရတယ္ ေလ”
“ဟင္ ဘယ္သူကလာ ႐ိုက္ခြဲတာတုံး”
“အိမ္က ဆန္ကုန္ေျမ ေလးႀကီး မိုက္ႀကီးေပါ့ အစ္မရယ္။ ဘယ္သူ ရွိရမွာလဲ။ ရွာေကြၽးတာကို ပါးျဖဲနားျဖဲ ထုိင္စားၿပီး ေအးေအးေဆး ေဆးေနမယ္ စိတ္မကူးဘူး။ အရက္ေလး တျမျမ ျဖစ္လာရင္ ကြၽန္မကုိ ႏွိပ္စက္ခ်င္ ေသးတာ။ ကေလးေတြကို လည္း မယားပါ သားနဲ႔ရတဲ့ ကေလးေတြလုိ ဖေအတန္မဲ့ ႐ုိက္ဟဲ့ႏွက္ဟဲ့ လက္သရမ္း ခ်င္ေသးတာ။ ဒါေတြ လုပ္တာ ထားပါဦး၊ ကုိယ့္ကို ထမင္း ေကြၽးေနတဲ့ အိမ္ဆုိင္ ေလးကိုေတာ့ ေက်းဇူးကန္းၿပီး မဖ်က္ဆီးသင့္ပါဘူး။ မလုပ္ေကာင္းဘူးေလေနာ္။ မဟုတ္ဘူးလား အစ္မ”
“ဒါေပါ့”
ေယာင္ယမ္း ေခါင္းညိတ္ ေထာက္ခံလုိက္ၿပီးမွ မမ၀င္းက သူ႔ကိုယ္သူ ဘာလာလုပ္မွန္း သတိရသြားပုံ ေပၚသည္။ မ်က္ႏွာထားကို ခပ္တင္းတင္း ျဖစ္ေအာင္ ျပင္ လုိက္ၿပီး ကိုယ္ကုိလည္း ခပ္မတ္မတ္ ျပင္ထုိင္သည္။ လူပိန္သေလာက္ စကားတရ စပ္ေျပာႏိုင္ေသာ မေသာင္းစိန္၏ ေလေၾကာထဲ ေမ်ာေန၍ အလုပ္ မျဖစ္ေသးဘူးဟု ေတြးမိဟန္တူသည္။
“ဒါနဲ႔..”
“ေနဦး အစ္မရဲ႕ ကြၽန္မ ေျပာပါရေစဦး။ ဒင္း ကြၽန္မ အေပၚဘယ္ေလာက္ ယုတ္မာ ႏွိပ္စက္ပုံေတြ ေျပာျပခ်င္ လြန္းလုိ႔ပါ။ အစ္မပဲ စဥ္းစား ၾကည့္။ လူရယ္လုိ႔ျဖစ္လာရင္ လူ႔တာ၀န္ ဆုိတာရွိတယ္။ သူမ်ားတာ၀န္ မယူႏိုင္ရင္ ေတာင္ ကုိယ့္တာ၀န္ ကိုယ္ေတာ့ ယူသင့္တယ္ေလ။ မဟုတ္ဘူးလား။ ခုေတာ့ သူမ်ား သားသမီးကို ယူထားၿပီး ရွာမေကြၽးတဲ့ အျပင္ ႐ိုက္လား ပုတ္လား လုပ္ေသးတာ ေကာင္းလား”
“အင္းေပါ့ ဒါနဲ႔”
“အဲဒါေျပာတာေပါ့ အစ္မရယ္။ သူႏွိပ္စက္လုိက္လုိ႔ ပထမ အႀကိမ္ ဆိုင္အရင္း ျပဳတ္သြားေတာ့ ကြၽန္မမွာ အစ္မကို မ်က္ႏွာ ပ်က္ရတယ္။ မ်က္ႏွာလည္း ပူရ တယ္။ အားနာတယ္ေလ။ ေဟာ့ဒီ ေသာင္းစိန္တုိ႔က အသက္နဲ႔ လူလုပ္တာ မဟုတ္ဘူး။ အရွက္နဲ႔ လူလုပ္တာ။ အဲဒါ ထပ္ယူျပန္ရင္လည္း ေႂကြးေဟာင္းနဲ႔ ေႂကြးသစ္ ေပါင္းၿပီး မေပးႏိုင္ေတာ့ အစ္မကုိ ဒုကၡေပးရာက် တယ္”
“ဒါေၾကာင့္ ကြၽန္မကို အက်ဳိး အေၾကာင္းေလးေတာင္ လာမေျပာဘဲ ဆိုင္ေျပာင္းယူ တယ္ေပါ့ေလ”
မမ၀င္း စကားေၾကာင့္ မေသာင္းစိန္ မ်က္ႏွာ ကြက္ခနဲ ပ်က္ၿပီး အိုးတိုးအမ္းတမ္း ျဖစ္သြားၿပီးမွ မ်က္ႏွာထားကုိ ခ်က္ခ်င္းျပန္ျပင္သည္။
“ေျပာဦးမယ္ေလ အစ္မ ရယ္။ ကြၽန္မ စကားျဖင့္ မဆုံးေသးဘူး။ ဟိုတစ္ေလာက ေစ်းထဲမွာ ဆုံေတာ့ အခ်ိန္ မရလုိ႔ အဲဒီ ကိစၥေလးေျပာျပခ်င္ တာ။ အခိုက္အတန္႔ အဆင္ မေျပေသးလုိ႔ အစ္မဆီ မလာတာပါ။ သူမ်ားဆီသြားယူ ေပမယ့္ အျမဲယူဖုိ႔ စိတ္ကူး မရွိ ပါဘူး။ ကုိယ့္အေပၚ ေကာင္းခဲ့တဲ့ အစ္မဆီပဲ လာခ်င္တာေပါ့ မဟုတ္ဘူးလား။ အဆင္ ေျပရင္ ပိုက္ဆံေလး ဆပ္ၿပီး အသစ္ျပန္လာယူမယ္ ဆုိတဲ့ စိတ္ကူးနဲ႔ ဖဲ့ဖဲ့စုထားတာ အစ္မရယ္။ တစ္ခါတည္း ေတာ့ အေက် မဆပ္ႏုိင္ဘူး ေပါ့ေလ”
“အို တစ္ခါတည္း မဆပ္ႏုိင္လည္း တစ္၀က္စီ ခြဲဆပ္ေပါ့ ရပါတယ္။ ကိစၥ မရွိပါဘူး”
မမ၀င္း၏ အားတက္ သေရာ စကားပင္ မဆုံးေသး မေသာင္းစိန္က မ်က္ႏွာ ငယ္သြားသည္။
“အဲဒါေၾကာင့္ အားနာတယ္ ေျပာတာေပါ့ အစ္မ ရယ္”
“ဟင္ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ”
“ဘာျဖစ္ရမွာလဲ။ အခု ကြၽန္မမွာ စုထားတာ ငါးေထာင္ မေျပာနဲ႔။ ငါးရာ ေတာင္မရွိေတာ့လုိ႔ေပါ့။ ဒင္းေလ ဒင္း”
ေျပာရင္း ေဒါသထြက္ လာဟန္ျဖင့္ မေသာင္းစိန္ မ်က္လုံးေတြ ျပဴးလာသည္။
“ခုေျပာရင္ ခ်က္ခ်င္း အေရခြံ ေျပးဆုတ္ခ်င္တယ္။ ကြၽန္မ ေခါင္းအုံးေအာက္မွာ သိမ္းထားတဲ့ ပိုက္ဆံေတြ ယူၿပီး ေဘာလုံးပြဲေလာင္း ႐ႈံးပစ ္လုိက္ တယ္ေလ။ ပုိက္ဆံ ေပ်ာက္တာကို သိသိခ်င္း ကြၽန္မလည္း ဓားဆြဲၿပီး သူ႔လွည့္ပတ္ ရွာတာပဲ”
ေျပာရင္းဆုိရင္း သူ႔ ပုိက္ဆံ ေသတၱာကို လက္သီးႏွင့္ “ဒုန္း”ခနဲ ထုထည့္လုိက္ ၍ ကြၽန္မႏွင့္ မမ၀င္းပင္ ႐ုတ္တရက္ လန္႔ၿပီး တုန္သြား ရသည္။
“သူကလည္း ကြၽန္မ အေၾကာင္းသိေတာ့ တစ္ညလုံး ျပန္မလာဘူး။ ခုထိလည္း ျပန္မလာဘူး။ သူ႔အေမ အိမ္မွာလည္း မရွိဘူး။ သူသြား တတ္တဲ့ ေနရာေတြ လိုက္ရွာ ေတာ့လည္း မရွိဘူး။ ကြၽန္မကလည္း သေဘာေကာင္းရင္ ႏွစ္ေယာက္ မရွိသလုိ ေဒါသ ထြက္ၿပီေဟ့ ဆိုရင္လည္း သူမ်ားနဲ႔ တူတာမဟုတ္ဘူး။ ကြၽန္မကို မေက်နပ္ရင္ ပါးကို ဘယ္ျပန္ညာျပန္ လာ႐ိုက္ သြား ေက်နပ္တယ္။ ခုေတာ့ ေခြၽတာ စားေသာက္ၿပီး အေႂကြးဆပ္ဖုိ႔ စုထားတဲ့ေငြ ကိုမွ သိသိႀကီးနဲ႔ခုိးသြားတာ။ ေဘာလုံးပြဲေလာင္း ႐ႈံးပစ္ လုိက္တာ။ တကယ္အသည္း နာတယ္အစ္မ ကြၽန္မ ကြၽန္မ...”
ေျပာရင္းတန္းလန္း မ်က္ျဖဴ လန္သြားကာ လက္သီးႏွစ္ဖက္ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္၍ အံႀကီးႀကိတ္ၿပီး ပစ္လဲ က်သြားေသာ မေသာင္းစိန္ေၾကာင့္ ကြၽန္မႏွင့္ မမ၀င္း အလန္႔တၾကား ျဖစ္သြားၾက သည္။
“ဟဲ့ ဟဲ့ လုပ္ၾကပါဦး။ လုပ္ပါဦး ငါ့ညီမရဲ႕”
“သူ ဘာျဖစ္သြားတာ လဲ မမ၀င္း”
“တက္တာေလ အဲဒါ တက္သြားတာ။ အနီးအနားမွာ ဘယ္သူရွိလဲ ေအာ္ပါဦး ဟဲ့။ ငါဘာမွ မလုပ္တတ္ ဘူး”
“ဟင္ ကြၽန္ေတာ္လည္း ဘာမွ မလုပ္တတ္ဘူးေနာ္”
ေရွ႕ဘက္အိမ္ေတြဆီ လွမ္းအသံျပဳၾကည့္ေတာ့လည္း လူရိပ္လူေယာင္ပင္ မျမင္ရပါ။
“နင္ ခဏေနခဲ့ဦးေနာ္။ ငါအိမ္နီးခ်င္းေတြ လိုက္ေခၚ ၾကည့္ဦးမယ္။ ဆရာ၀န္လည္း ေခၚမွရမယ္ ထင္တယ္”
ကြၽန္မ၏ စကားျပန္ကို ပင္မေစာင့္ဘဲ ထဘီတုိတို၀တ္ ကာ မမ၀င္းက အိမ္ေပၚမွ အေျပးအလႊား ဆင္းသြား၍ လူမမာႏွင့္ ကြၽန္မ ႏွစ္ေယာက္ တည္း က်န္ရစ္ခဲ့သည္။ မ်က္ျဖဴႀကီး လန္ကာ တံေတြး တစီစီႏွင့္ ေျခေတြလက္ေတြ ကုပ္ၿပီး တဂစ္ဂစ္ တက္ေနေသာ မေသာင္းစိန္ကုိ ၾကည့္ ၿပီး ကြၽန္မသည္ ထူပူေနကာ တုန္တုန္ယင္ယင္ႏွင့္ ဘာလုပ္ ေပး၍ လုပ္ေပးရမွန္း မသိျဖစ္ေန သည္။ တက္ေနသူကို ေျခမ၊ လက္မ ခ်ဳိးေပးရသည္ဟု ၾကားဖူးနား၀ ရွိေနေပမယ့္ ထုိ အသိ ဆုိတာကလည္း စာအုပ္ ေတြထဲ၊ ႐ုပ္ရွင္ ဗီဒီယိုေတြထဲ မွာတင္ ၾကည့္ဖူးဖတ္ဖူး႐ုံ အဆင့္မွ် ဆုိေတာ့ ကြၽန္မ မလုပ္ ေပးတတ္ပါ။ လုပ္လည္း မလုပ္ရဲ။ အမွန္အတိုင္း ေျပာရလွ်င္ ဘယ္လုိျပဳစု ကုသေပးရန္ သိဖို႔ ေနေနသာ သာ၊ တဂစ္ဂစ္တ က္ေနသည့္ လူတစ္ေယာက္ကို ျမင္ဖူးတာ ပင္ ကြၽန္မဘ၀မွာ ဒါ ပထမ ဆုံးအႀကိမ္ ျဖစ္ပါသည္။ ခ်က္ခ်င္း ဆုိသလုိ မိန္းမ တခ်ဳိ႕ ႏွင့္ ကေလးေတြ တသီတ တန္းႀကီး အိမ္ေပၚ တ၀ုန္း၀ုန္း ေျပးတက္လာၾကကာ တစ္ ေယာက္တစ္ေပါက္ႏွင့္ ဆူညံ ကုန္ေတာ့သည္။
“ဘယ္လို ျဖစ္သြားတာ လဲ”
မ်က္ႏွာထား ဆုိးဆိုးႏွင့္ အမ်ဳိးသမီးႀကီးက ကြၽန္မ လက္ထဲမွ မေသာင္းစိန္ကုိ ေပြ႕ထူရင္း ခပ္ေလာေလာေမး သည္။
“မ မသိပါဘူး။ စကား ေျပာေနရင္း အေကာင္းႀကီး ကေန သူ႔ဟာသူ ျဖစ္သြားတာ ပဲ”
မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ၾကံဳလိုက္ရသည့္ အျဖစ္အပ်က္ အေပၚ လန္႔ရလြန္း၍ ကြၽန္မမွာ အသံ ေတြပင္တုန္ေနသည္။ ဒီၾကား ထဲက ဘယ္က ေပၚလာမွန္း မသိေသာ ေလးငါးေျခာက္ ႏွစ္၀န္းက်င္ အရြယ္ကေလး ႏွစ္ေယာက္က မေသာင္းစိန္ ကို “အေမ...”ဟု ငယ္သံပါ ေအာင္ ေအာ္ၿပီးေျပးဖက္ လုိက္ေတာ့ မ်က္စိေတြပါ ျပာ လာကုန္သည္။ ကေလး ေပါင္းေသာင္းေျခာက္ေထာင္ ကလည္း တဂစ္ဂစ္ တက္ေန ေသာ မေသာင္းစိန္ကို တစ္လွည့္၊ နံေဘးမွာေၾကာင္စီစီ ထုိင္ေနသည့္ သူစိမ္းျဖစ္သူ ကြၽန္မကို တစ္လွည့္ ၾကည့္ေန ၾကသည္။ အမ်ဳိးသမီး သုံး ေယာက္ကေတာ့ မေသာင္းစိန္ကုိ ႏွိပ္သူႏွိပ္၊ ေျခမခ်ဳိး သူခ်ဳိး၊ ယပ္ေတာင္ခတ္သူ ခတ္ျဖင့္ ၀ုိင္း၀န္း ျပဳစုေပးေန ၾကသည္။ မမ၀င္းဆရာ၀န္ သြားေခၚတာကလည္း ၾကာလွသည္။ အကယ္၍ အေျခ အေနဟန္ ပုံမရဘူး ဆိုၿပီး ျပန္ မလာလွ်င္...။ ဘုရား... ဘုရား တက္ရင္းႏွင့္ ေသသြား တာမ်ဳိး အထိေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ ေလာက္ဘူး ထင္ပါရဲ႕။ မေျပာ ေကာင္းမဆုိေကာင္း မေသာင္း စိန္သာ ခုေနတစ္ခုခုျဖစ္သြား လွ်င္ ကြၽန္မကေတာ့ ေျဖရွင္း ရခက္ၿပီ။ မထြက္စဖူး ေဇာေခြၽးေတြပင္ ျပန္ခ်င္လာ သည္။
“ေဟာ ဆရာ၀န္လာ ၿပီ”
ေရွ႕မွ ေဆးအိတ္ကိုင္ၿပီး ခပ္သုတ္သုတ္ အိမ္ေပၚတက္ လာသည့္ ဆရာ၀န္ႏွင့္ မမ၀င္းကို ျမင္လုိက္ရမွ ကြၽန္မ၀မ္းသာ အားတက္သြား သည္။ ဆရာ၀န္ အသံၾကား၍ ပဲလား၊ သူ႔ဘာသာသူ တကယ္ သက္သာသြား၍လား မသိ ခ်က္ခ်င္းပဲ အတက္ ရပ္သြားၿပီး မေသာင္းစိန္သတိ ျပန္လည္လာသည္။ ထေတာ့ မထုိင္ေသး။ အင္းအင္းအဲအဲ ညည္းေနကာ မ်က္လုံးကုိ ဖြင့္ၾကည့္႐ုံမွ် ၾကည့္ၿပီး “ေရ ေရ” ဟု ဆုိကာ ျပန္မွိတ္သြား သည္။ တစ္ေယာက္က ေရ ေျပးခပ္၍ တုိက္ေပးသည္။ သတိ လည္လာၿပီ ဆိုေပမယ့္ ဆရာ၀န္ ပင့္ထား လက္စႏွင့္ စိတ္ခ်ရေအာင္ မေသာင္းစိန္ကို စမ္းသပ္ၾကည့္ရသည္။ ဇာတ္ေပါင္းကေတာ့ မမ၀င္း ႏွင့္ ကြၽန္မ၏ ေႂကြးေတာင္း ခရီးက မေအာင္ျမင္သည့္ အျပင္ မေသာင္းစိန္ အတြက္ ဆရာ၀န္ ပင့္ရသျဖင့္ စမ္းသပ္ခႏွင့္ ေျခႂကြခကိုပါ မမ၀င္း ၏ အိတ္ကပ္ထဲမွ စုိက္ရွင္း ေပးခဲ့ရေသးသည္။ တစ္ခါမွ မၾကံဳဖူးသည့္ အေတြ႕အၾကံဳေၾကာင့္ အိမ္ျပန္္လမ္းမွာ မမ၀င္း၏ “မေသာင္းစိန္ တက္သြားတာ တကယ္ေတာ့ ဟုတ္မွာပါေနာ္”ဟူေသာ စကားကိုပင္ ျပန္မေျပာႏိုင္။ အိမ္ျပန္ေရာက္သည္ အထိ ရင္တုန္ပန္းတုန္ ျဖစ္ေနမိဆဲ ျဖစ္သည္။
ထုိအျဖစ္အပ်က္ေတြ ျဖစ္ပြားၿပီး ဆယ့္ေလးငါး ရက္မွ်ၾကာေတာ့ ကြၽန္မအိမ္ သုိ႔ မမ၀င္း ထပ္ေရာက္လာ သည္။
“ငါ့ညီမေရ အေႂကြး သြားေတာင္းမလုိ႔”
“အမယ္ေလး မလုိက္ ပါရေစနဲ႔ေတာ့ေနာ္”
သူ႔စကားပင္ မဆုံးေသး ကြၽန္မ ေခါင္းတခါခါ လည္တခါခါ ထျငင္း၍ မမ၀င္းက “နင္ပဲ ကုန္ၾကမ္း လုိခ်င္တယ္ ဆို”ဟုေျပာရင္း ရယ္သည္။ ကြၽန္မကေတာ့ မရယ္ႏိုင္။ သူေျပာသလုိ ၀တၳဳေရးဖုိ႔ ကုန္ၾကမ္း ရလုိက္တာေတာ့ မွန္သည္။ သုိ႔ေသာ္ ဒီကုန္ၾကမ္းမ်ဳိးက တစ္သက္မွာ တစ္ခါေလာက္ပဲ ေကာင္း သည္ေလေနာ္။

ေငြဇင္ေယာ္ဦး၊မိုးကုတ္၊
(ေရႊအျမဳေတ မဂၢဇင္း၊ ႏုိ၀င္ဘာလ ၂၀၁၀)

{ႏွစ္သက္မိေသာေၾကာင့္ ေရႊအျမဳေတ မွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္။}
http://www.shweamyutay.com/index.php?option=com_content&view=article&id=2661:2010-10-19-06-38-14&catid=92:2008-06-08-19-55-48&Itemid=684

Monday, August 30, 2010

တုိက္ရုိက္ဖတ္ႏုိင္ေသာစာအုပ္မ်ား

၀တၳဳမ်ား(အမ်ဳိးသားစာေရးဆရာမ်ား)
၀တၳဳမ်ား (အမ်ဳိးသမီးစာေရးဆရာမ်ား)