Wednesday, March 05, 2014

အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ အမ်ိဳးသမီးမ်ားေန႔ ျဖစ္ေပၚလာပံုအက်ဥ္း




၂၀၁၄ ခုႏွစ္ မတ္လ (၈) ရက္ေန႔မွာ က်ေရာက္မယ့္ (၁၀၃)ႏွစ္ေျမာက္ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ အမ်ိဳးသမီးမ်ားေန႔ ကို ဂုဏ္ျပဳေသာအားျဖင့္ ၀တ္မႈန္သံစဥ္မွ စာဖတ္ပရိသတ္မ်ားအား အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာအမ်ိဳးသမီးမ်ားေန႔ ေပၚေပါက္လာပံုကို အက်ဥ္းအားျဖင့္ တင္ျပေပးပါရေစ။


အမ်ိဳးသမီးမ်ားေန႔ကို အေစာဦးဆံုး သတ္မွတ္က်င္းပတဲ့ႏိုင္ငံကေတာ့ အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စုျဖစ္ပါတယ္။ အမ်ိဳးသမီးမ်ားေန႔ကို အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုမွာ ၁၉၀၈ခုႏွစ္ ေမလ (၃) ရက္ေန႔မွာ ခ်ီကာဂိုၿမိဳ႕တြင္လည္းေကာင္း၊ ၁၉၀၉ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၂၈ ရက္ေန႔ နဲ႔ ၁၉၁၀ျပည့္ႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၂၇ရက္ေန႔မ်ားမွာ နယူးေရာက္ၿမိဳ႕တြင္ လည္းေကာင္း၊ အမ်ိဳးသမီးမ်ားရဲ႕ အခန္းက႑ကို အသိအမွတ္ျပဳဖို႔၊ ကမၻာ့အမ်ိဳးသမီးထုရဲ႕ စြမ္းေဆာင္ရည္ေတြ ပိုၿပီးျမင့္မားလာေစဖို႔၊ ေအာင္ျမင္မႈေတြကို ဂုဏ္ျပဳဖို႔၊ အမ်ိဳးသမီးမ်ားရင္ဆိုင္ႀကံဳေတြ႔ေနရတဲ့ အခက္အခဲျပႆနာမ်ားကို ပူးေပါင္းေျဖရွင္းဖို႔ စတဲ့အခ်က္ေတြနဲ႔ အမ်ိဳးသမီးဆိုင္ရာ အဖြဲ႕အစည္းမ်ား၊ ႏိုင္ငံေရးအဖြဲ႕မ်ားက စတင္ၿပီး ဦးေဆာင္က်င္းပခဲ့တာပါ။


ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ရုရွား နဲ႔ အေရွ့ဥေရာပႏိုင္ငံမ်ားသို႔ ပ်ံ႔ႏွံ႕သြားၿပီးတဲ့ေနာက္ ကမၻာတ၀ွမ္းလံုးမွာ အမ်ိဳးသမီးမ်ားေန႔ကို မိမိတို႔ႏိုင္ငံအလုိက္ ေန႔မ်ားသတ္မွတ္က်င္းပခဲ့ၾက ပါတယ္။ အဲဒီလိုက်င္းပရာမွာ ႏိုင္ငံအလုိက္ ၄င္းတို႔ႏုိင္ငံအတြင္းျဖစ္ေပၚေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးထုရဲ႕ အခက္အခဲမ်ားအတြက္ ေျဖရွင္းေပးရန္၊ အထူးသျဖင့္ အမ်ိဳးသားအမ်ိဳးသမီးတန္းတူအခြင့္အေရး ေတြရရွိဖို႔ လိင္ခြဲျခားဆက္ဆံခံရျခင္းမ်ား ပေပ်ာက္ေရးအတြက္ ခ်ီတက္ပြဲမ်ားက်င္းပျခင္း၊ အမ်ိဳးသမီးထုညီလာခံမ်ားက်င္းပျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ၾကပါတယ္။ ၁၉၁၁ခုႏွစ္မွစၿပီး အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စုမွာ အမ်ိဳးသမီးမ်ားေန႔ကို ႏွစ္စဥ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ေနာက္ဆံုးပတ္ရဲ႕ တနဂၤေႏြေန႔တိုင္းမွာ ဆက္လက္က်င္းပခဲ့ၿပီး ရုရွားႏိုင္ငံမွာ ၁၉၁၃ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ေနာက္ဆံုးပတ္ရဲ႕ တနဂၤေႏြေန႔မွာ စတင္က်င္းပခဲ့ပါတယ္။

၁၉၁၄ ခုႏွစ္အေရာက္မွာေတာ့ မတ္လ ၈ရက္ေန႔ကို အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာအမ်ိဳးသမီးမ်ားေန႔ အျဖစ္သတ္မွတ္ကာ ႏိုင္ငံတုိင္းမွာ က်င္းပခဲ့ၾကတာ ယေန႔တုိင္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။  ကြန္ျမဴနစ္ နဲ႔ ဆိုရွယ္လစ္ႏုိင္ငံမ်ားမွာေတာ့ ယင္းေန႔ကို အစိုးရရဲ႕ တရား၀င္ရုံးပိတ္ရက္ အျဖစ္ သတ္မွတ္ၾကပါတယ္။


၁၉၇၇ ခုႏွစ္မွာ ကမၻာ့ကုလသမၼဂၢအဖြဲ႕ႀကီးက အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ အမ်ဳိးသမီးမ်ားေန႔ျဖစ္တဲ့ မတ္လ ၈ ရက္ေန႔ကို “အမ်ိဳးသမီးမ်ား၏ အခြင့္အေရးႏွင့္ ႏုိင္ငံတကာ ျငိမ္းခ်မ္းေရး ကုလသမဂၢ အထိမ္းအမွတ္ေန႔” အျဖစ္သတ္မွတ္ကာ ႏွစ္စဥ္က်င္းပခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီလို က်င္းပရာမွာ ႏွစ္အလုိက္ Theme (အဓိကေဆာင္ပုဒ္) မ်ားကိုလည္း ထုတ္ျပန္ပါတယ္။ ယမန္ႏွစ္ ၂၀၁၃ခုႏွစ္အတြက္ ေဆာင္ပုဒ္ကေတာ့ “A Promise is a Promise: Time for Action to End Violence Against Women” ျဖစ္ၿပီး အမ်ိဳးသမီးမ်ားအၾကမ္းဖက္မႈအဆံုးသတ္ေရးအတြက္ အဓိကထားေဆြးေႏြးခဲ့ၾကတာပါ။ ယခုႏွစ္ ၂၀၁၄ ခုႏွစ္အတြက္ ေဆာင္ပုဒ္ကေတာ့ “Equality for Women is Progress for All” (အမ်ိဳးသမီးထု ညီတူညီမွ်တိုးတက္ဖို႔) ျဖစ္ပါတယ္။


အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာအမ်ိဳးသမီးမ်ားေန႔ က်င္းပေရးအဖြဲ႕ရဲ႕ ယခုႏွစ္ ၂၀၁၄ ခုႏွစ္အတြက္ ေဆာင္ပုဒ္ကေတာ့ “Inspiring Change” (ေျပာင္းလဲဖို႔အတြက္လႈံ႕ေဆာ္စို႔) ျဖစ္ၿပီး အဲဒီေဆာင္ပုဒ္ ေရြးခ်ယ္ရတဲ့အဓိကအခ်က္ေတြကေတာ့ “အမ်ိဳးသမီးထုတရပ္လံုးရဲ႕သာတူညီမွ်မႈဟာ အက်ိဳးရလဒ္ေကာင္း ေတြကို ရရွိေစခဲ့ေပမယ့္ အခုခ်ိန္ထိ ကမၻာႀကီးမွာ မညီမွ်မႈေတြရွိဆဲပါ။ အမ်ိဳးသမီးထုႀကီးရဲ႕ ႏုိင္ငံေရး၊ စီးပြားေရးနဲ႔ လူမႈေရးဆိုင္ရာ ေအာင္ျမင္ျဖစ္ထြန္းမႈမ်ားကို ကမၻာႀကီးက ပိုၿပီးက်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ အာရုံစိုက္ အေလးထားေပးဖို႔ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာအမ်ိဳးသမီးမ်ားေန႔ကို က်င္းပတာပါ။” လို႔ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ အမ်ိဳးသမီးမ်ားေန႔ က်င္းပေရးအဖြဲ႕ရဲ႕ အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာမွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။


            ဒါေၾကာင့္မို႔ ႏွစ္ေပါင္း (၁၀၃) ႏွစ္ျပည့္ေျမာက္ခဲ့ၿပီျဖစ္တဲ့ ယခုႏွစ္ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာအမ်ိဳးသမီးမ်ားေန႔မွာ အမ်ိဳးသမီးထုႀကီးရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈေတြကို ကမၻာက အသိအမွတ္ျပဳၿပီး အမ်ိဳးသမီးမ်ားရဲ႕ အခန္းက႑ကို အေလးထားအာရုံစိုက္လာေစဖို႔ အမ်ိဳးသမီးထုတရပ္လံုးက လႈပ္ရွားႀကိဳးပမ္းရမွာျဖစ္ပါေၾကာင္း တင္ျပလုိက္ပါတယ္။


ေနနီနီ


ကိုးကား။
http://www.internationalwomensday.com/theme.asp#.UwizH4XjL5N
http://en.wikipedia.org/wiki/International_Women%27s_Day

ေရႊ႕ေျပာင္းေက်ာင္း ပညာေရး နဲ႔ သံုးနာမညီ ႀတိဂံ အေရြ႕




ထိုင္း-ျမန္မာ နယ္စပ္တေလွ်ာက္မွာရွိတဲ့ ေရႊ႕ေျပာင္းျမန္မာလုပ္သားေတြဟာ ၃ သန္းေက်ာ္ရွိၿပီး အဲဒီထဲက ၁၁ ရာခိုင္ႏႈန္းဟာ အသက္ ၁၈ ႏွစ္ေအာက္ ေက်ာင္းေနအရြယ္ ကေလးမ်ား ပါ၀င္ေၾကာင္း စစ္တမ္းမ်ားအရ သိရွိရပါတယ္။ ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာကို ရွာေဖြရင္း စား၀တ္ေနေရးအတြက္ ေရႊ႕ေျပာင္းအေျခခ်သူအလုပ္သမားမ်ားရဲ႕ သားသမီးမ်ားဘ၀ဟာ တကယ္ေတာ့ မလွပၾကပါဘူး။ အထူးသျဖင့္ ႏိုင္ငံမဲ့ေတြျဖစ္ေနၾကတဲ့ သူတို႔ဘ၀ေတြရဲ႕ အနာဂတ္ဟာ တိုင္းတစ္ပါးမွာ ေအာက္ေျခအလုပ္သမားဘ၀နဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ ပ်ိဳမ်စ္တဲ့အခ်ိန္ေတြကေန စၿပီး အဆံုးသတ္လုိက္ၾကရတာက မ်ားပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမားမိသားစုေတြရဲ႕ ကေလးငယ္ေတြအတြက္ ပညာေရးအာမခံခ်က္ဟာလည္း မရွိပါဘူး။  

ထိုင္းႏိုင္ငံက မဲေဆာက္ဆိုတဲ့ နယ္စပ္ၿမိဳ႕ တ၀ိုက္နဲ႔ အနီးအနားေဒသေတြမွာ ျမန္မာျပည္က ေရႊ႕ေျပာင္းအေျခခ်ေနထိုင္လာၾကတဲ့ ျမန္မာတုိင္းရင္းသား ေပါင္းစံုကို မဲေဆာက္၀န္းက်င္မွာရွိတဲ့ စက္ရုံ၊ အလုပ္ရုံေတြနဲ႔ စားေသာက္ဆုိင္၊ အိမ္တြင္းလုပ္ငန္းေတြမွာ အမ်ားအျပားေတြ႕ႏိုင္တဲ့အျပင္ အေျခအေနမဲ့ဘ၀နဲ႔ လမ္းေဘးအမႈိက္ပံုေတြ ကေန ေန႔စဥ္ ရရာ ပလတ္စတစ္ ေကာ္ စတဲ့ စြန္႔ပစ္ပစၥည္းေတြကို လုိက္လံေကာက္ယူၿပီး ျပန္လည္ေရာင္းခ်ကာ အသက္ေမြးေနၾကတဲ့ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြကလည္း ဒုနဲ႔ေဒးပါပဲ။ မဲေဆာက္ေစ်းရဲ႕ အခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ ရင္ခြင္ပိုက္ကေလးငယ္ေတြ၊ အသက္ ၁၀ ႏွစ္ေအာက္၊ အသက္၁၅ ႏွစ္ေအာက္ ျမန္မာႏိုင္ငံသား ကေလးငယ္ေတြကို သူဖုန္းစားေတြအေနနဲ႔ ေတြ႕ရမွာပါ။ 

            သူတို႔ရဲ႕ ပညာေရးအခြင့္အလမ္းေတြ၊ အနာဂတ္ဘ၀အာမခံခ်က္ေတြကေတာ့ လံုး၀ မရွိသေလာက္ပါပဲ။  သို႔ေပမယ့္ အစိုးရမဟုတ္တဲ့အဖြဲ႕အစည္းေတြကေန အေထာက္အပံ့ေပးၿပီး လူမႈေရးအဖြဲ႕အစည္းေတြက ထိုင္း-ျမန္မာ နယ္စပ္တေလွ်ာက္ နဲ႔ ျမန္မာျပည္တြင္း အခ်ိဳ႕ေသာနယ္ေျမေတြမွာ ေရႊ႕ေျပာင္းစာသင္ေက်ာင္းေတြကို တည္ေထာင္ၿပီး ျမန္မာတုိင္းရင္းသား ေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမားေတြရဲ႕ သားသမီးေလးေတြ စာတတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ပညာသင္ၾကားေပးေနၾကပါတယ္။ ဒီလို သင္ၾကားေပးရာမွာ ယင္းေရႊ႕ေျပာင္းေက်ာင္းေတြရဲ႕ သင္ရိုးေတြဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံပညာေရးအဖြဲ႕က ထုတ္ေ၀ျပဌာန္းထားတဲ့ သင္ရိုးညႊန္းတမ္းအတိုင္း သင္ၾကတဲ့ေက်ာင္းေတြရွိသလို ကမၻာ့ပညာေရးအဖြဲ႕က ထိုင္း-ျမန္မာနယ္စပ္အတြက္ ထုတ္ေ၀ထားတဲ့ သင္ရိုးညႊန္းတမ္းကို သင္ၾကတဲ့ေက်ာင္းေတြလည္းရွိပါတယ္။ ေရႊ႕ေျပာင္းေက်ာင္းရဲ႕ ပညာေရးပန္းတိုင္ကေတာ့ ေရရာလွတယ္ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။

အခ်ိဳ႕ေက်ာင္းေတြမွာ Post Ten လို႔ေခၚတဲ့ GED အတြက္ အထူးေလ့က်င့္သင္ၾကားေပးေနတဲ့ အစိုးရမဟုတ္တဲ့ အဖြဲ႕အစည္းေတြရဲ႕ သင္တန္း၀င္ခြင့္ေျဖဆိုေအာင္ျမင္ေရးအတြက္ အဓိကထားၾကတာေတြရွိသလို အခ်ိဳ႕ကေတာ့ ေနာက္ထပ္ ပညာသင္ဆုေတြအတြက္ လိုအပ္တဲ့ ၀င္ခြင့္စာေမးပြဲေတြအတြက္ ျပင္ဆင္ေပးတဲ့ သင္တန္းေတြကို တက္ခြင့္ရဖို႔ မိမိတို႔ေက်ာင္းအလုိက္ သင္ရိုးေရးဆြဲသင္ၾကားၾကတာလည္း ရွိပါတယ္။ အဲဒီလိုသင္ၾကားၾကတဲ့အခါမွာ အဂၤလိပ္စာကို အထူးအေလးထားၾကတာေတြ႕ရပါတယ္။  

ဒါ့အျပင္ ယခုႏွစ္ပိုင္း ၂၀၁၂-၂၀၁၃ ပညာသင္ႏွစ္ကစၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံစာစစ္အဖြဲ႕က ႏွစ္စဥ္က်င္းပလ်က္ရွိတဲ့ တကၠသိုလ္၀င္စာေမးပြဲကို ေရႊ႕ေျပာင္းျမန္မာေက်ာင္းအခ်ိဳ႕ ကေနၿပီး ျပည္တြင္းအစိုးရအဖြဲ႕အစည္းမ်ားနဲ႔ ညွိႏႈိင္းေဆြးေႏြးကာ ယင္းစာေမးပြဲကို ေျဖဆုိဖို႔ဆႏၵရွိၾကတဲ့ ေရႊ႕ေျပာင္းေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူအခ်ိဳ႕ကို မိမိတို႔ေက်ာင္းအလုိက္ သင္ၾကားေလ့က်င့္ေပးၿပီး ေျဖဆိုခဲ့ၾကရာမွာ ေျဖဆိုၾကသူမ်ားအနက္ (၁၄) ရာခိုင္ႏႈန္း ေအာင္ျမင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ အဲဒီေအာင္ျမင္သြားတဲ့ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူမ်ားဟာ အခုဆိုရင္ ျပည္တြင္း တကၠသိုလ္ ေကာလိပ္မ်ားမွာ တက္ေရာက္သင္ၾကားခြင့္ရေနၾကၿပီျဖစ္ပါတယ္။ 
                        ျမန္မာႏိုင္ငံကေနထြက္လာၾကတဲ့ ေရႊ႕ေျပာင္းလုပ္သားမိသားစုမ်ားဟာ ျမန္မာျပည္သား ႏိုင္ငံသားမ်ားသာျဖစ္ၾကေပမယ့္ သူတို႔ရဲ႕ ျပည္ေတာ္ျပန္ေရးဟာ အလြန္မွ ခက္ခဲတဲ့အေနအထားျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ရင္ေသြးေတြျဖစ္ၾကတဲ့ ေရႊ႕ေျပာင္းေက်ာင္းေတြမွာ ပညာသင္ၾကားေနၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေလးမ်ားနဲ႔ နယ္စပ္ေဒသတေလွ်ာက္ လုပ္ငန္းခြင္ေတြထဲ ေရာက္ရွိလုပ္ကိုင္ေနၾကတဲ့ ကေလးငယ္မ်ားရဲ႕  ၄င္းတို႔ မိဘေတြေမြးဖြားရာဇာတိေျမကို ျပန္လည္ေနထိုင္ခြင့္ရဖို႔ဆိုတာလည္း မလြယ္လွပါဘူး။ ဒါ့အျပင္ သူတို႔ ေနထုိင္ေနတဲ့ နယ္စပ္ေဒသတေလွ်ာက္မွာလည္း တရား၀င္ေနထိုင္ခြင့္ကို လူသားတေယာက္ရဲ႕ အာမခံခ်က္ အခြင့္အေရးေတြ မရရွိဘဲ ခြဲျခားဆက္ဆံခံေနၾကရတုန္းပါ။ ေရႊ႕ေျပာင္းေက်ာင္းေတြမွာ ပညာသင္ၾကားေနၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေလးမ်ားဟာလည္း ေက်ာင္းေရာက္တဲ့အခါ ပညာတန္ဖိုးကို သိၿပီး ပညာကိုမက္ေမာလာတာ၊ ယဥ္ေက်းလိမၼာၿပီး လူ႔အခြင့္အေရးနဲ႔ တာ၀န္ကို ခြဲျခားသိျမင္လာတာ၊ သူတို႔သင္ၾကားတတ္ေျမာက္ခဲ့တဲ့ အတန္းပညာအလုိက္ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း ပညာရပ္တစ္ခုခု တတ္ေျမာက္လာၾကတာ မရွိသေလာက္ပါပဲ။

ဒါကလည္း ေရႊ႕ေျပာင္းေက်ာင္းမ်ားရဲ႕ ပညာေရးသင္ရိုးေတြရဲ႕ အားနည္းခ်က္ေတြအျပင္၊ ကၽြမ္းက်င္ဆရာ ဆရာမေတြ နည္းပါးတာလည္း အခ်က္တစ္ခ်က္ျဖစ္သလို၊ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြရဲ႕ မိဘအုပ္ထိန္းသူအမ်ားစုဟာ ရင္ေသြးေလးေတြရဲ႕ ပညာေရးအေျခအေန၊ စာရိတၱအေျခအေနကို ေစာင့္ၾကပ္အကဲခတ္အားေပးၾကတဲ့ မိဘအုပ္ထိန္းသူေတြကလည္း နည္းပါတာဟာ အခ်က္တစ္ခ်က္အျဖစ္ပါ၀င္ပါတယ္။ 

ေရႊ႕ေျပာင္းမိသားစုေတြရဲ႕ ရင္ေသြးေလးေတြဟာ အေျခခံပညာမူလတန္းေလာက္ကိုေတာ့ ေရႊ႕ေျပာင္းေက်ာင္းေတြမွာ သင္ၾကားေလ့ရွိၾကၿပီး လုပ္ငန္းခြင္ထဲ ၀င္ေရာက္လုပ္ကိုင္ဖို႔ အရြယ္အားျဖင့္ အဆင့္သင့္လာၿပီဆိုလွ်င္ေတာ့ အုပ္ထိန္းသူမ်ားဟာ မိမိရင္ေသြးေတြကို ေက်ာင္းမွထုတ္ကာ လုပ္ငန္းခြင္ထဲသို႔ ေန႔စား လစားဘ၀မ်ားအျဖစ္ သြတ္သြင္းလုိက္ၾကတာမ်ားပါတယ္။ 

အခ်ိဳ႕ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူမ်ားကေတာ့ မိဘမ်ားက ပညာေရးအားေပးေသာ္ျငားလည္း ႀကီးေကာင္၀င္ အရြယ္ေရာက္ခါစ အခ်ိန္ေတြျဖစ္တဲ့ အလယ္တန္း အထက္တန္းေက်ာင္းသား ဘ၀ေတြ ေရာက္ရွိလာၾကတဲ့အခါ စိတ္၀င္စားမႈဦးတည္ခ်က္ ေျပာင္းလဲလာၾကၿပီး အိမ္ေထာင္သည္ဘ၀ကို ကူးေျပာင္းသြားတတ္ၾကသလို အခ်ိဳ႕ကလည္း ေက်ာင္းနဲ႔ေ၀းရာ လုပ္ငန္းခြင္ေတြထဲကို မိမိသေဘာဆႏၵနဲ႔ ေရြးခ်ယ္၀င္ေရာက္သြားၾကတာလည္းရွိပါတယ္။

            ဒီလိုျဖစ္ရတဲ့အျဖစ္အပ်က္ေတြရဲ႕ေနာက္မွာ ျမန္မာေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမားရင္ေသြးေတြရဲ႕ အနာဂတ္ဟာ လွပႏုိင္စရာမရွိပါဘူး။ အသိ အျမင္ အတတ္ ပညာေတြ ဖြံ႕ၿဖိဳးေအာင္ျမွင့္တင္ေပးႏုိင္ၿပီး ဘ၀အာမခံခ်က္ေတြေပးႏုိင္တဲ့ ပညာေရးကို သင္ၾကားေပးႏုိင္တဲ့ ေရႊ႕ေျပာင္းေက်ာင္းေတြေပၚေပါက္လာဖို႔ အေရးႀကီးလာၿပီျဖစ္တာကို ဒီအေျခအေနေတြက ေဖာ္ျပေနၾကပါတယ္။ ေရႊ႕ေျပာင္းေက်ာင္းကေနၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံတကၠသိုလ္၀င္စာေမးပြဲ၀င္ေရာက္ ေျဖဆိုခြင့္၊ GED နဲ႔ အျခားပညာသင္ဆုေတြ ေလွ်ာက္ထားခြင့္ ရရွိလာၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း ေရႊ႕ေျပာင္းေက်ာင္းအားလံုး ပါ၀င္ႏုိင္ျခင္းမရွိေသးလို ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူအားလံုးလည္း ပါ၀င္ႏုိင္ျခင္းမရွိေသးပါဘူး။

ဒါ့အျပင္ ေအာင္ျမင္သူေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူအေရအတြက္ဟာလည္း ေရႊ႕ေျပာင္းရင္ေသြးအားလံုးကို ကိုယ္စားမျပဳေသးပါဘူး။ ထုိမွ်မကေသးပါဘူး။ ေရႊ႕ေျပာင္းေက်ာင္းေတြကေန အေျခခံပညာအလယ္တန္း နဲ႔ အထက္တန္းအေရာက္မွာ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ေက်ာင္းကို ေက်ာခိုင္းသြားၾကရတဲ့ ေရႊ႕ေျပာင္းရင္ေသြးေတြရဲ႕ လက္ေတြ႕ဘ၀မွာ သူတို႔သင္ၾကားတတ္ေျမာက္လာတဲ့ အတန္းပညာအလုိက္ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းပညာရပ္ေတြ၊ အသိပညာဗဟုသုတေတြ၊ လူမႈက်င့္၀တ္စည္းကမ္းေတြကို သိရွိတတ္ေျမာက္သြားတာလည္း မရွိပါဘူး။

ဒီလိုပညာေရးအေျခအေနေတြေၾကာင့္ ေငြကိုအဓိကထားၿပီး တိုင္းတပါးကို စြန္႔စားထြက္ခြာလာၾကရတဲ့ ေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမားေတြဟာ ၄င္းတို႔ရဲ႕ရင္ေသြးငယ္ေတြအတြက္ ေက်ာင္းပညာသင္ေသာ္ျငားလည္း လက္ေတြ႕ဘ၀ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းမႈကို ဘာမွ အေထာက္အကူမျပဳဘူးဆိုတဲ့ အသိအျမင္ေတြ ၀င္လာၾကတာလည္းရွိလာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေရႊ႕ေျပာင္းေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြနဲ႔ ၄င္းတို႔ရဲ႕ မိဘေတြျဖစ္တဲ့ ေရႊ႕ေျပာင္းျမန္မာအလုပ္သမားေတြရဲ႕ ဘ၀အာမခံခ်က္ေတြရရွိဖို႔ နဲ႔ ဘ၀ရပ္တည္ခ်က္ခုိင္မာဖို႔ရာ အနာဂတ္မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြျဖစ္ၾကတဲ့ ေရႊ႕ေျပာင္းလူငယ္ေတြရဲ႕ အသိပညာ အတတ္ပညာေတြကို ေရႊ႕ေျပာင္းပညာေရးကေနၿပီး တိက်ခိုင္မာစြာ အရည္အခ်င္းျပည့္မီစြာ ျဖည့္ဆည္းေပးႏုိင္ဖို႔ အထူးလိုအပ္လို႔လာေနပါတယ္။ ဒီအတြက္ ႀကိဳးပမ္းေနၾကတဲ့ ဆႏၵရွိသူေတြအေနနဲ႔ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းပညာရပ္ေတြကို အသက္အရြယ္အလုိက္ တတ္ေျမာက္ေအာင္သင္ၾကားေပးႏုိင္ဖို႔ ကၽြမ္းက်င္ဆရာ ဆရာမေတြ ေမြးထုတ္ျဖည့္ဆည္းေပးဖို႔၊ ဘ၀တစ္ခုရပ္တည္ဖို႔ အမွန္တကယ္လိုအပ္တဲ့ လူက်င့္၀တ္သိကၡာ စည္းကမ္းေတြကို လိုက္နာတတ္ဖို႔၊ တာ၀န္နဲ႔၀တၱရား ကို လူ႔အခြင့္အေရး ႏွင့္ ပူးတြဲသိျမင္လာဖို႔ သင္ၾကားေပးႏုိင္မယ့္ သင္ရိုးေတြလည္း ျဖည့္ဆည္းေပးမယ္ဆိုရင္ လက္ေတြ႕ေအာင္ျမင္လာမွာျဖစ္ပါတယ္။


            အခ်ဳပ္အားျဖင့္ေျပာရလွ်င္ အေျပာင္းအလဲျမန္ဆန္လြန္းလွတဲ့ IT ေခတ္ႀကီးထဲမွာ ကမၻာ့ရဲ႕ အနာဂတ္ကို ဖန္တီးၾကရမယ့္ ရင္ေသြးငယ္ေတြထဲမွာ တစိတ္တပိုင္းပါ၀င္တဲ့ ျမန္မာေရႊ႕ေျပာင္းလူငယ္ေလးေတြရဲ႕ အသိပညာ အတတ္ပညာနဲ႔ စာရိတၱျမင့္မားေရးကိုဦးတည္တဲ့ ဘ၀အတြက္ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းပညာေတြကို အမွန္တကယ္ သင္ၾကားေပးႏိုင္မယ့္ ေရႊ႕ေျပာင္းပညာေရးႀကီးဆီကို ေရြ႕လာႏုိင္မယ္ဆိုရင္ အခု မညီမညာျဖစ္ေနတဲ့ မိဘ ဆရာ ေက်ာင္းသား ဆိုတဲ့ အနားမညီႀတိဂံႀကီးဟာ တိက်ခိုင္မာတဲ့ အခြင့္အေရးေတြကို အနာဂတ္အတြက္ဖန္တီးေပးႏုိင္တဲ့ ပညာေရးကိုသာ ေရႊ႕ေျပာင္းေက်ာင္းေတြက ေဖာ္ေဆာင္ေပးႏုိင္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ ေငြကိုအဓိကထားတဲ့ မိဘေတြဟာလည္း ေက်ာင္းဆရာ ဆရာမေတြန႔ဲ အားတက္သေရာပူးေပါင္းလာၾကၿပီး ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြရဲ႕  စိတ္ဓာတ္၊ စည္းကမ္း၊ ပညာ ယိုယြင္းပ်က္ျပားေနမႈကို အတူတကြ ထိန္းသိမ္းလာၾကမယ္ဆိုတာ မလြဲဧကန္ပဲျဖစ္ပါတယ္။  

ဒါေၾကာင့္ တဦးအေပၚတဦး အျပန္အလွန္ယံုၾကည္အားကိုးတန္ဖိုးထားလာၾကေစဖို႔ စစ္မွန္တဲ့ဘ၀အတြက္အသံုး၀င္တဲ့ ပညာရပ္ေတြကို ေက်ာင္းသားအားလံုးတတ္ေျမာက္လာၾကေစဖို႔၊ ေရႊ႕ေျပာင္းကေလးငယ္အားလံုး ပညာသင္ၾကားလာေစဖို႔ ဆြဲေဆာင္ရာမွာ ေရႊ႕ေျပာင္းပညာေရးရဲ႕ အေရြ႕အေျပာင္းဟာ အလြန္အေရးႀကီးတဲ့ အခန္းက႑က ပါ၀င္ေနတာမို႔ တာ၀န္ရွိသူ ျမန္မာအစိုးရအျပင္ ေရႊ႕ေျပာင္းပညာေရးအက်ိဳးေဆာင္ရြက္ေနသူအားလံုး ဤအခ်က္ကို ေမ့မထားၾကဖို႔ အထူးလိုအပ္လွပါေၾကာင္း တင္ျပလုိက္ရပါတယ္။ 

ညေနဥာဏ္

Friday, April 19, 2013

ကုန္သည္မ်ား

တခ်ိဳ႕က.... လူကုန္ကူးတယ္... 
တခ်ိဳ႕က .... ဒုကၡေတြကုန္ကူးတယ္... 
တခ်ိဳ႕႕ က .... အတၱေလာဘမာန္မာနကို ကုန္ကူးတယ္.. 
တခ်ိဳ႕က .... ပရအတြက္ ဘ၀ကို ကုန္ကူးတယ္... 
တခ်ိဳ႕က... ေ၀ဒနာေတြထုပ္ပိုးၿပီး အလြမ္းေတြကို ကုန္ကူးတယ္.. 
တခ်ိဳ႕က ... အခ်စ္ေတြကုန္ကူးတယ္ 
 တခ်ိဳ႕႕က.... အမွန္တရားေတြကို ကုန္ကူးတယ္ 
တခ်ိဳ႕က.... အေတြးအေခၚေတြကို ကုန္ကူးတယ္.... 
တခ်ိဳ႕႕.က.... အေၾကြးေတြကုန္ကူးတယ္... 
တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕က.... အေပးအယူေတြ ကုန္ကူးတယ္... 

 ဒါေပမယ့္ သူတို႔အားလံုး အျမတ္မ႐ွိ အ႐ႈံးနဲ႔ရင္ဆိုင္ရၿပီး ေနာက္ဆံုးေတာ့ အသက္ဆိုတဲ့ အရင္းျပဳတ္သြားၾကတာပါပဲ....

Interview

Link

Saturday, March 16, 2013

အခ်စ္ ညီမွ်ျခင္း အခ်စ္ (၃)

မင္းကို ကိုယ္ခ်စ္တယ္လို႔ တခါမွမေျပာခဲ့ဘူးေနာ္... လို႔ ေမာင္က ကၽြန္မကို ဘယ္တုန္းကမွ မေျပာခဲ့ဖူးသလို .... ကၽြန္မ ေမာင့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ တခါမွမေျပာခဲ့ဘူး ... လို႔လည္း ကၽြန္မက တခါမွ်မေျပာခဲ့ဖူးဘူး။ ဒီလိုပဲ မင္းကို ကိုယ္လိုအပ္ခဲ့တာမဟုတ္ဘူး မင္းလိုအပ္ေနမွန္းသိလို႔ ကိုယ္က အလုိက္တသိလိုက္ေလ်ာေပးခဲ့တာလို႔ ေမာင္က ကၽြန္မကို စသလိုေနာက္သလိုေတာင္ မေျပာခဲ့ဘူးသလို.... ကၽြန္မက ေမာင္အရမ္းခ်စ္မွန္းသိေနလို႔ သနားလို႔ျပန္ခ်စ္ခဲ့တာ ဆိုၿပီးလည္း မေျပာခဲ့ဖူးဘူး.... ေသခ်ာတယ္ .... အဲဒီလိုစကားမ်ိဳးေတြ တေယာက္ေယာက္ဆီက ထြက္က်လာတဲ့အခါ ... က်န္တေယာက္က လြမ္းက်န္ရစ္ခဲ့မွာမဟုတ္သလို ေက်ာခိုင္းသြားတဲ့တေယာက္ရဲ႕ေက်ာကို အငမ္းမရ လွမ္းဆြဲေနမွာလည္းမဟုတ္ဘူး.... ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ညီမွ်ျခင္းရဲ႕တဖက္တခ်က္မွာ ညီမွ်မႈေတြပဲရွိေနလို႔ပါ....

အခ်စ္ ညီမွ်ျခင္း အခ်စ္ (၂)

သူတစ္ေယာက္တည္း ေပါက္ကြဲေနတဲ့အခါ ကၽြန္မ မလွမ္းမကမ္းတေနရာမွာ တိတ္တဆိတ္ေစာင့္ၾကည့္ေနတတ္တယ္.... တခါတခါ သူ႔အတြက္ ကၽြန္မရင္ခြင္က အသင့္ျဖစ္ေနတတ္တယ္.... တခါတခါ ကၽြန္မႏႈတ္ဖ်ားက သူ႔အတြက္ ေအးျမတဲ့စကားေလးေတြနဲ႔ ႏွစ္သိမ့္ေပးတတ္ေသးတယ္.... ကၽြန္မ တေယာက္တည္းခံစားေနရတဲ့အခါ သူ မလွမ္းမကမ္းတေနရာမွာ စိုးရိမ္တဲ့မ်က္၀န္းစိုစိုေတြနဲ႔ အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ေနတတ္တယ္... တခါတခါ ကၽြန္မပုခံုးႏွစ္ဖက္ကို တင္းတင္းဆုပ္ၿပီး မ်က္၀န္းခ်င္းတည့္တည့္စိုက္ၾကည့္ရင္း သူ ကၽြန္မကို အမွန္တရားေတြအတြက္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ရွင္းျပႏွစ္သိမ့္တတ္တယ္... တခါတခါ သူ႔ရင္ခြင္ထဲ ကၽြန္မကို သိမ္းသြင္းရင္း ကၽြန္မအတြက္ သူဟာ မဟာတံတုိင္းတခုျဖစ္သလုိ သူ႔ဘ၀မွာ ကၽြန္မဟာ အကၡရာက်ေၾကာင္း တဖြဖြေျပာတတ္ေသးတယ္.... ဒီအျပဳအမူေတြဟာ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ဦးအတြက္ တေယာက္ခ်င္းစီက လိုအပ္ေနတဲ့ အားေပးႏွစ္သိမ့္မႈေတြျဖစ္ေနၾကတဲ့အခါ ကၽြန္မတို႔ခ်စ္ျခင္းေတြနဲ႔တည္ေဆာက္ထားတဲ့ ဘ၀ႏွစ္ခုဟာ အခ်စ္ ညီမွ်ျခင္း အခ်စ္ျဖစ္သြားတယ္.... (ကၽြန္မေရးျဖစ္ေနတဲ့ အခ်စ္ ညီမွ်ျခင္း အခ်စ္)

အခ်စ္ ညီမွ်ျခင္း အခ်စ္

တမ္းတမိတိုင္း တိမ္တိုက္ရဲ႕ဟိုအေ၀းမွာ ပံုရိပ္တခုကိုျမင္ေနရတယ္ ဒါေပမယ့္ အဲဒါ ပံုရိပ္စစ္မဟုတ္ေတာ့ တမ္းတတတ္တဲ့စိတ္ကို ႏွေျမာလို႔သြားမိတယ္... ဒါအတၱဆိုရင္ အဲဒီအတၱအတြက္ ကိုယ္ဂုဏ္ယူေနလိုက္မယ္... ဘာလို႔လဲ ဆုိိေတာ့ ကိုယ့္ဘ၀ကို ကိုယ္ပဲပိုင္ခ်င္တယ္... ထြက္ေပါက္မရွိတဲ့အခန္းထဲက ခံစားခ်က္ေတြအားလံုးသြန္ေမွာက္ခြင့္ရမွ ဘ၀ဟာေနသာထုိင္သာရွိသြားမယ္ဆိုရင္ အဲဒီခံစားခ်က္ေတြကို တန္ဖိုးထားတတ္သူတေယာက္ဆီကိုပဲ သြန္ခ်ခ်င္ေနမိတာမို႔ပါ.... စိတ္ဆိုတာ ဆန္းက်ယ္ေပမယ့္ အခ်စ္ကိုေတာ့ ကိုယ္တန္ဖိုးထားတယ္... တသက္တာအတြက္ေ႐ြးခ်ယ္မိတယ္ဆိုရင္ေတာင္ အဲဒီေ႐ြးခ်ယ္မႈဟာ အမွားတခုအျဖစ္ပိုင္ဆုိင္ခြင့္ရေနမယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္ရင္ထဲ ဆူးတစ္ေခ်ာင္းကို အဆိပ္တခြက္ကို အာသာငမ္းငမ္းနဲ႔ စြဲလန္းေနမွာေတာ့မဟုတ္ဘူး... အခ်စ္ ညီမွ်ျခင္းမွာ အခ်စ္ပဲရွိတယ္...

Monday, December 24, 2012

?

သူငယ္ခ်င္းေလးပါပဲ.... သူငယ္ခ်င္းေလးပဲတဲ့ကြယ္.... အဲဒီစကားနဲ႔ ေျပာင္းျပန္အခ်ိဳးက်သြားတဲ့တစ္ေန႔မွာ.... ခ်စ္သူ သို႔မဟုတ္ သူစိမ္းေတြ ျဖစ္သြားတတ္သလား..... :P

Sunday, December 23, 2012

21.12.2012

21 ရက္ေန႔ေတာ့ ေက်ာ္သြားၿပီ.... လွလွပပ ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ေလးပါပဲ.... ဒါေပမယ့္ အဲဒီေန႔မတိုင္ခင္ကေတာ့ လူေတြအမ်ားစု ေနစရာမရွိေအာင္တုန္လႈပ္ခဲ့ၾက... တခ်ိဳ႕ကလည္း ဘုရားစာေတြရြတ္ တရားေတြထိုင္ ပုတီးေတြစိပ္၊ တခ်ိဳ႔ကလည္း ခ်စ္သူရည္းစားဆီ အေရာက္သြားၿပီး အတူေသပြဲ၀င္မယ္ဆိုတဲ့ အထာနဲ႔ ကမၻာပ်က္မယ့္အခ်ိန္ကို ေစာင့္စားေနၾက၊ တခ်ိဳ႕ကလည္း မိသားစုကို ကိုယ့္နားအပါေခၚၿပီး ရင္တဒိတ္ဒိတ္နဲ႔ ဥစၥာဓနေတြဖင္ခုထိုင္ၿပီး တုန္လႈပ္ေနၾက၊ တခ်ိဳ႔ကလည္း ကမၻာပ်က္ေတာ့ အကုန္ေသ အားလံုးေအးေရာ ေကာင္းတာေပါ့ အမ်ားပဲဟာ ဘာေၾကာက္စရာမွတ္လို႔ဆိုတဲ့ ေသမထူးေနမထူးနဲ႔ မ်က္ႏွာလႊဲခဲပစ္ ထင္သလို ေနၾက၊ တခ်ိဳ႕ကလည္း ေဟာကိန္းေတြအေပၚ သံုးသပ္ေ၀ဖန္ရင္း ပ်က္ေရးမပ်က္ေရး အလုပ္ရႈပ္ေနၾက၊ တခ်ိဳ႕ကလည္း ေသြး`၇ူးေသြးတန္းနဲ႔ အ႐ူးဇာတ္ခင္းၿပီး ၂၁ ရက္ေန႔မတုိင္ခင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္ေသၾက၊ တခ်ိဳ႕ကလည္း.... လက္ရွိအတၱေတြအတြက္ မာနေတြ ေလာဘေတြတသီႀကီးထားၿပီး ကိုယ့္အတၱအႏိုင္ရေရး ႀကံေဆာင္လုံးပမ္း၇င္း ၂၁ ရက္ေန႔ကို ဥေပကၡာျပဳထားၾက၊ တခ်ိဳ႕ကလည္း ေကာင္းတဲ့စိတ္ေကာင္းေသာအႀကံေကာင္းတဲ့အလုပ္ေတြလုပ္ရင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေနၾက.... ဒီလိုနဲ႔ပဲ ၂၁ ရက္ေန႔ႀကီးမွာ ဘာမွမျဖစ္ဘဲ အခု ၂၃ ရက္ေန႔အထိ ကမၻာႀကီးဟာ အရင္လို ေန႔နဲ႔ည လည္ပတ္ၿမဲပဲ... ကဲဘယ္မလဲ မာယာ... ကဲဘယ္မလဲ ၂၁ ရက္ေန႔ေဟာကိန္း... အားလံုးဟာ မွားတယ္ဆိုရင္ ငါက ကမၻာမပ်က္ေၾကး ေလာင္းထားေတာ့ ႏိုင္တယ္ေပါ့... ဒါေပမယ့္ ႏိုင္တဲ့အတြက္ အေလ်ာ္အစားကေတာ့ တိတ္ဆိတ္စြာ ရွင္သန္ေနခြင့္ပါပဲ...

Saturday, December 15, 2012

သတိရေပးပါ

အတိတ္က သိပ္လွခဲ့သလား.... သတိရေပးပါ ခ်စ္သူ.... ငါ့အနားမင္းရွိေနမယ့္ အတိတ္တခု.... အခုပစၥဳပၸန္အထိ ငါသယ္ေဆာင္ခဲ့တယ္... ဒီတသက္စာအတြက္ မင္းဘာပဲလုပ္လုပ္ မင္းဘယ္ပဲေရာက္ေနေန မင္းေဘးငါရွိေနမယ္ဆိုတာ သတိရေပးပါ... ငါတို႔ခရစၥမတ္မွာ ထင္႐ွဴးပင္မရွိဘူး... ေခ်ာကလက္လည္းမရွိဘူး... ကုတင္တုိင္က ေျခအိတ္ေလးလည္း ဘယ္ေရာက္ေနမွန္းမသိေပမယ့္ သတိရေပးပါ... ခ်စ္သူ မင္းနဲ႔ငါ အခ်စ္ေတြနဲ႔ ေႏြးေထြးေနမယ္ဆိုတာကိုေပါ့.... အတိတ္ေတြသိပ္လွခဲ့သလား မေသခ်ာေပမယ့္ အခုပစၥဳပၸန္ကေတာ့ သိပ္လွေနတာေသခ်ာတယ္... အနာဂတ္လည္း မင္းနဲ႔ငါ့အတြက္ အခ်စ္ေတြလတ္ဆတ္ေနရင္ သိပ္လွသြားမွာ အေသခ်ာပါပဲ... ခရစၥမတ္ရဲ႕ ေဆာင္းညေအးေအးေတြထဲမွာ မင္းေဘးက ငါ့ကို အၿမဲသတိရေပးပါ... ဒါဆို ငါနဲ႔မင္း သိပ္ေႏြးသြားမွာပဲ... ၂၀၁၂ ကုန္ဆုံးမယ့္ရက္ေတြကို ေရတြက္ရင္း မင္းသတိရေနေပးပါ... မင္းကို ငါခ်စ္ေနတယ္ဆိုတာကိုေပ့ါ...

Thursday, November 15, 2012

မ်က္၀န္းအစံုအစံု

မ်က္၀န္း အစံုအစံု

ရင္ခြင္တခုမွာ ငါခိုလႈံေနခဲ့ရတုန္းက
အၿပံဳးျမျမနဲ႔ တတြတ္တြတ္ေျပာရင္း
အခါမလပ္ ငါ့ကို ဂရုတစိုက္ရွိခဲ့တဲ့
မ်က္၀န္းတစံု.......

ရင္ခုန္တတ္လာေတာ့
ငါက တပ္မက္ခဲ့တဲ့
မ်က္၀န္း အစံုအစံု.....

ငါ့ကို တပ္မက္တဲ့
မ်က္၀န္းအစံုအစံု......

တခါတခါ
ငါက
တခါတခါ
သူက
အျပန္အလွန္ အသံတိတ္စကားေတြဖလွယ္ျဖစ္ခဲ့ၾကတဲ့
မ်က္၀န္း တစံု........

အဲဒီမ်က္၀န္းေတြၿပီးေတာ့.....

ငါ့ရင္ကို လႈပ္ခတ္ေစခဲ့တဲ့
ငါ့ဘ၀ကို သိမ္းပိုက္ေစခ်င္ေလာက္ေအာင္
ညွိဳ႕အားျပင္းတဲ့
ရႊန္းစိုေတာက္ပၿပီး နက္နက္ရႈိင္းရႈိင္း
အသံတိတ္စကားေတြ
ရင္ထဲကခံစားခ်က္ေတြကို
အိတ္သြန္ဖာေမွာက္ခ်ျပတတ္တဲ့
မ်က္၀န္းတစံုကို ေတြ႕ေတာ့........

ငါ အဲဒီမ်က္၀န္းကို စြဲလန္းတပ္မက္ ပိုင္ဆိုင္ခ်င္ခဲ့မိတယ္.........

အခုေတာ့ အဲဒီ မ်က္၀န္းပိုင္ရွင္နဲ႔အတူ
မ်က္၀န္းေထာင္ေသာင္းမကတဲ့ ရပ္၀န္းေတြ ရပ္၀န္းေတြတိုင္းမွာ
ဘ၀လမ္းကို အတူျဖတ္ရင္း
ငါတို႔ မ်က္၀န္းတစံုစီဟာလည္း
အၿပံဳးျမျမနဲ႔
ႀကံဳရသမွ် မ်က္၀န္းအစံုအစံုတိုင္းကို
အင္အားအျပည့္နဲ႔ တံု႕ျပန္ ရင္ဆိုင္ေနၾကတယ္...........

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ရင္ခြင္ထဲခိုလႈံခြင့္ေပးခဲ့တဲ့
ငါ စစခ်င္းေတြ႕ဖူးခဲ့တဲ့ မ်က္၀န္းအစံုဟာ

ငါ့ကို ၿပံဳးစစနဲ႔ အၿမဲဂရုစိုက္စြာ ၾကည့္ေနဆဲေပါ့..........









Sunday, October 14, 2012

ံေပ်ာ္ရႊင္စရာေမြးေန႔ (၁၀ ရက္ ၁၀လ ၂၀၁၂)

ေမာင္ေပးတဲ့ ကၽြန္မအတြက္ ေမြးေန႔ကဒ္ေလး

Monday, September 24, 2012

ပိေတာက္တေစၦ


ေႏြဆိုတာ ဥတု သံုးပါးထဲ အပူျပင္း အေတာက္ပဆံုး ရာသီေလး၊ ဒီအခ်ိန္မွာ ပုရစ္ဖူးေတြကလဲ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ က်ိဳးတိုး က်ဲတဲပဲ။ သစ္ပင္ေတြက လြင္တီးေခါင္ထဲ က်ိဳးတိုးက်ဲတဲ။ ေျမျပင္က ပတၱျမားေရာင္ေခၚရမေလာက္ နီက်င္က်င္ရယ္။ အရင္တုန္းကေတာ့ ဒီေနရာမွာ ျမန္မာ့ ကၽြန္းေတာအျဖစ္ အထင္ကရ ေနရာ။ ဘံုေဘဘားမားသစ္ ကုမၸဏီက သစ္ေတြ ခိုးထုတ္ခဲ႔တဲ့ေနရာ။ ဗကပေတြ ဌာနခ်ဳပ္အေျခစိုက္ စိုးမိုးခဲ့တဲ့ေနရာ………။ သမိုင္းထဲက ဂႏၱဝင္ေနရာေပါ့။ တခ်ိန္တုန္းကေလ…………….။ ခုေတာ့………



ေနပူရွိန္က တျဖည္းျဖည္း ျပင္းလာတာ တံလ်ပ္ေတြ ခင္းတဲ့ ျပဒါးေရာင္ လမ္းပူပူထဲ ေလွ်ာက္ေနရျပန္ျပီ………။ ရုံးအျပန္ လမ္းတေလ်ာက္ ဖယ္ရီကားေပၚကေန ေငးရင္း ျမင္ရသမ်ွကို ပူပူေလာင္ေလာင္ ေခၽြးသံရႊဲရႊဲထဲ မိန္းေမာလာမိေလရဲ့။ မနီးမေဝးက ကမူေပၚမွာ ပိေတာက္ပင္ေလး…..။ အရြက္ေလးက စိမ္းစိုစိုရယ္။ ပိေတာက္ဖူးေလးေတြနဲ႔။ ခုေနာက္ပိုင္း ပိေတာက္ေတြ သႀကၤန္ မတိုင္ခင္ပြင့္တာ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ရွားသြားၿပီ။ ပိေတာက္ေတြ ပြင့္သင့္ေနၿပီလို႔ စိတ္ထဲ မခိ်မဆန္႔ တမ္းတ ေတြးေနမိတယ္။သႀကၤန္မိုးကလဲ ဘယ္ေနမွန္း မသိတာ ၾကာေပါ့။ ပန္းဆိုတာ ေရျဖန္းမွ လန္းအာႏိုင္တာမို႔လဲ မိုးမျဖန္းေတာ့ ဘယ္လန္းနိုင္ပါ့မလဲလို႔ ေတြးေနမိျပန္တယ္…။



ဒီနယ္ေျမမွာ ပိေတာက္ေတြ ငုေတြ ရွားတယ္။ မရွိသေလာက္ပဲ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆို ဒီနယ္က အရင္တုန္းက လူေနထူထပ္တဲ့ ေနရာမဟုတ္တဲ႔ သစ္ေတာေဟာင္းႀကီးရယ္ေလ။ ရြာငယ္၊

ဇနပုဒ္ေတြပဲ ရွိခဲ့တာကလား။ ပဲခူးရိုးမရဲ့ အလယ္ရိုးမ တေက်ာမွာရွိတဲ့ ၾကိဳးဝိုင္းေဟာင္းႀကီးကို ျမိဳ႔ျပပံုစံျပဳလို႔ အဆင့္မီ အေဆာက္အအံုႀကီးေတြ ေဆာက္၊ ကတိုက္ကရုိက္ အေရႊ႔ေျပာင္းေတြၾကားမွာ ေနသားကမက်ေတာ့ ဂါဝန္တိုတိုကို ပံုမက် ပန္းမက် ဝတ္ထားတဲ့ ရြာသူလံုေမကညာရဲ့ ဟန္ပန္လို အခ်ိဳးမက်မလွမပေပါ့……..။ ရုံးေတြဘက္ကေတာ့ သစ္ေတာပင္ေတြသာရွိတယ္၊ သစ္ႀကီး ဝါးႀကီး ေတာေကာင္ႀကီးေတြ မရွိေတာ့ဘူး။ ခုတ္ေရာင္းတာ၊ သတ္ေရာင္းတာနဲ႔ ျပဳန္းကုန္တာ ၾကာေပါ့။ ဝါးပင္စုစုေလးေတြ၊ အပင္ေပါက္ေလးေတြပဲ ရွိတဲ့ ခ်ံဳသာသာေတာေတြရယ္ လြင္တီးေခါင္ ေနရာေတြရယ္က ဟိုဟိုဒီဒီေငးတိုင္း ေတြ႔ရမယ့္ ရႈခင္း။ အဲဒီလိုေနရာမ်ိဳးကို ေရႊဥာဏ္ေတာ္စူးေရာက္ၿပီး ဝန္ထမ္း ၿမိဳ႔ေတာ္ တည္လိုက္တာကလား။



တခါတေလ ဖုန္နီနီေတြက ေလရွဴတိုင္း ထိေတြ႔ရတယ္။ ခုလိုေႏြမွာ ေလျပင္းပူပူေတြက ဟိုေနရာ ဒီေနရာ ေလေပြလိုလို ေလရူးလိုလိုနဲ႔ သိပ္စိတ္ပ်က္ဖို႔ေကာင္းတယ္။ တခါတေလ ေလရူးနဲ႔အတူ ေတာမီးေတြကေလာင္တတ္ေသးတယ္ ။ ၿမိဳ႔ျပအရသာကို တစက္ကေလးမွ မခံစားရတဲ႔ ေရႊၿမိဳ႔ေတာ္ အမည္တပ္ေနရာဆို မွန္တယ္။ပိေတာက္ မျမင္ရတဲ႔ အဝါေရာင္ေတြမရွိတဲ့ ခံစားခ်က္ အျပင္ဘက္က ဒီေနရာမွာ ဘဝအေျခအေနအရ ရုန္းကန္ေနမိတာ ခုဆိုသံုုးႏွစ္ထဲဝင္ေနၿပီ။ ေသြးသားရင္းျခာေတြနဲ႔ အေဝးမွာ အသျပာ ခပ္ခ်ာခ်ာ အလုပ္ကို လက္လွမ္းလို႔ မီလာတာနဲ႔ ခပ္ေအးေအးေလး လုပ္ကိုင္ေနမိတယ္။ ေဝးတေျမမွာဆိုလို႔ တိုင္းတပါးလို႔ မထင္လို္က္ပါနဲ႔။ မွားမယ္။ ေရႊျမိဳ႔ေတာ္သစ္ျဖစ္တဲ႔ ျပည္တြင္း တေနရာကို ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ တပံုတပင္နဲ႔ ဘဝကို စတင္ဖို႔ ျပင္ဆင္လာခဲ႔တာ ခုေတာ့ ကႏၱရအလယ္ အိုေအစစ္ မေတြ႔သူလို ေရရာတဲ႔ က႑လဲ မရွိ၊ အဝင္ရွိၿပီး အထြက္မရွိတဲ႔ တံခါးေပါက္ေဘးမွာ ငုတ္တုတ္ထိုင္ေနခဲ့ရတာ ေတာ္ေတာ္ တရားက်ေနမိတယ္။ ဘဝမွာ ျဖစ္ခ်င္တာေတြအတြက္ အင္အားေတြ ထုတ္ခဲ့ အိပ္မက္ေတြ ေတာက္ပေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဘဝကို ခါးဆစ္ အလည္က ရိုက္ခ်ိဳး ခံလိုက္ရသလိုခ်ည့္နဲ႔ သြားခဲ့ရတာ ဒီပိေတာက္ မရွိတဲ့ လမ္းကို စလွမ္း ကတည္းကပါပဲ။ ေရေသာက္တိုင္း ပိုငတ္တတ္တဲ့ ဘဝေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ေရၾကည္တေပါက္ကို တမ္းတ ရွာေဖြေနမိတာကိုက မဟာအမွား၊ ေနရာမွားၿပီး လာရွာေနတာကိုးလို႔ အျပစ္တင္ရင္လဲ ကိုယ့္အေျခေနအရ ေရနစ္တုန္း ေကာက္ရိုး တစ္မွ်င္အေနအထားနဲ႔ ဒီနယ္ေျမကို ေရာက္လာတာ။



တျခား အခြင့္အလမ္း ဖမ္းဆုပ္လို႔လဲမရဘူး။ လမ္းေတြ႔ေနတာက ဒီကႏၱာရလမ္းေလးကို စိုေျပလာေအာင္ စြမ္းေဆာင္မယ္ဟဲ့လို့ေတာ့ ေႂကြးေၾကာ္ခဲ့တာေတြ၊ ေတာက္ပမယ့္ သစၥာတရားကို ရိုးသားစြာေစာင့္သိမယ္ဟဲ့လို႔လဲ ရည္ရြယ္ခဲ့တာေတြ၊ တေထာင့္တေနရာကေန ေသြးခ်င္းေတြအတြက္ ေပးဆပ္မယ္ဆိုတာေတြ အားလံုးအားလံုး ေပ်ာက္ခ်င္းမလွ ေပ်ာက္သြားခဲ့တာ ဒီပိေတာက္ရွားတဲ့ရပ္ဝန္းထဲ ေျခခ်မိတယ္ဆိုရင္ပဲ…………။



ကာရံေကာ ရစ္သန္ေကာ ဟန္ခ်က္ပ်က္ၿပီး အသံုးမဝင္တဲ့ ကားအိုတစ္စီးလိုလို၊ ေတာဓေလ႔ အသံုးနဲ႔ေျပာရရင္ သားသတ္ရုံပို႔ဖို႔သာ အသံုးဝင္ေတာ့တဲ့ ႏြားအိုလိုလို ကိုယ့္ဘဝကို လက္ညွိဳးထိုးတတ္တဲ့ အသိုင္းအဝိုင္း၊ အမွန္တရားရဲ့ဆန္႔က်င္ဘက္ေနာက္ ကေမာက္ကမမာယာေတြနဲ့ မဆံုးေသာလမ္းကို တြဲေလွ်ာက္မလား၊ ရုိက်ိဳးေသဝပ္စြာ မာနခဝါခ်၊ အငွားလူမိုက္ လုပ္မလား၊ တဇြတ္ထိုးတယူသန္နဲ႔ ေသသပ္တဲ့အမိန္႔ေတြေနာက္ ကလန္ကဆန္လုပ္မလား ဒါေတြေတြးရင္း ခ်ာခ်ာလည္ေနတုန္း ခုေတာ့တစ္ႏွစ္ေဟာင္းလို႔ တန္ခူးကာလ ပိေတာက္ အတာအခါသမယကို တဖန္ေရာက္လာျပန္ၿပီဆိုေတာ့ ပိတ္ရက္ရွည္ထဲ အေမ့အိမ္ကို တေခါက္ျပန္ရေတာ့မွာပါလားဆိုၿပီး ေလးတြဲ႔တြဲ႔ သက္ျပင္းပူကို မႈတ္ထုတ္မိတယ္။



ျပန္မယ္လို႔သာေတြးေနရတယ္ ျပန္ဖို႔အတြက္ လုပ္ရကိုင္ရမွာေတြက တသီတတန္းႀကီးကို ျပန္စဥ္းစားလိုက္တိုင္း ေမာတယ္ ေဒါသျဖစ္တယ္။ အျဖစ္က ဆိုးပံုေျပာျပမယ္။ သႀကၤန္ပိတ္ရက္ရွည္ထဲျပန္ဖို႔က ဒီအရပ္က စိတ္သိပ္ပ်က္ဖို႔ေကာင္းတယ္။ ျပန္မယ့္သူနဲ႔ ရထားထြက္တဲ႔ အစင္းအေရအတြက္ အေခါက္ေရက မေလာက္မငွ စတိုင္လ္နဲ႔၊ ကားကလဲ ေဈးႀကီးေပးဝယ္မယ္ဆိုရင္ေတာင္ သႀကၤန္ပိတ္ရက္မတိုင္ခင္ ႏွစ္လေလာက္ဆိုကုန္ၿပီ။ အသိေတြ အဆက္အသြယ္ေတြနဲ႔ ဝယ္မွ အိုေကတဲ့ပံုနဲ႔ ပရမ္းပတာအျဖစ္ေတြကို ဂုဏ္တင္ေျပာေနၾကတာကလဲ နားထဲမဆန္႔ေအာင္ၾကားရတတ္တဲ့ အခါႀကီးရက္ႀကီးအခ်ိန္……..။ ျပည္တြင္းမွာရွိတဲ့ တစ္ျမိဳ႔နဲ့တစ္ျမိဳ႔ ဆက္သြယ္ေရး ဆိုးတဲ႔အထဲ ျမိဳ႔ေတာ္သစ္္ႀကီးျဖစ္တဲ့ ဒီေနရာက အေတာ္စိတ္ပ်က္ဖို႔ ေကာင္းတယ္။ ဝယ္လိုအားနဲ႔ ေရာင္းလိုအား မမွ်တဲ့အတြက္ အိမ္ျပန္ဖို႔ ပိတ္ရက္ရွည္အတြက္ ရထား၊ ကားလက္မွတ္က အေတာ္ေလးခက္တယ္။



“ ဒို႔ကေတာ့ ဟိုမာစတာရဲ့ အကူအညီနဲ႔ အိုေကတယ္။ ရွဴး တိုးတိုးေနာ္။ အသိမို႔လို႔ ဒီလို လက္မွတ္ရေအာင္ လုပ္ေပးတာ ေနာက္ဆို ျပန္ဖို႔ မလြယ္ဘူး” ဘာညာ ဘာညာေပါ့။ အဲလိုေလး။ အသက္ရွဴေခ်ာင္ၿပီး အိုေကတဲ႔ ရထားကေတာ့ မစဥ္းစားနဲ႔ အပ္ပါးဆိုတာေဝး၊ ရိုးရုိးခံုေတာင္မရလို႔ ခံုမဲ့နဲ႔ ေျခက်င္ မျပန္ရရုံတမယ္ တိုးပိတ္ ၾကပ္သိပ္ေနတာကို အတင္း တိုးေဝွ႔စီးၿပီး အတင္းအဖ်င္းေတြ နားမဆန္႔ေအာင္ ၾကားရမယ္………. လက္မွတ္က အလုအယက္ၾကားထဲ ဝယ္ရတာမို႔ ကိုယ္က်တဲ႔ရထားက မိုးမလင္းခင္ ထြက္မယ္ဆိုလာထား မနက္ေလးနာရီ ေလာက္ထၿပီး ေနထိုင္ရာအေဆာင္ကေန ပ်ဥ္းမနားၿမိဳ႔ထဲမွာရွိတဲ႔ ဘူတာရုံဆီကို သြားဖို႔ လံုးပန္းရမယ္……..ရထားလက္မွတ္ခက ၅၀၀ နဲ႔ ၁၀၀၀က်ပ္ ၾကားပဲက်တဲ႔ ရထားကို ကိုယ္ေနတဲ႔ အေဆာင္ကေန တုတ္တုတ္ လို႔ေခၚတဲ႔ သံုးဘီးဆိုင္ကယ္ကို တစ္ေထာင္ေပးစီးမလား၊ ဆိုင္ကယ္တက္စီကိုပဲ သံုးေထာင္ ေပးစီးမလား ကတိုက္ကရိုက္ ေျပးေပေတာ့ပဲ။ ဒီၾကားထဲ

ဘယ္ခရီးသည္ေတာ႔ ဆိုင္ကယ္သမားက ရိုက္ႏွက္လုယက္ သြားျပန္ၿပီစတဲ႔ သတင္းဆိုးေတြကလဲ ၾကားေနရျပန္ေတာ့ ကြန္မန္ဒိုလို စိတ္ထားၿပီး တကၠစီသမား ေနာက္လိုက္ရတဲ့ ဒုကၡကလည္း မေသး၊ ထမ္းပိုးထက္ လက္ခကႀကီးတဲ႔ အိမ္ေတာ္ျပန္ခရီးကို ရင္ေလးစြာ ေတြးေနမိတယ္။



အိမ္ေတာ္ကလူတိုင္း ျပန္ခ်င္ၾကေပမယ့္ ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႔မွာ ရုံးအေရာက္ ျပန္ရမယ့္ ဒုကၡကလည္း အေတာ္ႀကီးေသးတယ္။ ကားလက္မွတ္က ကိုယ့္အရည္အခ်င္းနဲ႔ ေဝလာေဝး။ ရထားလက္မွတ္ကလည္း ရထားရုံးခ်ဳပ္မွာ M.O နဲ႔တကြ သြားတိုးရဦးမယ့္ဒုကၡ၊ ေနာက္ညရထားမရွိပဲ ေန႔ထြက္တဲ႔ရထားကို မနက္အေစာဆံုး ရထားနဲ႔က်လို႔ကေတာ့ ကိုယ္ေနတဲ႔ေနရာနဲ႔ ဘူတာရုံက ညအိပ္ေစာင့္ရမယ့္အျဖစ္။ ရထားခထက္ အိမ္ကေနဘူတာရုံကို လာမယ့္ကားခက ပိုေျမာက္ေနေသးတယ္။ ေနာက္ မိန္းမသားျဖစ္တဲ႔ ကၽြန္မကို ရန္ကုန္ျမိဳ႔စြန္မွာရွိတဲ့ အိမ္က ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္ အေဖက ဘူတာႀကီးကို မနက္ အေစာဆံုးထြက္မယ့္ ရထားအမီ လိုက္ပို႔ရတယ္ေလ။ သူ႔ခမ်ာ အိပ္ေရးပ်က္၊ ပင္ပန္းတယ္။ ျပန္ေတြးလို္က္ေတာ့ အိမ္ကို မျပန္ျဖစ္ေတာ့ပဲ ကၽြန္မေနတ ဲ့အေဆာင္နားက မိုးကုတ္ တရားရိပ္သာမွာ ဆယ္ရက္တရားစခန္းဝင္ၿပီး တစ္ႏွစ္လံုးလုပ္ခဲ႔တဲ႔ အကုသိုလ္ အညစ္အေၾကးေတြကို မစင္ၾကယ္ရင္ေတာင္ ဗုဒၶတရားရိပ္ ခိုလႈံခြင့္ရခ်ိန္ေလးမွာ ပြားမ်ားအားထုတ္မယ္လို႔ ရည္သန္ၿပီး ေယာဂီစာရင္း ေပးလိုက္ပါေတာ့တယ္။ အိမ္ကလဲ ရုံးပိတ္ရက္ရွည္မွာ မျပန္ပဲ ေနျပည္ေတာ္မွာ တရားစခန္းဝင္မယ့္အေၾကာင္း ေျပာေတာ့ သာဓုသံုးႀကိမ္ေခၚၿပီး ခြင့္ျပဳခဲ႔တယ္။



ဒီလိုနဲ႔ သႀကၤန္ရက္ရွည္ႀကီးဆီ ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ ေရာက္လာေတာ့တာေပါ့။ ျပန္ဖို႔အတြက္ ကရိကထေတြမ်ားသူနဲ႔၊ ဗ်ာပါဒမ်ားသူနဲ႔ စည္စည္ညံေနတဲ႔အခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ကိုယ္ တရားရိပ္သာကို အထုပ္ေလးဆြဲၿပီးဝင္ခဲ႔ေတာ့တယ္။ တရားရိပ္သာကို ဝင္တယ္ဆိုရင္ပဲ ေအးျမတဲ႔အရိပ္အာဝါသကိုခံစားလို္က္ရတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ရိပ္သာထံုးစံအတိုင္း စာရင္းေပးထားသူေတြကို ေနရာခ်တာ အေတာ္ၾကာၾကာ ေစာင့္ေနရေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အိမ္ျပန္ဖို႔ ရထားစီးရတာနဲ႔စာရင္ ဒါက ျမတ္ေသးတယ္ေလ။ ခဏေလးၾကာေတာ့ ကိုယ့္အတြက္ သတ္မွတ္ေနရာကို ေရာက္ေတာ့တယ္။ ပ်ဥ္ေထာင္ဇရပ္ေလး အေပၚထပ္မွာတဲ႔။ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အမယ္အိုႏွစ္ေယာက္က ကိုယ့္ေဘးနားမွာ။ သူတို႔က ကေလးမေလးဆိုတဲ႔အၾကည့္နဲ႔ တခ်က္လွမ္းၾကည့္ၿပီး ႏွစ္ေယာက္သားစကားေတြ ေဖာင္ဖြဲ႔ေနၾကတယ္။ စကားေျပာေနလိုက္ၾကတာ သူတို႔ရဲ့သြားေလသူေတြကို တမ္းတမ္းတတနဲ႔ ေနာက္ၿပီး သားသမီးေတြအေၾကာင္း ေျပာေနလိုက္ၾက ရယ္လိုက္ၾက တရားစကားေလး စြက္လိုက္ၾကနဲ႔ ငယ္ေပါင္းေတြျဖစ္ပံုရတယ္ေလ။



ကၽြန္မကိုေတာ့ ငဲ့ၿပီး အသိအမွတ္ျပဳရုံေပါ့။ အမယ္အိုႏွစ္ေယာက္က ေဖြးေဖြးလႈပ္ ဆံႏြယ္ေတြၾကား ေဆးလိပ္ခိုးေငြ႔ေတြ တလူလူနဲ႔ေပါ့။ စကား ေျပာေပါက္ေတြကလဲ ဒီနယ္သားမွန္း သိသာတယ္။ ခဏေနၾကာေတာ့ သားႏွစ္ေယာက္ျဖစ္ဟန္တူတဲ႔ အမ်ိဳးသားလူရြယ္ႏွစ္ေယာက္ဟာ အမယ္အိုေတြဆီ ေရာက္လာၿပီး သူတို႔ ပါလာတဲ႔ စားဖြယ္ရာေတြကို ေပးၿပီး ထိုင္ကန္ေတာ့တယ္။ အမယ္အို ႏွစ္ေယာက္ကလဲ ဆုေတြေပးၿပီးေတာ့ေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ သားတစ္ေယာက္က “အလုပ္ သြားလိုက္အံုးမယ္ အေမ”လို႔ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ျပန္သြားေလရဲ့။



ဒီလိုနဲ႔ပဲ ကၽြန္မေဘးနားက အမယ္အိုႏွစ္ေယာက္ကလဲ သူတို႔ရဲ့ေရွ့ေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြ ေျပာရင္း၊ ကၽြန္မကိုလဲ အလာပသလာပေျပာရင္းနဲ႔ ခင္မင္ရင္းႏွီး လာခဲ႔ေတာ့တယ္။ ငယ္ငယ္ေလးနဲ႔ ခုလိုတရားစခန္းဝင္ျဖစ္တဲ႔ ကၽြန္မကို သူတို႔က အသိအမွတ္ျပဳၾကတယ္။ ကၽြန္မကို ဘယ္ဌာနကလဲ ဘာလုပ္ရတာလဲ စသျဖင့္ေမးျမန္းၾကေသးတယ္။ “အိမ္မျပန္ပဲ တရားစခန္းဝင္တာ ကုသိုလ္ရတာေပါ့။ ခုလိုလူငယ္ေတြ ဘာသာတရား ကိုင္းရႈိင္းတာကိုလဲ ၾကည္ႏူးမိတယ္”ဆိုၿပီး ခ်ီးမြမ္းေနၾကေလရဲ့။ ဆယ္ရက္စခန္းပြဲ အစေန႔ေတြမွာေတာ့ ေဟာတရားနာလိုက္ ရႈမွတ္ပြားလိုက္နဲ႔ ေနသားတက်ပါပဲ။ ဝန္္ထမ္းအမ်ားဆံုးပါတဲ႔ ေယာဂီေတြၾကားမွာ နယ္ခံရြာခံ အမယ္အိုေတြကေတာ့ အေတာ္ေလး အေနက်ံဳ႔ေနရရွာ တာေတြ႔ရေသး။ ဆယ္ရက္ျပည့္တဲ႔ေန႔မွာေတာ့ ေရစက္ခ်တရားနာၿပီး စခန္းသိမ္းပြဲလုပ္ေတာ့ ကိုယ္တို႔အားလံုးလဲ ကိုယ့္ေနရာကိုယ္ျပန္ဖို႔ လံုးပန္းရေတာ့တာေပါ့.။ ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႔ဆိုေတာ့ ေနာက္ေန႔ ရုံးတက္ရမွာမို႔ ေန႔လည္ဆြမ္းစားၿပီးတဲ႔အခ်ိန္ ဆရာေတာ္ ဘုရားကို ခြင့္ပန္ကန္ေတာ့ၿပီး ျပန္ဖို႔လုပ္ရေတာ့တာေပါ့။



ပစၥည္းေတြသိမ္းေနရင္း ေဘးနားက အမယ္အိုႏွစ္ေယာက္က ေဆးျပင္းလိပ္ေလး ဖြာရႈိက္ရင္းက “အင္း….ျပန္ၾကေတာ့မွာေပါ့ေလ….ဒို႔မ်ားေတာ့ အသက္ရွင္သခိုက္ေလး အားထုတ္လိုက္အံုးမလို႔ ေနရစ္ခဲ႔မယ္ေဟ့……”လို႔ ေျပာေနတယ္။ ေနာက္ ကၽြန္မကို ၾကည့္ရင္း “ကေလးက ဘယ္ရုံးကလဲ” လို႔ေမးေတာ့ ကၽြန္မက ကိုယ့္ဝန္ႀကီးဌာန နာမည္ကို ျပန္ေျဖရတယ္။



ေနာက္ေတာ့ ေခါင္းတညိတ္ညိတ္နဲ႔ “အင္း….ကေလးတို႔ရုံးေတြ မေဆာက္ခင္၊ မေရာက္ခင္တုန္းကေတာ႕ ဒို႔မ်ားရြာက သိပ္သာယာ သေပါ့၊ ဒို႔ဝိုင္းကလဲအက်ယ္ႀကီး ကိုင္းေတြကလဲမ်ားတယ္၊ အိမ္ကအဘိုးႀကီးက သူႀကီးေလ ဘုရားဒကာေက်ာင္းဒကာေပါ့၊ အရင္တုန္းက ဒီေတာရေက်ာင္းေလးကို ငါတို႔ေတြပဲ ပစၥည္းေလးပါး ေထာက္ပံ့ခဲ႔ရတာ၊ ကုသိုလ္ေတြ မနည္းခဲ့ဘူး၊ ခုေတာ့ အဲဒီကိုင္းေတြအကုန္လံုး ကေလးတို႔ေနဖို႔ အေဆာင္ေတြ၊ ရုံးေတြေဆာက္ဖို႔သိမ္းလိုက္ၿပီ၊ ကိုင္းေတြကုန္ၿပီ၊ အိမ္ဝိုင္းလဲေပ ၄၀-၆၀ အဝိုင္းေတြခ်ေပးတဲ႔ ေနရာမွာ အိမ္ေဆာက္ေနရတယ္၊ ေခၽြးနဲစာနဲ႔ လက္က်န္ အတြင္းပစၥည္းေလးေတြကို ထုခြဲေရာင္းခ်ၿပီး ေဆာက္ရတာကလား၊ အိမ္က ေသးေသးရယ္ပဲ၊ ဘာဆက္လုပ္ရမွန္းလဲမသိပါဘူး…….” ဆိုေတာ့ ကၽြန္မ အေတာ္ခံစားသြားရတယ္။



မေနႏိုင္တဲ႔အဆံုး ကၽြန္မက “ဒါဆို အဘြားတို႔ ေလ်ာ္ေၾကးရမွာေပါ့ ဘယ္ေလာက္ေပးလဲ” ဆိုေတာ့ “တစ္ဧက ႏွစ္သိန္းတဲ႔ ၊ ဒို႔မ်ားေျမကအမ်ားႀကီးေလ ဆယ္ဧကေက်ာ္တယ္။ ေနာက္ထပ္ သိမ္းတဲ႔အထဲမွာပါသြားတာေလ၊ ခုလုပ္ေနတဲ႔ တည္းခိုရိပ္သာေတြနားကေပါ့၊ ေလ်ာ္ေၾကးကလဲ ေပးမယ္ေပးမယ္နဲ႔ ခုထိေတာ့မရေသးဘူး၊ စိုက္စားဖို႔ေျမလဲမက်န္ေတာ့ဘူး”လို႔ ရီေဝေဝမ်က္လံုးေတြနဲ႔ ေငးေျပာေျပာတယ္။



ကၽြန္မက “သူမ်ားေတြေကာ ေလ်ာ္ေၾကးအျပည့္ရၾကလား၊ အဘြားက ဆိုင္ရာကိုသြားေျပာေပါ့၊ တစ္ဧကႏွစ္သိန္းက နည္းနည္းေလးရယ္၊ ဒါကိုေတာင္ ခ်က္ခ်င္းမေပးတာ၊ သားသမီးေတြက ခုဘာေတြလုပ္စားၾကလဲ”လို႔ ေမးေတာ့ အဘြားအိုက “အို ကေလးရယ္ အမ်ားပဲဟာ ဒို႔တဦးတည္း မရတာမွမဟုတ္တာ အားလံုးခံၾကရတာပဲ ဝဋ္ေႂကြးလို႔ပဲ သေဘာထားတယ္။ ဘယ္ကိုသြားေျပာရမွာလဲကြယ္။ သားသမီးေတြအရင္က ကိုင္းစိုက္ယာစိုက္ေပါ့၊ ခုေတာ့ သားေတြက “ဘာဆက္လုပ္ရမွန္းလဲ မသိေတာ့ဘူးအေမရယ္ ေဈးပဲေရာင္းတတ္တာ”ဆိုၿပီး ဟင္းရြက္စိမ္းေလးေတြေရာင္းတယ္ ပန္းရံေတြလဲလိုက္လုပ္တယ္ ခုေတာ့ဆိုက္ေတြ ေတာ္ေတာ္ နည္းသြားၿပီ လမ္းျပင္တာေလာက္ကလဲ လူလိုမွ အလုအယက္လိုက္လုပ္ရတာ။ လူျပည့္ၿပီဆို အလုပ္ကမရေတာ့ဘူး၊ သမီးေတြက ပန္းရံလုပ္ ကုန္စိမ္းေရာင္း၊ သားေတြက ဆိုင္ကယ္တက္စီဆြဲဖို႔လဲ ပိုက္ဆံကမရွိ ဆိုေတာ့ က်ပန္းေတြလုပ္ စည္ပင္သာယာမွာ ေန႔စားဆိုလားလုပ္တယ္၊ ေန႔စားအလုပ္က တခါတေလမွ လုပ္ရတာ၊ ဒီၾကားထဲ ကုန္စိမ္းေရာင္းတယ္၊ ေဈးေရာင္းတာကလဲ မလြယ္ဘူး၊ ဆိုင္ခန္းမရွိေတာ့ သတ္မွတ္တဲ႔ ေစ်းေကာက္ေပးမွ ေရာင္းရတာ၊ ေဈးေကာက္နဲ႔ မလြယ္ဘူး။ ဝန္ထမ္းအိမ္ရာေတြထဲလဲ လွည့္ေရာင္းတာ မိရင္ဖမ္းတယ္တဲ႔။ အိမ္း…. ဒို႔လဲ ဘာေတြ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ၿပီး အသက္ဆက္ရအံုးမလဲ မသိဘူးေအ၊ ေသခါနီးေနတဲ႔ ငါတို႔ကအေရးမႀကီးေပမယ့္ သားသမီးေတြက ခုမွဘဝ စၾကတုန္း သူတို႔ေရွ့ေရး ရင္ေလးတယ္ေအ” လို႔ေျပာေလရဲ့။



စိတ္ကူးတည့္ရာ အသစ္တစ္ခုရဖို႔ စေတးေပးရတဲ႔သူေတြရဲ့ လည္ေခ်ာင္းေသြးေတြကို အာမခံခ်က္ မေပးႏိုင္တဲ႔ အျဖစ္အတြက္ နားရည္ဝေနတဲ႔ သံစဥ္ခပ္ပဲ့ပဲ့တစ္ခုကို ျပန္ၾကားေနရသလို မခ်ိတင္ကဲ ျဖစ္ေနရတယ္။ ကၽြန္မလဲစိတ္မေကာင္းဘူး၊ အေျခအေနေတြကို နားလည္ေပးထားရတာကိုေပါ့။ အဘြားအိုေျပာတဲ႔ ဝဋ္ေႂကြးနဲ႔ ပတ္သက္တာကိုလဲ ဆန္းစစ္ေနမိျပန္တယ္။



အေတြးတစ္ခုရတာနဲ႔ ကၽြန္မက “အဘြားတို႔ တျခားရပ္ရြာမွာ အမ်ိဳးေဆြမရွိဘူးလားဟင္” လို႔ေမးေတာ့ “ဘယ္……မရွိဘူးေအ့ က်ဳပ္တို႔က ဒီမွာေမြး ဒီမွာႀကီးတရြာလံုးက အမ်ိဳးခ်ည့္ေနတာ ခုေတာ့တမ်ိဳးလံုး ဒုကၡေရာက္တာ ဆိုေတာ့ ဘယ္သူ႔ကယ္ခိုင္းရမလဲ” ဆိုၿပီး ေငးရီရီမ်က္လံုးေတြက မ်က္ရည္လဲ့ေနတာကို ကၽြန္မေတြ႔လိုက္ရေတာ့ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ထဲထိခိုက္လာရတယ္။



ေဆးလိပ္ကို တစ္ခ်က္ ဖြာရႈိက္လိုက္ရင္းက အဘြားအိုက “ဒီလိုအခ်ိန္ဆို အရင္တုန္းက တရြာလံုး ရွင္ျပဳမဂၤလာနဲ႔ ျခိမ့္ျခိမ့္သဲေပါ့ေအ……ခုေတာ့ စားဖို႔ေတာင္ မနည္း ရွာႀကံေနရတာ ဆိုေတာ့ မလုပ္ႏိုင္ၾကေတာ့ဘူးေလ ငါတို႔လိုလူအိုေတြအတြက္ သူတို႔ေတြ မနည္းရွာေဖြေပးေနရတာ၊ ကေလးေတြက သိတတ္လို႔ ေနာက္မဟုတ္ရင္ ခြက္ဆြဲရမယ္……အိမ္း ကေလးေတြလဲ က်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစလို႔ အျမဲဆုေတာင္းေပးေနမိတယ္ ခုတရားစခန္းဝင္ေတာ့လဲ ဆရာေတာ္ဘုရားက ဝန္ထမ္းေတြကို ဦးစားေပးရေတာ့တာေပါ့။ သူ႔ကို ပစၥည္းေလးပါးလွဴတဲ႔ ဒကာေတြ ဒကာမေတြကိုေတာ့ ေက်းဇူးျပဳရေတာ့ ငါတို႔မလဲ ေဘးေရာက္ေနရၿပီ ခုလိုအခ်ိန္တရား အားထုတ္စရာက ဒီေက်ာင္းေလးရွိတာကိုး ငါတို႔ကေတာ့ ေက်ာတခင္းစာ အေတာ္ရွာရတာေနာ့ တရားအားထုတ္ခ်င္လို႔သာ လာခဲ႔ရရွာတာ ခုဆိုအိမ္မွာ ငါ့ျမစ္ေပါက္စေလးေတြဆို အထိန္းအကြပ္မရွိနဲ႔ ေက်ာင္းလဲ မထားႏိုင္ဘူးေလ စားဖို႔ကို တစ္အိမ္လံုးထြက္ရွာေနရသကိုး ငါမရွိေတာ့ အဲျမစ္ကေလးေတြလဲ ထိန္းတဲ႔သူ မရွိျဖစ္ေနေတာ့တာ မတတ္နိုင္ဘူးေလ၊ ရသခိုက္ေလး ကိုယ့္အတြက္ လုပ္ရဦးမွာမို႔ မ်က္စိမွိတ္လာခဲ႔တာ…..” လို႔ ဆက္ေျပာေနတယ္။



ကၽြန္မလဲ အားေပးႏွစ္သိမ့္ေပးစရာ စကားစရွာေနမိေပမယ့္ လည္ေခ်ာင္းေတာင္ ေျခာက္ေနတဲ့ အျဖစ္နဲ႔မို႔ အျပန္ခရီးအတြက္ အသက္ႀကီးသူေတြအားလံုးကို ဦးခ်ကန္ေတာ့ၿပီး ျပန္လာရေတာ့တယ္။ လမ္းမွာလဲ ပိေတာက္ပင္ေတြမရွာမိေတာ့ဘူး။ ေနကလဲ ပိုပူျပင္းေနသလိုပဲ..။ လက္ျပက်န္ရစ္ခဲ့တဲ႔ အဘြားအိုမ်က္ႏွာကိုေျပးျမင္ေနမိတယ္………..။ ေနေတာ္ေတာ္ ပူေနတယ္….။



အေဆာင္ျပန္ေရာက္ေတာ ့ ဝမ္းစာအတြက္ ျမိဳ႔မေဈးအေျပးသြားမိတယ္။ ကားေပၚမွာ အမယ္အိုတစ္ေယာက္ ျခင္းေတာင္းစုတ္ေလး တစ္လံုးနဲ႔ရယ္။ လက္ထဲမွာ တစ္ေထာင္တန္ေလး တစ္ရြက္နဲ႔။ ေဈးေတာင္းေလးအသာခ်ၿပီး ကားၾကမ္းခင္းမွာထိုင္ၿပီးမွိန္းေနတယ္။ ၾကည့္ရတာဒီလိုကားေတြနဲ႔ ခရီးမသြားဘူးတဲ့ပံုနဲ ့ အန္ထားပံုရတယ္။ သူလဲ ဟိုအဘြားအိုတို႔လို ဘဝတူေတြလား။ သားသမီးမရွိေတာ့ ရုန္းကန္ေနရပံုရတယ္။



ေဈးေရာက္ေတာ့ ဟင္းရြက္သည္က အေတာ္ေလးနည္းေနၿပီ။ မိုးခ်ဳပ္စျပဳေနၿပီ။ လမ္းေဘးပလက္ေဖာင္းမွာ ဟိုေယာင္ဒီေယာင္လုပ္ေနတဲ့ ခပ္ငယ္ငယ္မိန္းကေလးသံုးေယာက္ေလာက္က က်င့္သားမရေသးတဲ့ ဟန္ပန္ တစ္ခုကို မ်က္ႏွာျပင္မွာ ေနရာေပးထားတယ္။ ပါးမွာလဲ တတ္သေလာက္ မွတ္သေလာက္ ျခယ္သထားဟန္နဲ႔ ဟန္ပန္မက်ျဖစ္ေနတယ္။ သူမတို႔ မ်က္ဝန္းေတြက တစံုတရာကို ဝမ္းစာအတြက္ရွာေနဟန္နဲ႔ ဘဝတစ္ခုအေပၚ သစၥာရွိစြာ ရုန္းကန္ဖို႔ အသင့္အေနအထားေတြနဲ႔။



ဆိုင္ကယ္ တက္စီသမားေတြကလဲ မ်က္ဝန္းခ်င္း ဆံုလိုက္တာနဲ႔ ဘယ္သြားမလို႔လဲဆိုၿပီး အလုအယက္ ေဈးေခၚၾကတယ္။ ဝမ္းစာအတြက္ကိုး။ အားလံုးကို ျခံဳၾကည့္ေတာ့ ကၽြန္မ ဒီနယ္ေျမမွာ ေနထိုင္ လုပ္ကိုင္ေနရတာကို မသတီျဖစ္လာတယ္။ မ်က္ရည္ေပါက္ႀကီးငယ္ က်ထားတဲ႔ ေနရာအလုပ္အကိုင္ အသိုက္အျမံဳေတြ ပ်က္စီးၿပီးမွ ျဖစ္လာတဲ့ အေဆာက္အဦးေတြကို ၾကည့္ရင္း ရင္မွာ နာက်င္ေနမိတယ္။ သူတို႔သဘာဝ သူတို႔ အိုးအိမ္ေလးေတြ ေပ်ာက္၊ ကံအေၾကာင္းမလွတဲ႔ အေျခအျမစ္မရွိတဲ႔ သူေတြအျဖစ္ ဘဝေျပာင္းၿပီး ျမိဳ႔ေတာ္အဂၤါရပ္နဲ႔ မညီညြတ္တဲ႔ မလိုလားအပ္တဲ႔ အာမခံခ်က္မရွိတဲ႔ ဘဝေတြကို မ်က္ႏွာလႊဲခဲပစ္ လုပ္ၿပီး ကိုယ့္ဝမ္းစာအတြက္ ရွာၾကံေနၾကတဲ႔ အသိုင္းအဝိုင္းကိုလဲ ေတာ္ေတာ္ေလး စက္ဆုပ္မိေနတယ္။



ပိေတာက္ေတြလဲ မျမင္တဲ့ ဒီသႀကၤန္ကေတာ့ ၿပီးသြားခဲ႔ေပမယ့္ ကၽြန္မကေတာ့ သႀကၤန္ခ်ိန္ခါေရာက္တိုင္း အဲဒီႏွစ္တုန္းက တရားစခန္းမွာ ဆံုခဲ့ၾကားခဲ့ခံစားခဲ့ရတဲ့ အရာအားလံုးဟာေတာ့ ရင္ထဲစြဲက်န္ ေနရစ္ေတာ့တယ္ေလ။ သႀကၤန္နဲ ႔ပိေတာက္ ခြဲမရသလို၊ ပိေတာက္ျမင္တိုင္း ကၽြန္မ ရင္ထဲ ႏွလံုးသားထဲမွာ ကာရံမလွတဲ့ ဘဝမ်ားစြာအတြက္ အိပ္မက္ဆိုးလို တေစၦေျခာက္ခံေနရတာ ခုခ်ိန္ထိပါပဲ။



ရပ္ေဝးေျမျခားမဟုတ္တဲ႔ ကိုယ့္အမိေျမရဲ့ အထင္ကရေနရာ အသစ္တစ္ခုမွာ ျဖစ္ပ်က္ႀကံဳေတြ႔ၾကရတဲ႔ အမွန္တရားေတြဟာ မင္ရည္ျဖဴျဖဴနဲ႔ ေရးထားတဲ႔ စကၠဴျဖဴစာတမ္း ေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ပံုျပင္လို႔လဲ ေျပာမထြက္ပါဘူးေနာ္။ စကၠန့္မလပ္မရုိးႏိုင္တဲ႔ မ်က္ရည္စေတြကို ေျခနဲ႔ နင္းကန္လိုက္ပံုေတြကလဲ သိုသိုသိပ္သိပ္ပါပဲ……….။ “အမ်ားပဲေလ……။ အမ်ားပဲ……။ တစ္ေယာက္ထဲ မဟုတ္ဘူးေလ……။ ဝဋ္ေပါ့……” ဆုိတဲ႔ အသံက ပဲ့တင္ထပ္ေနတယ္။ ဒုကၡဆိုတာ ေပၚေပၚထင္ထင္ ေတြ႔ရမွ လူသိတတ္ၾကေပမယ့္ ဒီလို လူမသိသူမသိတဲ့ ဘဝဆိုးေတြနဲ႔ ဒုကၡသည္ေတြကို ဘယ္လို ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္နဲ႔ ကူညီႏိုင္ၾကမလဲ ဆိုတာ ကၽြန္မ ေဝခြဲမရပါဘူး။ အမ်ားပဲေလ ဆိုတဲ့ အမယ္အိုရဲ့ စကားကလဲ နားထဲ ပဲ့တင္ထပ္ေနဆဲပါ……………။



ေငြအတြက္ ဘဝပ်က္ေနရသူေတြ၊ ဘဝမပ်က္သင့္ပဲ ပ်က္ေနရသူေတြ၊ ပညာတတ္ေပမယ့္ အလုပ္လက္မဲ့ ျဖစ္ေနရသူေတြ၊ အလုပ္ရွိေပမယ့္ စားမေလာက္၊ ေသာက္မေလာက္ဘဝနဲ႔ အေၾကြး ပတ္လည္ဝိုင္းေနသူေတြ၊ ဘဝေတြအတြက္ ကိုယ့္ဘဝကို ေရာင္းစားခံထားၾကရသူေတြ၊ အျမတ္ထုတ္ခံေနရသူေတြ၊ အာမခံခ်က္မရွိတဲ႔ ျပည့္စံုျခင္းေတြၾကား လံုးပါးပါးေနၾကရသူေတြ… …….။



မ်က္ကန္းတေစၦ မေၾကာက္ေတာ့သလို အျဖစ္ဆိုးကို သေဘာေတြ႔ေနရသူေတြ၊ မခ်စ္ေသာ္လည္း ေအာင္႕ကာနမ္းေနရသူေတြ၊ နားလွည့္ပါးရိုက္ ခံေနရသူေတြ၊ သကာေလာင္းထားတဲ႔ ပံုရိပ္ေယာင္အေပၚ အတၱေတြနဲ႔ ခယေနၾကသူေတြ…………ေသခ်ာေတြးလိုက္ေတာ ့ အားလံုး ဒုကၡသည္ေတြ ပါလားလို႔ေလ။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေရာ မိတ္ေဆြတို႔ ဘယ္လို သတ္မွတ္ပါသလဲ…..။ အာမခံခ်က္ရွိတဲ့ နိုင္ငံသားေတြ အျဖစ္လား။ ဒီလို သႀကၤန္ခါထဲ ေရာက္ၿပီဆိုရင္ျဖင့္ ၂၀၀၈ခုႏွစ္ သႀကၤန္ပိတ္ရက္ရွည္က ကၽြန္မ ၾကားခဲ႔ခံစားခဲ႔ရတာေတြကို တေစၦေျခာက္သလို ျပန္ေျပာင္းခံစားေနရပါၿပီ……..။ မိတ္ေဆြတို႔အားလံုးလဲ ဒီလို ဒုကၡသည္ေတြအတြက္ နည္းလမ္းေလးမ်ားရွိရင္ ေဝမ်ွေပးၾကပါလို႔………။



(မွတ္ခ်က္။ ၂၀၀၈ခုႏွစ္ သႀကၤန္တြင္း ေနျပည္ေတာ္တြင္ ၾကံဳေတြ႔ခဲ႔ရေသာ ကိုယ္ေတြ႔ခံစားခ်က္ တစ္ခုအား မွ်ေဝျခင္းျဖစ္ပါသည္။)



ညေနဥာဏ္
---------------------

သႀကၤန္နားနီးတုိင္း ကၽြန္မရဲ႕ 2008ခုႏွစ္အတာသႀကၤန္ရက္မ်ားဆီက ႀကံဳေတြခံစားခဲ့ရတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးေတြဟာ ပိေတာက္ရနံ႕နဲ႔အတူ ကၽြန္မႏွလံုးသားတည့္တည့္ကို ထပ္မံထိုးႏွက္လာေတာ့တယ္... သံလြင္အိပ္မက္မွာပါဖူးတဲ့ ပိေတာက္တေစၦကို ထပ္မံခံစားေပးၾကပါစို႔ေနာ္...

Monday, June 18, 2012

Saturday, April 07, 2012

ဧၿပီရဲ့ဧဒင္ဥယ်ာဥ္


အၿပံဳးခ်ိဳခ်ိဳေတြနဲ႔ဘဝကိုေအးခ်မ္းေအးေဆးစြာျဖတ္သန္းခ်င္တဲ႔သူအျဖစ္
ကၽြန္မသူ႔ကိုစတင္သိကၽြမ္းခဲ႔ရတယ္...

ႏုငယ္တဲ႔အေတြ႔အသိေတြနဲ႔ဘဝကိုျဖဴစင္စြာေလွ်ာက္လွမ္းေနရင္းေပ်ာ္ရႊင္
ရမယ့္ဧဒင္ဥယ်ာဥ္ကိုသူရွာေဖြေနခဲ႔တယ္...

အရမ္းသိမ္ေမြ႔တဲ႔ခံစားခ်က္ေတြနဲ႔သူကအရာတိုင္းကိုနားလည္ေပးထား
ေသးတယ္...

ခ်စ္စဖြယ္အၿပံဳးေတြရဲ့ေနာက္ကြယ္မွာသူ႔ဘဝအေမာေတြကလဲကဗ်ာဆန္
ဆန္နဲ႔ရသေပါင္းစံုပါဝင္ေနျပန္တယ္...

အရုိးသားဆံုးရင္ခုန္သံေတြနဲ႔သူဟာအၿမဲတမ္းေပါ့ပါးလန္းဆန္းေအာင္
ႀကိဳးစားေနသူအျဖစ္ခံစားမိေသးတယ္။
ပြင့္လင္းတဲ႔ရင္ခုန္သံေတးသြားတခုကိုလဲသူဆိုညည္းခြင့္ရမလိုျဖစ္ခဲ႔
ေသးတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကသူဟာရင္နဲ႔အမွ်ခ်စ္ျခင္းတရားဆိုတဲ႔အရာကိုလန္း
ဆန္းစြာလက္ခံခဲ႔တယ္...သူေပ်ာ္ေနခဲ႔တယ္ေပါ့....

အေပ်ာ္ေတြရဲ့ ေနာက္ပါးမွာ မလြန္ဆန္ႏိုင္တဲ႔ အဆိုးရြားဆံုး အိပ္မက္
တခုကသူ႔ကိုအေပ်ာ္ကမၻာထဲကဆြဲထုတ္သြားမယ္လို႔သူထင္မွတ္ထားပံု
မရခဲ႔ပါဘူး...

ျဗဳန္း ဆိုခံစားလိုက္ရေတာ့လဲ သူ႔မွာရင္ဖြင့္ေဖာ္အျဖစ္အနားကခင္မင္
ရသူေတြကိုေမာင္ႏွမသဖြယ္မွ်ေဝခံစားေစခဲ႔ေသးတယ္...

အဲဒီတုန္းကသူ႔မ်က္ဝန္းမွာအရည္ၾကည္တခ်ိဳ႕လတ္ဆတ္ေနခဲ႔တယ္
ေလ...

သူေျပာသမွ်ေတြဟာ အရမ္းသိမ္ေမြ႔စြာခံစားၿပီးယံုၾကည္ခ်က္အျပည့္နဲ႔
ေမွ်ာ္လင့္ေနတဲ႔အိပ္မက္ျဖစ္တဲ႔ဧဒင္ဥယ်ာဥ္ကိုအတူသြားဖို႔အေဖာ္တ
ေယာက္အျဖစ္ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရခ်င္ပံုပါ...

အမွားေတြကိုရုတ္သိမ္းဖို႔ခြင့္ျပဳတယ္ရင္ခြင္မွာခိုးနားဖို႔အလြမ္းအေမာနဲ႔
အက်ည္းတန္တဲ႔အိပ္မက္ေတြကိုႏွစ္သိမ့္ခြင့္လႊတ္တယ္လို႔သူေျပာခဲ႔တယ္...

သူ႔ရင္ထဲကအၾကင္နာေတြဟာေမတၱာထုသိပ္သည္းဆႀကီးမားေၾကာင္း
ခံစားမိေသးတယ္....

ဒါေပမယ့္ ေမ့ပစ္လိုက္ေတာ့ ဆိုတဲ႔အားလံုးရဲ့ႏွစ္သိမ့္မႈအလည္မွာသူမခ်ိ
မဆန္႔ခံစားခဲ႔ရေသးတယ္...

ျဖဴစင္တဲ႔စိတ္ထားကေတာ့သူ႔ကိုအိပ္မက္ဆိုးကလြတ္ေျမာက္ေအာင္ဖန္တီး
ေပးခဲ႔ျပန္တယ္...

အဲဒီအခါသူဟာေပ်ာ္ရႊင္တဲ႔အျပံဳးေတြနဲ႔လက္တြဲေဖာ္ကိုဧဒင္ဥယ်ာဥ္ထဲ
အေရာက္ေခၚဖို႔ႀကိဳးစားခဲ႔ေတာ့တယ္...

ဘဝဆိုတဲ႔နာမဟာသိပ္ခက္ခဲတယ္လို႔ယူဆရေပမယ့္ယံုၾကည္မႈေတြကို
ရိုးရိုးသားသားပိုင္ဆိုင္ခ်င္တဲ႔အခါမွာေတာ့အခက္ခဲအားလံုးဟာတခ်ိဳ႕တ
ေလေလာက္သာကာလအကန္႕အသတ္တခုေလာက္သာလႊမ္းမိုးေနႏိုင္
ေတာ့တာကို သူလက္ေတြ႔ခံစားလိုက္ရတယ္...

သူ႕အိပ္မက္ေတြေအာင္ျမင္စြာအေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္ခဲ႔တယ္..
ဧၿပီေႏြရဲ့ေန႔တေန႔မွာေပါ့...

သူဟာသူ႔ဘဝလက္တြဲေဖာ္နဲ႔အတူဧဒင္ဥယ်ာဥ္ကပန္းသီးေလးကို
ခ်ိဳၿမိန္စြာစားသံုးခြင့္ရေနၿပီေလ.......

သူအဲဒီေန႔ကရင္ခုန္ေနတယ္...
ဟန္ပန္အမူအရာေတြအားလံုးဟာလဲေအာင္ျမင္မႈလက္တကမ္းအလို
မွာေရာက္ေနတဲ႔ဟန္နဲ႔စိုးရိ္မ္စိတ္ေတြလႊမ္းေနတာကိုလဲခံစားခဲ႔ရတယ္...

ဒါေပမယ့္သူေအာင္ျမင္ခဲ႔ပါတယ္ က်န္ရွိတဲ႔သူ႕ဘဝခရီးမွာလဲေအာင္ျမင္မႈ
ေတြရရွိေအာင္သူစြမ္းေဆာင္ေနအံုးမွာပါ....

သူ႔စြမ္းေဆာင္ခ်က္ေတြအားလံုးမွာေတာ့ခ်စ္ခင္ၾကင္နာသနားတတ္တဲ႔
သိမ္ေမြ႔တဲ႔ျဖဴစင္ရိုးသားတဲ႔သူ႔စိတ္ထားေလးကေခါင္းေဆာင္ျခယ္လွယ္
ေနအံုးမွာကိုကၽြန္မယံုၾကည္ေနမိပါတယ္.......

(၄ရက္၄လ၂၀၀၉ကက်င္းပခဲ႔တဲ႔ေမာင္ေလးေစာဗညားရဲ့မဂၤလာပြဲအမွတ္တရ)


Sunday, March 11, 2012

တစ္ခ်ိန္က မိုး... တစ္ခါက မိုး... အတိတ္က မိုး... ဒီေန႔မိုး



တစ္ခ်ိန္က မိုး..

ကၽြန္မ သိတတ္စ အ႐ြယ္ငယ္ေလးကတည္းက မိုးကို အရမ္းခ်စ္တယ္... ေကာင္းကင္ႀကီးကို ေမာ့ၾကည့္ လုိက္တုန္း မည္းေမွာင္တဲ့ တိမ္လိပ္ေတြ ဟိုတစ ဒီတစကေန စုစုၿပီး အုံခဲလာၿပီဆိုရင္... ေနလံုးေပ်ာက္ၿပီး မိုးႀကိဳးေတြပစ္ လွ်ပ္စီးေတြလက္လာၿပီဆိုရင္ ကၽြန္မရင္ထဲ သိမ့္သိမ့္တုန္သြားတတ္ေပမယ့္ မိုးစက္ေလးေတြ တေဖာက္ေဖာက္က်လာၿပီဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္မက အိမ္တံစက္ၿမိတ္ကေန မိုးေရေတြ ေျမျပင္ေလးေပၚ ခုန္ေပါက္က်လာတာကို အိမ္ေ႐ွ႕ၾကမ္းခင္းေပၚမွာ ဝမ္းလ်ားေလးေမွာက္ ေမးေလးေထာက္ကာ ေစာင့္ၾကည့္ေန တတ္တယ္။ တစ္ခါတေလ ေမေမမသိေအာင္ အိမ္တံစက္ၿမိတ္က က်လာတတ္တဲ့ မိုးေရေတြကို အိမ္ေ႐ွ႕ျပတင္းေပါက္ကေန လက္ဖဝါးေလးျဖန္႔ကာ မိုးေရခံတတ္တဲ့ အက်င့္ကလည္း ႐ွိတတ္တယ္။ အဲဒါနဲ႔အတူ ေက်ာင္းသြားခ်ိန္မွာ မိုးကာေလးဝတ္ ထီးကေလးေဆာင္းၿပီး မိုးတြင္းမ်ား ေက်ာင္းသြားရ ခ်ိန္ေရာက္ရင္ေတာ့ ဘယ္ေျပာေကာင္းပါ့မလဲ... လမ္းမွာေတြ႕သမွ်ေရအိုင္ေတြထဲကေရေတြကို မိုးစီးလည္႐ွည္ ဖိနပ္ေလးထဲ ေျခေထာက္ကေလးေတြကို ေစာင္းၿပီး ခပ္ခပ္ထည့္တတ္တာ။ ေရေတြအျပည့္နဲ႔ မိုးစီးေရာ္ဘာ ဖိနပ္ေလးကို မႏိုင့္တႏိုင္စီးရင္း ေျပးရတဲ့အရသာကိုလည္း အရမ္းႏွစ္သက္တာေလ။

တစ္ခါက မိုး...
ကၽြန္မရင္ထဲ အမွတ္ရစရာေတြ မ်ားလာတဲ့ တစ္ခ်ိန္တစ္ခါ ဆယ္ေက်ာ္သက္အ႐ြယ္က မိုးေန႔မ်ားစြာကိုလည္း အမွတ္တရပါပဲ... ေက်ာက္ခဲၾကမ္းေတြခင္းထားတဲ့ အာ႐ွလမ္းမႀကီးျဖစ္မလာေသးတဲ့ ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႕ျပင္က လမ္းမႀကီးရဲ႕ေဘးမွာ႐ွိတဲ့အလယ္တန္းေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းတက္ခဲ့တုန္းကေပါ့...ကၽြန္မေလ... ေက်ာင္းက ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူအခ်ိဳ႕နဲ႔အတူ ေက်ာင္းသြားေက်ာင္းျပန္ လိုင္းကားမရတတ္တဲ့ေန႔ေတြမွာမိုးသည္းသည္းထဲ ႏွစ္ဆင့္ခ်ိဳးခိုတံဆိပ္ထီးမည္းေလးအားကိုးနဲ႔အိမ္ကိုလမ္းေလွ်ာက္ျပန္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ေန႔ေတြ.... ေက်ာက္ခဲၾကမ္းခင္းထားတဲ့ စိုစြတ္စြတ္လမ္းမႀကီးေဘးက ေရအိုင္ၾကည္ၾကည္ေတြထဲ ေျခလွမ္းေတြခပ္ၾကမ္းၾကမ္းနင္းရင္း ေက်ာင္းလႊတ္လို႔ ေျပးထြက္လာၾကတဲ့
ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြအားလံုးထက္ ကၽြန္မက ေ႐ွ႕ပိုေရာက္ေအာင္ ခပ္သြက္သြက္ေလွ်ာက္တတ္ခဲ့တဲ့ေန ႔ေတြ... တခါတခါ မနက္ေစာေစာထမိတဲ့အႀကိမ္ေတြနဲ႔ တိုးလို႔ လိုင္းကားနဲ႔ေက်ာင္းသြားခြင့္ႀကံဳတဲ့အခါ မနက္ေစာေစာ လိုင္းကားေပၚမွာ ကၽြန္မနဲ႔ ေက်ာင္းသားတေယာက္ က အတူတူ ကားစီးျဖစ္ၾကၿမဲ... သူနဲ႔ကၽြန္မက ေက်ာင္းမွာ အတန္းလည္းအတူတူ... အတန္းထဲမွာ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ဖို႔ အသင္းေလးသင္းဖြဲ႕ထားတဲ့အထဲက အဝါအသင္းထဲမွာလည္းအတူတူျဖစ္ခဲ့တာ... အဝါအသင္းေခါင္းေဆာင္ျဖစ္တဲ့ သူက ကၽြန္မကို သန္႔႐ွင္းေရးလုပ္ဖို႔ တခါမွ အမိန္႔မေပးခဲ့ဖူးတာ... အထက္တန္းေက်ာင္းေျပာင္းေတာ့ ကၽြန္မတို႔ ေဖေဖအလုပ္ကေပးတဲ့ ေက်ာင္းကားကို သူက ကၽြန္မတို႔နဲ႔အတူ တစ္ႏွစ္ေလာက္ လိုက္စီးခဲ့တာေတြကို တစ္ခါက မိုးနဲ႔အတူ အမွတ္ရဆဲပါ.... ကၽြန္မေလ အဲဒီတုန္းက ေက်ာင္းကားေပၚမွာ မိုးသည္းသည္းကိုေငးရင္း တစံုတရာကို ဥေပကၡာျပဳခဲ့ရတာ ကိုလည္း ေတြးမိတိုင္း ေက်နပ္ဝမ္းသာေနတုန္းပဲ....

အတိတ္ကမိုး....
ဆယ္စုႏွစ္ေတြေက်ာ္ျဖတ္လာတိုင္း မိုးသည္းသည္းေတြက်လာတိုင္း ကၽြန္မ အတိတ္ကို သမင္လည္ျပန္ လွည့္မၾကည့္ျဖစ္ပါဘဲ တခါတခါ မိုးေအးေအးထဲမွာ ျဖတ္သန္းမိျပန္တာပါပဲ... အဲဒီစိတ္ကူးယဥ္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြတုန္းကေပါ့... တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူဘဝျဖတ္သန္းခဲ့တုန္း ကန္႔ေကာ္တန္းက လမ္းသြယ္ေလးေပၚမွာ ေက်ာင္းမွာ ေမဂ်ာတူ အတန္းတူ အက္တမ္တူတဲ့ ေဘာ္ဒါတစုနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ဘဝေတြကို ညီမွ်ျခင္းေတြခ်... သီအိုရီေတြထုတ္ၾကနဲ႔ တေယာက္က သံုညလို႔ထြက္မယ္ဆိုတဲ့အေျဖကို ကိုယ္က တစ္ထြက္တယ္ဆိုၿပီး တြက္ၾက ျငင္းၾကခုံၾကနဲ႔.... မိုးသည္းသည္းၾကားမွာပါပဲ...
ေက်ာင္းကားေပၚမွာ မိုးေရစိုစိုေတြၾကားထဲ စာအုပ္ကိုယ္စီထုတ္ၿပီး ေတာင္ေျမာက္မွတ္ရင္း စာေမးပြဲေတြနဲ႔ နပန္းလုံးခဲ့တာေတြ... မိုးသည္းသည္းေတြၾကားမွာပဲ ေက်ာင္းလစ္ၿပီး စက္စဲသြားခဲ့ၾကတာေတြ.... ကံ့ေကာ္ပန္းေတြေဝလာတဲ့အခ်ိန္မွာ မိုးစိုစိုၾကားထဲ ငယ္ႏိုင္ ေဘာ္ဒါတေယာက္က ခါးေတာင္းကို ေျမွာင္ေအာင္က်ိဳက္ၿပီး ကၽြန္မလိုခ်င္တဲ့ ကံ့ေကာ္ပန္းေတြကို အစြမ္းကုန္ခူးေပးခဲ့တာေတြ... အားလံုးက သေဘာတက် အားက်ရတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕သူငယ္ခ်င္းေကာင္းတစ္စုနဲ႔ အတူ မိုးသည္းသည္းၾကားက အေပ်ာ္စြက္တဲ့ ေက်ာင္းသားဘဝေတြ... ဒါေတြအားလံုးဟာ အတိတ္က မိုးသည္းသည္းၾကားမွာ လႈပ္႐ွားခဲ့ၾကတဲ့ ပံုရိပ္ေတြမို႔ ကၽြန္မရင္ထဲ ေတြးျဖစ္တိုင္း ျဖဴစင္စြာ ၾကည္ႏူးမိျပန္တာပါပဲ...

ဒီေန႔မိုး....

မိုးဆိုတာ ကၽြန္မေမြးဖြားႀကီးျပင္းလာရာ သက္တမ္းတေလွ်ာက္မွာ လွလွပပေနရာယူထားတဲ့ ရာသီ.... အခုေတာ့ ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္မွာ ကၽြန္မ တခါမွ မႀကံဳဖူးတဲ့ အတိတ္မွာမ႐ွိခဲ့ဖူးတဲ့ ဘဝသစ္တစ္ခုမွာ ခ်စ္ခြန္းေတြဖြဲ႕သီရင္း ကံဇာတ္ဆရာက အလွည့္ခ်လာတဲ့ ဇာတ္႐ုပ္တခုမွာ လွလွပပကရင္း မိုးကလည္း ကၽြန္မဘဝထဲမွာ အရင္နည္းတူ က်ီစယ္ရင္းေပါ့.... ဒါေပမယ့္ ဒီေန႔လို ေဆာင္းအကုန္ေႏြအကူး ရာသီေလးမွာ မိုးဟာ ကၽြန္မထင္မွတ္မထားတဲ့ အခ်ိန္ေလးမွာ ထစ္ခ်ဳန္း႐ြာလိုက္ေလရဲ႕... မိုးနဲ႔အတူ လွ်စ္စီးျပက္သံေတြကလည္း မိုးကို အေထာက္ပံ့ေပးထားတဲ့ ေနာက္ခံဂီတအလားပါပဲ... မိုးကိုခ်စ္တဲ့ မိုးကိုေမွ်ာ္ေနရွာတဲ့ တြင္းေအာင္းဖားေလးေတြရဲ႕အသံဟာလည္း ဟိုက သည္က စီစီညံလာတာမို႔ ကၽြန္မ သူတို႔နဲ႔အတူ မိုးကို ထပ္ေမွ်ာ္မိျပန္ပါတယ္....
မိုးဟာ ညေနေစာင္းမွာ ႐ုတ္တရက္အလည္လာၿပီး ေနအဝင္ ဆည္းဆာခ်ိန္မွာ မေျပာမဆို ႏႈတ္ဆက္သံမေပးပါဘဲ တိတ္တဆိတ္ ထြက္ခြာသြားျပန္ပါတယ္.... ကၽြန္မထက္ မိုးကို ေတာင့္တေနတဲ့ ကၽြန္မအိမ္နားက ဖားကေလးတေကာင္ဟာ မိုးထြက္ခြာသြားတဲ့တခဏမွာပဲ သူအသံစာစာ နဲ႔ မိုးကိုျပန္လာဖို႔ ေအာ္ေနေတာ့တာ.... တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ညဥ့္နက္လာေတာ့ ဖားကေလးရဲ႕ေအာ္သံဟာ စိတ္မ႐ွည္ေတာ့သလို ခပ္ျပတ္ျပတ္ေအာ္ရင္း တစတစ တိတ္ဆိတ္သြားေတာ့တယ္....
မိုး... မိုး...
မိုးရယ္... မင္းကို တို႔အားလံုးက အခ်ိန္မွန္လာဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္တယ္... မင္းရဲ႕ ေမတၱာေရစင္နဲ႔ တို႔အားလံုး အသက္ေတြ႐ွင္သန္ေနရတာမို႔ မင္းအခ်ိန္မွန္လာ... အခ်ိန္မွန္႐ြာမွ တို႔ေတြအားလံုးေပ်ာ္ႏိုင္မွာ... လို႔ ကၽြန္မရင္ထဲ မိုးကို တိတ္တိတ္ကေလး တုိင္တည္မိေနရဲ႕...

ဒါေပမယ့္ေလ... ကၽြန္မတိုင္တည္သံကို မိုးက ဂ႐ုမထားတာေလလား... မိုးကပဲ သူ႔ကို မေလးမစားလုပ္ၾကတဲ့၊ ကမၻာေပၚက သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ကို ထိခိုက္ပ်က္စီးေအာင္ နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ အားထုတ္ေနၾကတဲ့၊ ဝိသမေလာဘစီးပြားေရးသမားေတြျဖစ္တဲ့ လူသားေတြကိုပဲ သစၥာပ်က္ၿပီလားမသိ... အခ်ိန္မတန္ဘဲ ႐ြာၿပီး အခုေတာ့ ေႏြ၊ မိုး၊ ေဆာင္း ဆိုတဲ့ ရာသီစက္ဝန္းေတာင္ အခ်ိန္မမွန္ေတာ့ေအာင္ ျဖစ္ေနၿပီလားလို႔ ကၽြန္မေတြးရင္း....
ေၾသာ္... အိမ္ေ႐ွ႕က ပန္းပင္ေတြေတာင္ အဝါေရာင္သန္းေနၿပီလားရယ္လို႔ သက္ျပင္းေမာခ်ၿပီး ေကာင္းကင္ကိုသာ ခပ္ဆဆေလးေငးေနမိပါတယ္....

(မိုး႐ြာတဲ့ မတ္လ ၁၀ရက္ ၂၀၁၂ခုႏွစ္ အမွတ္တရ)



Thursday, January 12, 2012

အာ႐ုဏ္ဦးရဲ႕ အမုန္းမဲ့ႏွစ္သစ္ ၂၀၁၂


ခ်စ္သူေပးတဲ့ ႏွစ္သစ္လက္ေဆာင္

ဇီးကြက္ေလးေကာင္ကတဲ့ ကဒ္ေလး

လက္ခံရ႐ွိလိုက္ေတာ့

အာ႐ုဏ္တက္ ႏွစ္သစ္ေနနဲ႔အတူေပါ့....

၂၀၁၂ တဲ့

ေပါင္းျခင္းကေတာ့ ငါး...

စကားလံုး ငါးလံုးပါတဲ့

“အမုန္းမဲ့ႏွစ္သစ္” ရယ္ေပါ့....

ခ်စ္သူနဲ႔ကိုယ့္အတြက္

ႏွစ္သစ္မွာ အမုန္းမဲ့ေနမယ္...

အားလံုးအတြက္လည္း

အမုန္းမ႐ွိေတာ့တဲ့ ႏွစ္သစ္

အဲဒါ...

၂၀၁၂ ေပါ့...

ကိုယ္ေမွ်ာ္လင့္ေနမိတယ္...

ယံုၾကည္စြာေပါ့...

ဒါဟာ

အားလံုးအတြက္

အထင္ကရႏွစ္သစ္ ၂၀၁၂ ....

သိပ္ခ်စ္မိတဲ့ခ်စ္သူ

သူနဲ႔အတူ ကိုယ္ေပ်ာ္ေနမယ္

အမုန္းမဲ့ႏွစ္သစ္အစမွသည္.....

ေနာင္ထာ၀ရ အၿမဲ...

အားလံုးနဲ႔လက္တြဲ

ၿငိမ္းခ်မ္းရာဆီ

ခြန္အားအျပည့္နဲ႔

သက္လံုလည္းမက်စတမ္း

အလြမ္းဗလာ အနာဂတ္ကဗ်ာဆီေပါ့...

သြားၾကမယ္အတူတူ...

အခု ၂၀၁၂ ကေန...

သက္ဆံုးတိုင္...

ကမၻာတည္သေ႐ြ႕ေလ...

အားလံုးေပ်ာ္မယ္ဆို...

ဆုေတာင္းရက်ိဳး နပ္မယ္လို႔

ကိုယ္ေတြးရင္းၾကည္ႏူး

ၾကည္ႏူးရင္းခံစား....

အေတြးကို ပံုေဖာ္

အမုန္းကိုပယ္

အတၱကို ဥေပကၡာျပဳ

ႏွစ္သစ္ရဲ႕အာ႐ုဏ္ဦးေရာင္ျခည္လို

အေတြးျမဴးျမဴးေတြနဲ႔

ကဗ်ာတပုဒ္ကို

လွပစြာပံုေဖာ္ႏိုင္ၾကဖို႔

အားလံုး အားယူ႐ုန္းႂကြ ႏိုးထၾကစို႔...

၂၀၁၂မွာ...

မ်က္ရည္ေတြသိမ္း

အမုန္းမီးေတြၿငိမ္း

အာဃာတေလွ်ာက္လမ္းေပၚက

ရန္ၿငိွဳးဆူးေညွာင့္ေတြအားလံုး

အေ၀းက အတိတ္ထဲ

လံုးေခ်လႊင့္ပစ္ၾကဖို႔

အားလံုးအားယူၾကစို႔လား...

ကိုယ္... ခ်စ္သူ.... ခင္သူ... အားလံုး အားလံုးေပါ့....


၂၀၁၂

ႏွစ္သစ္ကူးအမွတ္တရ

(ရင္မွကဗ်ာ)


Tuesday, November 29, 2011

ေက်ာက္ထက္အကၡရာ


စကားလံုးေတြ

မိုးတိမ္အျဖစ္နဲ႔

ငါ့ေကာင္းကင္ယံမွာ ေနရာယူထားေတာ့...

အခ်စ္ဆံုး သူ႔ရဲ႕ မ်က္လံုးအစံုက

သူရိန္ေနမင္းအျဖစ္နဲ႔ေပါ့...

ဒါေတြထားလိုက္ပါလို႔

မင္းေျပာမလား ခ်စ္သူ...

ဘ၀မွာ

အခ်စ္ထက္အေရးပါတဲ့ စကားလံုးမဲ့ေကာင္းကင္တစ္ခုမ်ား

မင္းဖန္ဆင္းခ်င္ေသးလို႔လား....

အေျပာထက္အလုပ္က အေရးႀကီးတာကိုေတာ့

အလုပ္လုပ္တဲ့သူတိုင္း

သိတာနားလည္တာေပါ့...

ဒါေပမယ့္ေလ

စကားလံုးေတြသာ မရွိရင္...

ကမၻာေပၚမွာ ဒို႔ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားကလည္း

စကားႀကီးဆယ္ခြန္းတို႔

သုဘာသိတာ တို႔လို

စကားအရာမွာ လိမၼာပါးနပ္ဖြယ္အေၾကာင္းတရား ညႊန္ၾကားထားပါ့မလား ခ်စ္သူရယ္...

ငါ့အတြက္ေတာ့....

စကားလံုးမိုးတိမ္ေတြနဲ႔ ေအးျမလတ္ဆတ္ေနတဲ့

ခပ္ျပာျပာေကာင္းကင္ႀကီးထဲက

ျမတ္ႏိုးမႈေလညွင္းေတြသာ

ငါခံစားခ်င္ေနတာ...

အဲဒီစကားလံုးေတြဟာ

ကမၻာမဆံုးေသးသေရြ႕ေတာ့

ေက်ာက္ထက္အကၡရာတင္ျဖစ္သြားတဲ့

ေက်ာက္ျဖစ္အကၡရာေတြအျဖစ္

ငါ့ရဲ႕ႏွလံုးသားေက်ာက္ေဆာင္မွာ

မွတ္ေက်ာက္ထင္ထားခ်င္ရဲ႕....

အဲဒီအတြက္ေတာ့

ခ်စ္သူေရ....

မင္းႏႈတ္ဖ်ားက

ငါ့အတြက္

စကားလံုးေလးေတြ

တစ္ေန႔တစ္ခြန္းက်ေတာ့

ဖြင့္ဟေပးပါလား....

ေတာင္းဆိုပါရေစ ခ်စ္သူ....

ကိုယ့္အတြက္

ေက်ာက္ထက္အကၡရာအျဖစ္နဲ႔ေပါ့....

ခ်စ္ေသာဒီဇင္ဘာအတြက္

နီနီ (ႏို၀င္ဘာ ၂၉ ၂၀၁၁ ၁း၂၀နာရီ)






Saturday, November 12, 2011

၁၁-၁၁-၁၁

မေန႔ညက ႐ုတ္တရက္နာရီကို ငံု႔အၾကည့္

၁၁နာရီ ၁၁မိနစ္ တဲ့....

အဲဒီညက အိပ္ရာ၀င္ေတာ့ အမွတ္မထင္နာရီကိုျပန္အၾကည့္

၁နာရီ ၁၁မိနစ္ တဲ့....

ဒီေန႔မနက္ အိပ္ရာက ထေတာ့ နာရီတစ္ခါျပန္ၾကည့္

၁၁နာရီ ၁၁မိနစ္ တဲ့...

အခုတစ္ခါ ကဗ်ာစပ္မိျပန္ေတာ့ နာရီကိုတစ္ခါျပန္အၾကည့္

၁နာရီ ၁၁မိနစ္တဲ့....

လည္ေနတဲ့ ဒီ ၁ ဘယ္ေတာ့ျပန္ရပ္မလဲ...

မစဥ္းစားခ်င္ေတာ့ေပမယ့္

ဒီ ၁ေတြ ဆံုတဲ့ေန႔မွာ

ငါ့ႏွလံုးသားရဲ႕နယ္ပယ္ထဲမွာ

၁ဂဏန္းစိုးမိုးေနတဲ့သူတစ္ေယာက္ အၿပဳံးျမျမနဲ႔ ငါ့ကိုငံု႕ၾကည့္ေနျပန္တယ္။

၁ဂဏန္းဆံုတဲ့ ဒီေန႔ ေဆးေပါင္းခမလား

မေျပာတတ္ေပမယ့္....

အိမ္ေရွ႕မွာေတာ့ မီးပံုးေတြ ၁၀လံုးကို

ငါ့ထက္ ၁၀ႏွစ္ႀကီးတဲ့ ၁ဂဏန္းသမားတစ္ေယာက္က

ငါ့အတြက္ ဖန္တီးေပးထားျပန္ရဲ႕....

အခုေတာ့ငါဟာ ၁နာရီ ၁၁မိနစ္အခ်ိန္မွာ

လျပည့္ညရဲ႕ လသာသာထဲ မီးပံုး၁၀လံုးကို ေမာ္ၾကည့္ရင္း

ဆုေတာင္းမိတာက....

၁၁မီးၿငိမ္းပါေစသား လို႔....

သတၱ၀ါခပ္သိမ္းအတြက္ေလ.....


(၁၁-၁၁-၁၁ အမွတ္တရ)