Friday, February 04, 2011

ကၽြန္မအတြက္ ခ်စ္သူမ်ားေန႔

ေမာင္ေပးတဲ့ planner
ဘဝမွာႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာရွင္သန္လာခဲ့ၿပီးေနာက္ ဆယ္စုႏွစ္သံုးခုထဲဝင္လာတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ ႏွစ္တိုင္းႏွစ္တိုင္း မသိလိုက္မသိဘာသာေရာ အသိလုိက္ဂ႐ုမူကာေရာ ျဖတ္သန္းျဖစ္ခဲ့တဲ့ ခ်စ္သူမ်ားေန႔ေတြ မ်ားခဲ့ၿပီေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ၂၀၀၈ခုနွစ္ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၁၄ ရက္ေန႔က စၿပီး ကၽြန္မရင္ထဲမွာ ခ်စ္သူမ်ားေန႔အတြက္ ဂ႐ုတစိုက္ ျပင္ဆင္ထားတာ လုပ္ေဆာင္ျဖစ္လာတာေတြက အမွတ္တရပါပဲ....

ခ်စ္သူမ်ားေန႔မွာ တစံုတစ္ေယာက္ေသာသူအတြက္ ကိုယ့္ရင္တြင္းကလာတဲ့ အမွတ္တရ တခုခုကို ထိုတစံုတစ္ေယာက္ေသာသူရဲ႕ အျပန္အလွန္ထပ္တူက်စြာ အသိအမွတ္ျပဳမႈ အလုိက္တသိတံု႕ျပန္ေပးဆပ္မႈေတြ မရရွိႏိုင္ဘဲ ကိုယ့္ဘက္က တဖက္သတ္ အမွတ္တရလက္ေဆာင္ေတြ ဖန္ဆင္းေပးရမွာကိုေတာ့ ကၽြန္မ အရမ္းကို ဝန္ေလးခဲ့တာပါ..

ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ကေန လူရြယ္အပ်ိဳႀကီးတပိုင္းျဖစ္တဲ့အထိ ကၽြန္မရင္ထဲမွာ ခ်စ္သူမ်ားေန႔နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ခံစားခ်က္ေတြ တၿပံဳတမႀကီး ရွိခဲ့တာပါပဲ။ အပ်ိဳစင္မဂၢဇင္းဖတ္လိုက္တိုင္း အခ်စ္ဝတၳဳေလးေတြဖတ္လိုက္တိုင္း ကၽြန္မနဲ႔နီးစပ္ရာ ပတ္ဝန္းက်င္က သူငယ္ခ်င္းစံုတြဲေလးေတြျပတဲ့ လက္ေဆာင္ေလးေတြကို ၾကည့္လိုက္မိတိုင္း ကၽြန္မရင္ထဲမွာလည္း ခ်စ္သူမ်ားေန႔လက္ေဆာင္ကို တစံုတေယာက္ေသာသူအတြက္ အဲဒီ တစံုတစ္ေယာက္ေသာ သူဆီက အျပန္အလွန္ဖလွယ္ခ်င္ခဲ့ ရင္ခုန္ခ်င္ခဲ့မိတာပါပဲ... ဒါဟာ ရွက္စရာလို႔လည္း ယူဆမိခဲ့ျခင္းမရွိပါဘူး။ ပြင့္လင္းစြာပဲဝန္ခံရရင္ေတာ့ ကၽြန္မရင္ထဲက နက္႐ႈိင္းလွစြာေသာ ျပင္းရွတဲ့ ခ်စ္ျခင္းရင္ခုန္သံနဲ႔ထပ္တူ ဘဝတခုလံုးကို ေပးဆပ္ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ေပးခ်င္တဲ့ တစံုတစ္ေယာက္ေသာသူအေပၚ အိပ္မက္စိတ္ကူးထဲမွာ သတ္မွတ္ထားမိတဲ့ ပညတ္ခ်က္ေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီးေပါ့...

ေမာင့္ရဲ႕စာသားေလးေတြ
ကိုယ္နဲ႔ထပ္တူမက်ႏိုင္ရင္ေတာင္မွ တိုက္ဆိုင္ျခင္းမ်ားစြာနဲ႔ ကိုယ့္ဘဝကို သူ႔ဘာသာ တံခါးေခါက္လာမယ့္သူတေယာက္ကို ေမွ်ာ္လင့္ေနမိရင္း သူ႔အတြက္ ကၽြန္မရင္ထဲက ကဗ်ာဆန္ဆန္တန္ဖိုးထားရွိထားတဲ့ စိတ္ကူးလက္ေဆာင္ေလးေတြကို သူနဲ႔ျဖတ္သန္းမယ့္ ဘဝကာလတေလွ်ာက္ ခ်စ္သူမ်ားေန႔လက္ေဆာင္ေလးမ်ားအျဖစ္ ေပးဆပ္ဖန္တီးေပးရင္း သူ႔ရဲ႕ရင္တြင္းျဖစ္ ေလးေတြ ကိုလည္း ဖလွယ္ရယူပိုင္ဆိုင္ရင္း ၾကည္ႏူးမိခ်င္တဲ့ဆႏၵကို ျပည့္ဝခ်င္ေနခဲ့မိတာပါ...

ဒီလိုနဲ႔ ၂၀၀၇ခုႏွစ္ရဲ႕ ၾသဂုတ္လ ေနာက္ဆံုးပတ္မွာ ကၽြန္မရဲ႕ ဘဝတံခါးကို လာေခါက္တဲ့ဧည့္သည္တေယာက္နဲ႔ ကၽြန္မဆံုစည္းျဖစ္ခဲ့တယ္... ေခတ္မီနည္းပညာေတြထြန္းကားေနတဲ့ ဒီကာလႀကီးမွာ သူက သူဖန္တီးထားတဲ့ ကိုယ္ပိုင္ ဘေလာ့တခုကို ေၾကညာမိတ္ဆက္တဲ့အေနနဲ႔ ကၽြန္မဝင္ေရာက္လက္ေဆာ့ထားတဲ့ လူမႈေရးကြန္ယက္ဝက္ဘ္ဆိုက္တခုမွာ ဆံုစည္းခဲ့ရတာပါ။

မွတ္မွတ္ရရ အဲဒီေန႔က စက္တင္ဘာ ၁၀ရက္ေန႔... ကၽြန္မ ဂီ်ေမးလ္ကို ဖြင့္စစ္ေနရင္း သူ႔ရဲ႕ မိတ္ဆက္စာေလးကို ဖတ္ရတာပါ.... သူ႔နာမည္နဲ႔ သူ႔ဘေလာ့လိပ္စာေလးကို ကၽြန္မကိုမိတ္ဆက္ရင္း blog ကို အလည္လာဖို႔ နဲ႔ ကၽြန္မကို သူငယ္ခ်င္းအျဖစ္ မိတ္ေဆြဖြဲ႕ခ်င္တဲ့အေၾကာင္းေလးေရးထားတာပါ။

၁၀ရက္ေန႔ဟာ ကၽြန္မဘဝမွာ အေလးထားတဲ့ ေန႔စြဲေလးတခုပါ။ ဒါေၾကာင့္ ဒီလိုေန႔စြဲေလးမွာ ဖတ္ရႈခြင့္ရသြားတဲ့ အဲဒီစာေလးကို ဂ႐ုတစိုက္ ဖတ္ရႈၿပီး စာျပန္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္... ကၽြန္မလည္း ခင္မင္ခ်င္တဲ့အေၾကာင္း ကၽြန္မရဲ႕ အီးေမးလ္ကတဆင့္ ဂ်ီေတာ့ခ္နဲ႔စကားေျပာခြင့္ရႏိုင္ပါေၾကာင္း စာျပန္ျဖစ္ခဲ့တယ္ေလ.... အဲဒီေနာက္ ေနာက္တရက္ေလာက္မွာ သူနဲ႔ကၽြန္မ ဂ်ီေတာ့ခ္ကတဆင့္ မိတ္ဆက္ျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္....

စစခ်င္း သူ႔နာမည္ သူ႔အလုပ္အကိုင္နဲ႔ သူ႔လႈပ္ရွားမႈေလးေတြ သူက ေျပာတယ္.... ကၽြန္မေမးတဲ့ လူမႈေရးေမးခြန္းေတြကိုလည္း သူက အမွန္အကန္ေျဖၾကားခဲ့ေသးတယ္....

သူ႔ဘဝအေၾကာင္းပြင့္လင္းစြာဖြင့္ေျပာရဲတဲ့ သူေျဖတဲ့အထဲမွာ သူ႔ရဲ႕ရိုးသားမႈနဲ႔ ဟန္ေဆာင္မႈကင္းတဲ့ တည္ၿငိမ္တဲ့စကားလံုးေတြကို ကၽြန္မ အသိအမွတ္ျပဳျဖစ္ခဲ့တယ္... အဲဒီေန႔မွာပဲ သူနဲ႔ကၽြန္မ ခင္မင္သြားခဲ့ၾကတယ္.... ဒါေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕ ဘဝအမည္းစက္ေလးတခုအတြက္ ကၽြန္မစိတ္ထဲ မႏွစ္ၿမိဳ႕ခဲ့ပါဘူး။ လူတိုင္းမွာ အားနည္းခ်က္ကိုယ္စီရွိေနၾကတယ္... ရွိေနႏိုင္တယ္။ သို႔ေသာ္ အဲဒီအားနည္းခ်က္တစံုတစ္ရာဟာ ကိုယ့္အတြက္သူ႔အတြက္ ထိခိုက္ေစႏိုင္တဲ့အခ်က္မဟုတ္ဘဲ ခင္မင္မႈနဲ႔ ဘဝရဲ႕လုပ္ေဆာင္မႈအပိုင္းေတြမွာ ဘာမွဆက္ၿပီး အေႏွာင့္အယွက္ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုရင္ ကၽြန္မက အလြယ္တကူ နားလည္ေပးႏိုင္တဲ့သူတေယာက္ပါ။

ဒါေၾကာင့္ သူ႔ရဲ႕အားနည္းခ်က္တခုေၾကာင့္ မိတ္ေဆြအျဖစ္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ဆက္ဆံမႈတန္႔သြားဖို႔ကို ကၽြန္မဘက္က စိတ္ကူးမထားခဲ့ပါဘူး။ သူ႔ကိုလည္း ခင္မင္ေဖာ္ေရြစြာ ခင္မင္သြားရင္ သူလည္း ေပ်ာ္ရႊင္ေက်နပ္လိမ့္မယ္လို႔ ယူဆခဲ့မိပါတယ္... ေလာကမွာ လူတိုင္းကိုေပ်ာ္ရႊင္ေက်နပ္မႈရေအာင္ ႏွစ္သိမ့္မႈမေပးႏိုင္ေသးတဲ့ လူတေယာက္ျဖစ္ေနရင္ေတာင္ ကိုယ့္အတြက္နဲ႔ တစံုတစ္ေယာက္က ေပ်ာ္ရႊင္ေက်နပ္သြားရတယ္ဆိုရင္ ကၽြန္မအေနနဲ႔ လူျဖစ္ရက်ိဳးနပ္တယ္လို႔ ခံယူထားသူလည္းျဖစ္တယ္ေလ...

ဒီလိုနဲ႔ သူနဲ႔ကၽြန္မ သူ႔ဘဝအေၾကာင္း သူေက်ာ္ျဖတ္ရင္ဆိုင္ခဲ့ရတဲ့ ခလုတ္ကသင္းေတြ ေခ်ာက္ကမ္းပါးေတြအေၾကာင္း အျပန္အလွန္ေဆြးေႏြးဖလွယ္ျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္...

သူ႔ရဲ႕အႏုပညာခံစားခ်က္ေတြ ေလာကလူေနမႈစရိုက္ေတြအေပၚ သဘာဝတရားအေပၚ အျမင္ေတြ ဘဝအျမင္ေတြ ျဖတ္သန္းခ်င္တဲ့လမ္းေတြ ျဖတ္သန္းျဖစ္ေန ဦးတည္ျဖစ္ေနတဲ့ ပန္းတိုင္ေတြ သေဘာထားေတြ ဖလွယ္ျဖစ္ ေဆြးေႏြးျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္....

၁၀ဂဏန္းကို စြဲလန္းတဲ့ကၽြန္မ ထူးထူးျခားျခား တိုက္ဆိုင္လွစြာ သူဟာ ကၽြန္မထက္ ၁၀ႏွစ္တိတိ ႀကီးတဲ့ သူတေယာက္ျဖစ္ေနခဲ့တာကိုလည္း အံ့ၾသစြာ သိခြင့္ရခဲ့တာပါ...

သူ.... သူဟာ တေန႔တခ်ိန္မွာ ကၽြန္မကို ခ်စ္ေၾကာင္းဖြင့္ေျပာလာလိမ့္မယ္လို႔ေတာ့ မေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ပါဘူး... အြန္လိုင္းေပၚမွာေတြ႕ရင္း ဖုန္းေတြဆက္ရင္း နဲ႔ အားမရဘဲ သူ ကၽြန္မရွိရာဆီ ခရီးဆန္႔အေရာက္လာခဲ့ရင္း ႏွစ္ဦးသား ခင္မင္ရင္းႏွီးစြာနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ စကားေျပာၾက... သူအလည္လာတဲ့ ရက္တိုတိုေလးတြင္းမွာ သူ႔ရဲ႕မ်က္ဝန္းထဲက ေတာင့္တမႈတစံုတစ္ရာကို ကၽြန္မသိျမင္ခြင့္ရခဲ့သြားတာပါပဲ... အဲဒီေနာက္ သူလည္း သူ႔ေနရပ္သူျပန္သြားေပမယ့္ ကၽြန္မကို ဖုန္းနဲ႔ ဂ်ီေတာ့ခ္နဲ႔ ပံုမွန္စကားေျပာျဖစ္ခဲ့တာပါ.... မွတ္မွတ္ရရ ကၽြန္မဆီ သူ ညည ဖုန္းဆက္တိုင္း ဖုန္းဆက္ခ်ိန္တိုင္းဟာ ည ၁၀နာရီတိတိျဖစ္ေနတတ္တာပါပဲ..

သူနဲ႔ကၽြန္မ ခင္မင္ရင္းႏွီးဆံုေတြ႕ခဲ့ၿပီး ေနာက္ ၂လအၾကာမွာ က်ေရာက္တဲ့ ကၽြန္မေမြးေန႔ ၁၀ရက္ ၁၀လ နံနက္ ၁၀နာရီခြဲအခ်ိန္မွာ သူက အဦးဆံုး ေမြးေန႔ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းေပးသူအျဖစ္ ေနရာယူခဲ့ပါေတာ့တယ္...

အဲဒီေန႔မတိုင္ခင္ေလးမွာ ကၽြန္မဆီ သူဖန္တီးထားတဲ့ ကၽြန္မအတြက္ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ ျပကၡဒိန္ဒီဇိုင္းလွလွေလးတခုနဲ႔ မုန္႔ေတြ စာအုပ္ေတြ ပို႔ခဲ့ေပးတာကလည္း ကၽြန္မဘဝမွာ ပထမဆံုးရရွိဖူးတဲ့ သူစိမ္းေယာက္်ားေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ဖန္တီးေပးပို႔တဲ့ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ေလးျဖစ္တဲ့အတြက္ အတိုင္းမသိ အံ့ၾသဝမ္းသာရင္း သူ႔ကို ပိုၿပီးဂ႐ုထားမိခဲ့ပါေတာ့တယ္...

ေမြးေန႔ေလးေက်ာ္လြန္ခဲ့တဲ့ေနာက္ပိုင္း သူဟာ ကၽြန္မဆီ ည ၁၀နာရီေရာက္တိုင္းအခ်ိန္မွန္ မွန္ ဖုန္းေျပာၿမဲပါပဲ.... အပ်ိဳေဆာင္ျဖစ္တဲ့ ကၽြန္မတို႔ေနရာေလးက ဖုန္းဟာ လူေခၚမစဲတသဲသဲမို႔ ကိုယ္ေခၚတဲ့ဖုန္းဝင္ဖို႔ အင္မတန္ခက္လွတာပါ... ဒါေပမယ့္ သူကေတာ့ျဖင့္ အဲဒီအေခၚခက္လွတဲ့ အၿမဲတမ္းမအားတတ္တဲ့ဖုန္းကို ည ၁၀နာရီတိတိမွာ ဝင္ေအာင္ကို ေခၚႏိုင္တာပါ.... ဒါကလည္း သူ႔ရဲ႕ ႀကိဳးပမ္းမႈတရပ္မို႔ အသိအမွတ္ျပဳခဲ့ရတာပါ...

တေန႔မွာေတာ့ ကၽြန္မဘက္ကစၿပီး သူ႔ကို ခံစားခ်က္ေတြနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ပြင့္လင္းဖို႔ စကားစလိုက္ပါတယ္. ဒါကလည္း သူ႔ရဲ႕ အားနည္းခ်က္တစ္ခုေၾကာင့္ ကၽြန္မနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ သူ႔ခံစားခ်က္ကို ဖြင့္ထုတ္ဖို႔ မဝံ့မရဲျဖစ္ေနတာကို ကၽြန္မက နားလည္လိုက္လို႔ပါပဲ...

ဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ သူဟာ ကၽြန္မကို တုန္လႈပ္ဆုတ္ဆိုင္းျပတ္သားတည္ၾကည္တဲ့အသံနဲ႔ သူ႔ရဲ႕ခံစားခ်က္ေတြ ေျပာျပတာကို ၾကားခြင့္ရခဲ့ေတာ့တာပါပဲ... ကၽြန္မ အံ့ၾသမႈ တုန္လႈပ္မႈမျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ တည္ၿငိမ္ေနတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ ရင္ကို ကၽြန္မျပန္နားလည္လိုက္မိတာကေတာ့ သူ႔ကို ကၽြန္မဘဝအတြက္ အေဖာ္မြန္တေယာက္အျဖစ္ လက္တြဲဖို႔ ေဆြးေႏြးခ်င္တဲ့ဆႏၵေတြ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနၿပီဆိုတာကိုပါ....

အဲဒီေန႔မွာ ကၽြန္မရဲ႕ ဘဝပံုပန္းသ႑ာန္တစ္ခုထဲက တည္ေဆာက္ခ်င္တဲ့ မိသားစုဘဝ ျဖတ္သန္းခ်င္တဲ့ လမ္းမ အဲဒီလမ္းမေပၚမွာ စိုက္ထူခ်င္တဲ့ မွတ္တိုင္ေလးေတြ ကၽြန္မရဲ႕ရင္ထဲက ဆႏၵေတြ မိန္းမသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ အိပ္မက္ေလးေတြကို ပြင့္လင္းစြာ အျပန္အလွန္ ဖြင့္ဟတိုင္ပင္ေဆြးေႏြးျဖစ္ခဲ့ေတာ့တာပါပဲ....

အခက္အခဲကေတာ့ သူ႔ရဲ႕အားနည္းခ်က္တစံုတစ္ရာေၾကာင့္ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ ႏွစ္ဖက္အသိုင္းအဝိုင္း သေဘာတူၾကည္ျဖဴႏိုင္မယ့္ အေနအထားတစ္ခုေရာက္ေအာင္ သူ႔ဘက္က အခ်ိန္အားျဖင့္ ေစာင့္ဆိုင္းႀကိဳးပမ္းဖို႔ သေဘာတူခဲ့ၾကတယ္.

ဒီလိုနဲ႔ လာမယ့္ ၂၀၀၈ခုႏွစ္ေဖေဖာ္ဝါရီလမွာက်ေရာက္မယ့္ ခ်စ္သူမ်ားေန႔အတြက္ ကၽြန္မ ဆႏၵေစာစီးစြာ ေမွ်ာ္လင့္ရင္ခုန္ရင္း သူ႔အတြက္ ခ်စ္သူမ်ားေန႔လက္ေဆာင္ေလးကို စိတ္ကူးထဲက ဖန္တီးေနမိပါေတာ့တယ္....

ဒါေပမယ့္ ၿပီးျပည့္စံုတဲ့ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြဟာ ကၽြန္မနဲ႔သူရဲ႕ အခ်စ္ခရီးအစမွာ မေျဖာင့္ျဖဴးခဲ့ပါဘူးေလ.... သူ႔ကိုကၽြန္မ ဖုန္းကေနတဆင့္ ခ်စ္သူအျဖစ္ အေျဖေပးခဲ့ၿပီးတဲ့ေနာက္ ကၽြန္မရွိရာဆီ သူအလည္တေခါက္ ထပ္ေရာက္လာၿပီးေနာက္ပိုင္း ခရီးရွည္တစ္ခုကို ကၽြန္မအတြင္းက်က်သိခြင့္မရဘဲ ႐ုတ္တရက္ ႏႈတ္ဆက္ထြက္ခြာသြားပါတယ္.... အဲဒီေန႔ဟာ မွတ္မွတ္ရရ ဒီဇင္ဘာလ ၁၆ ရက္ေန႔ပါပဲ.... ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ကိုလည္း ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္း ႀကိဳဆိုခဲ့ရၿပီး သူ႔ရဲ႕ ႏွစ္သစ္ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းလႊာေလးကို အီးေမးလ္ကတဆင့္ပဲ ဖတ္႐ႈခဲ့ရတာပါ...

ေဖေဖာ္ဝါရီလရဲ႕ ခ်စ္သူမ်ားေန႔မွာလည္း သူဟာ ကၽြန္မေဘးမွာ ရွိမေနခဲ့သလို သူ႔ရဲ႕ ခ်စ္သူမ်ားေန႔ဆုမြန္လႊာကိုလည္း အီးေမးလ္ကတဆင့္ပဲ ကၽြန္မရရွိခဲ့တာပါ... သူနဲ႔ကၽြန္မ ေဝးကြာလွတဲ့ တေနရာစီခြဲခြာေနရခ်ိန္မွာ ကၽြန္မရင္ထဲသူဟာ ေနရာအျပည့္ရယူထားနွင့္ၿပီးသားျဖစ္ေနၿပီဆိုတာကို သိလိုက္ရပါတယ္.. ဒီလိုနဲ႔ မက္ခြင့္ရခ်င္တ့ဲအိပ္မက္တခ်ိဳ႕ကို ေက်ာခိုင္းစြန္႕လႊတ္ၿပီး သူရွိရာ ေနရာေလးဆီ သူ႔မ်က္ႏွာတစ္ရြာထင္ကာ ကၽြန္မအေရာက္ခရီးႏွင္ခဲ့ပါေတာ့တယ္....

သူနဲ႔ကၽြန္မဆံုေတြ႕ခဲ့ၿပီး တစ္ႏွစ္အၾကာ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လေနာက္ဆံုးပတ္ေလးမွာ သူ႔ရဲ႕လက္ကို တြဲကာ ခိုင္ခိုင္ၿမဲၿမဲဆုပ္ၿပီး ဘဝရဲ႕ခရီးကို အတူျဖတ္သန္းဖို႔ ေပ်ာ္ရႊင္ေႏြးေထြးေနတဲ့ သူ႔ရဲ႕လက္တစ္စံုကို ကၽြန္မအားျပဳခိုလႈံခြင့္ရခဲ့ၿပီးေနာက္ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္ဝါရီလရဲ႕ ခ်စ္သူမ်ားေန႔ကို သူနဲ႔ကၽြန္မေပ်ာ္ရႊင္စြာ ကဗ်ာဆန္စြာျဖတ္သန္းခြင့္ရခဲ့ပါေတာ့တယ္...

2009 Valentine's Day

အဲဒီႏွစ္မွာ ကၽြန္မက ၾကယ္ကေလးေတြ ၉၉၉ခုခ်ိဳးၿပီး ဖန္ၾကည္ပုလင္းေလးထဲထည့္ ဖဲျပားျပာျပာေလးကို ခ်ည္ေႏွာင္က သူ႔ကိုေပးအပ္ခဲ့တာပါ... အဓိပၸါယ္ကေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕အခ်စ္ေတြနဲ႔ ဖန္တီးထားတဲ့ ၾကယ္ေလးေတြ ၉၉၉ခုကို သူပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရၿပီးတဲ့ေနာက္ သူ႔အနာဂတ္ဟာ လွပကံေကာင္းျခင္းမ်ားစြာနဲ႔ ႀကဳံေတြျဖတ္သန္းႏိုင္ဖို႔ရည္ရြယ္တာပါ....

သူကေတာ့ သူကိုယ္တိုင္ဖန္တီးထားတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ဓာတ္ပံုေလးကို လက္နဲ႔ခ်ိဳးထားတဲ့ စကၠဴဓာတ္ပံု ေဘာင္လွလွေလးေတြနဲ႔ တန္ဆာဆင္ရင္း ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕အခ်စ္သေကၤတေလးတစ္ခုကို ဖန္တီးေပးခဲ့တာပါ.... အဲဒီေန႔က ကၽြန္မတို႔အေပ်ာ္ႀကီးေပ်ာ္ခဲ့ၾကတယ္...

သူနဲ႔ကၽြန္မ ခ်စ္ျခင္းေတြနဲ႔ျခယ္မႈန္းထားတဲ့ လွပတဲ့ ဘေလာ့ေလးတစ္ခုကိုလည္း ဖန္တီးထားခဲ့တယ္ေလ... အဲဒီဘေလာ့ေလးနာမည္ကေတာ့ Infinitylovelybluepeace တဲ့.... အဲဒီဘေလာ့ေလးမွာ သူ႔ရဲ႕ဒီဇိုင္းစာသားေတြ ပို႔စ္ကဒ္လွလွေလးေတြနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ အမွတ္တရေန႔ရက္ေလးေတြကို ေက်ာ္ျဖတ္ျဖစ္ေနခဲ့ၾကတာ အခုဆိုရင္ သံုးႏွစ္တင္းတင္းျပည့္ေတာ့မယ္ေလ....

2010 Valentine's Day

၂၀၁၀ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ခ်စ္သူမ်ားေန႔မွာေတာ့ ကၽြန္မက်န္းမာေရးသိပ္မေကာင္းတာမို႔ သူ႔အတြက္ ဘာမွ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် မဖန္တီးေပးျဖစ္ခဲ့ပါဘူး.... ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္သာ လက္ေဆာင္ေပးခဲ့မိတာပါ... သူကေတာ့ သူ႔ဖန္တီးမႈအႏုပညာ တစ္ခုျဖစ္တဲ့ ပို႔စ္ကဒ္လွလွေလးကို ကၽြန္မတို႔ဘေလာ့မွာ လႊင့္တင္ေပးျဖစ္ခဲ့တယ္... သူနဲ႔ကၽြန္မ အေအးဆိုင္ေလးတစ္ခုမွာ ခ်စ္သူမ်ားေန႔ကို လွလွပပေလးကုန္ဆံုးေစခဲ့တယ္....

အခု လာမယ့္ ၂၀၁၁ ေဖေဖာ္ဝါရီလမွာ က်ေရာက္မယ့္ ခ်စ္သူမ်ားေန႔ေလးအတြက္ သူဟာ ကၽြန္မကို lovely planner ေလးနဲ႔ ေဖာင္တိန္အျဖဴေလးတစ္ေခ်ာင္း ႀကိဳတင္ေပးခဲ့ပါတယ္...သူေပးတဲ့ lovely planner က စာသားလွလွေလးက ေတာ့ျဖင့္ “please always know that I love you more than anything else in the world.” တဲ့.... သူက အဲဒီစာသားေလးကို ရြတ္ျပေသးတယ္... အဲဒါေလးကို မွတ္ထားေနာ္တဲ့.... ကၽြန္မကေတာ့ျဖင့္ ၾကည္ႏူးၿပံဳးမိတာပါပဲ....

ကၽြန္မနဲ႔သူ ဆံုစည္းျဖစ္ခဲ့ၿပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္းမွာ ဘဝကို လက္တြဲ ရဲရဲရင္ဆိုင္မယ္ဆိုတဲ့ ဆႏၵေတြနဲ႔ ကဗ်ာဆန္ဆန္ အရွိကို အရွိအတိုင္း လက္ေတြ႕ဘဝကို ေပ်ာ္ရႊင္ေက်နပ္စြာနဲ႔ ျဖတ္သန္းျဖစ္ေနၾကတာ အခုဆိုရင္ သံုးႏွစ္ျပည့္ေတာ့မွာပါ... ဒီကာလအတြင္းမွာ နွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ အဆင္ေျပတဲ့ခ်စ္ျခင္းေတြနဲ႔ နားလည္မႈ ဇာပုဝါ ပါးပါးေလးကို ခ်စ္ျခင္းျဖည့္လက္အစံုမွာ ရစ္ခ်ည္ထားမိၾကရင္းက ပုဝါပါးေလးကို တိုက္ခတ္လာတဲ့ ေလႏု ႐ိုင္း ေတြ... အဲဒီေလႏုေတြနဲ႔အတူ ကပ္ၿငိပါလာတဲ့ သဲမႈန္နဲ႔ အညစ္ေၾကးေတြကို ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ဦးရဲ႕ ႏွစ္ကိုယ္ၾကား ခ်စ္ျခင္းခြန္႕တံု႕လွယ္သံေတြရဲ႕ အင္အားနဲ႔ ဖယ္ရွားျဖစ္ေနတာလည္း ၾကည္ႏူးစရာတမ်ိဳးပါပဲ...

အိမ္ေထာင္ရယ္လို႔ျဖစ္လာတာနဲ႔ ႀကံဳေတြ႕ခံစားရင္ဆိုင္ရတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္၊ ဘဝႀကီးၿပီးျပည္စံုဖို႔ ေမာင္းႏွင္ရမယ့္ ဘဝရထားကို သူနဲ႔ကိုယ္ စိတ္တိုင္းက်ခရီးႏွင္ႏိုင္ဖို႔ လိုအပ္တဲ့ ဝမ္းစာဆီကိုလည္း ရွာေဖြရင္း အေၾကြးေဟာင္းဆပ္ဖို႔ႀကိဳးစားေနရင္း ေလာကႀကီးကိုလည္း တာဝန္ေက်ေအာင္ စြမ္းေဆာင္ဖို႔ အားထုတ္ေနရင္း အခ်ိန္ရသေရြ႕ေလးမွာေတာ့ ခ်စ္ျခင္းေတြျဖည့္ထားတဲ့ ေန႔စြဲေလးေတြ ရွင္သန္ေနေစဖို႔ သူေရာ ကၽြန္မပါ ဘဝအေမာေတြၾကားမွာ ရင္ခုန္သံကို အားျပဳ ခ်စ္ျခင္းကို ဖလွယ္ ၊ ျမတ္ႏိုးမႈကို ရင္မွာပိုက္ ၊ နားလည္မႈကို ခံစား၊ ယံုၾကည္မႈကို ေသာက္သံုးရင္း... လာမယ့္ ခ်စ္သူမ်ားေန႔ေတြဆီ ေမွ်ာ္မွန္းရင္း... ကဗ်ာဆန္တဲ့ ခ်စ္ျခင္းသေကၤတ အျပာေရာင္လွလွေလးကို ထာဝရရင္ခုန္ခံစားခြင့္ရႏိုင္ဖို႔ တြဲတဲ့လက္မျဖဳတ္စတမ္း ျဖတ္သန္းရင္ခုန္ရပါအံုးမယ္....

ႏွစ္တိုင္းႏွစ္တိုင္း ေနာင္လမယ့္ ႏွစ္မ်ားစြာမွာ ကၽြန္မပိုင္ဆိုင္မယ့္ ခ်စ္သူမ်ားေန႔ေတြဟာ သူနဲ႔အတူ ထာဝရပါပဲ....

ကၽြန္မကိုခ်စ္ေသာ.... ကၽြန္မက ခ်စ္ေသာ သူအတြက္

ခ်စ္သူမ်ားေန႔အမွတ္တရ....

၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၄ရက္ေန႔ နံနက္ တစ္နာရီတစ္ဆယ့္ရွစ္မိနစ္

Saturday, November 27, 2010

အလြမ္း

တိတ္ဆိတ္လွေသာ ခ်စ္ၾကမၼာရဲ႕ေအာက္

ငါ အသံတိတ္ ငိုေႂကြးေနဆဲ

အတၱပြင့္ဖတ္ေတြထဲက

ဟန္ေဆာင္မႈ ဝတ္မႈံေတြလည္း

အလြမ္းေဝဟင္ထဲ တသိမ့္သိမ့္ဝဲလြင့္ဆဲပါ...

သိမ္ေမြ႕လွေသာ အနမ္းကမၻာထဲ

ငါ အသက္မဲ့မသြားေအာင္

မာယာစင္ျမင့္ထက္က အာဃာတလိပ္ကားေရွ႕မွာ

အမူအရာ အဖံုဖံုနဲ႔

သြဲ႕သြဲ႕ေလး ကဆဲပါ...

အမုန္းဝကၤာပါေတာထဲက

ႁကြေရာက္အားေပးလာၾကတဲ့

သစၥာမဲ့ ျပယုဂ္ပိုင္ရွင္မ်ားစြာကိုလည္း

ငါ လွလွပပ ၿပံဳးျပဆဲပါပဲ...

အတြင္းသေဘာအမွန္ကို

ဖြင့္ေျပာရန္မလိုသလို

အၾကင္နာေတာကိုလည္း သမင္လည္ျပန္ေစာင္းငဲ့ၿပီး

တသသ မလြမ္းခ်င္ေတာ့ဘူးေလ...

ဥယ်ာဥ္တခုကိုသာ

ငါ...

ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရမယ္ဆိုရင္ေတာ့

ျမတ္ႏိုးမႈေတြစီျခယ္

သိမ္ေမြ႕တဲ့ ႏူးညံ႕ျခင္းပြင့္ဖတ္ေတြကို

ယုယမယ့္ လက္တစ္စံုေတာ့

တမ္းတဆဲပါ....




Wednesday, October 20, 2010

ကုန္ၾကမ္း



“ငါ့ညီမေရ အစ္မနဲ႔ ခဏ လိုက္ခဲ့စမ္းပါ”
အစ္မတစ္ေယာက္လုိ ခင္မင္ရင္းႏွီး ရေသာ မမ၀င္းက ကြ်န္မ အိမ္ေရာက္လာၿပီး အေဖာ္ေခၚျခင္း ျဖစ္သည္။
သူက ကြ်န္မတို႔ လမ္းထဲမွာ မုန္႔ဆိုင္ဖြင့္ထားသည္။
“ဘယ္လဲ မမ၀င္း”
“အေႂကြး သြားေတာင္းမလို႔”
“ဟင္”
ကြ်န္မ နည္းနည္း တြန္႔သြားသည္။ ကြ်န္မ ဘာျဖစ္သြားမွန္း သူကလည္း ရိပ္မိဟန္တူသည္။ “ေဩာ္ အဲဒီလို ေအာ္က်ယ္ဟစ္က်ယ္ ေျပာဆုိၿပီး ေတာင္းရမယ့္ အေႂကြးမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူးဟယ္။ အဲဒီလိုမ်ိဳးလည္း ငါမလုပ္ပါဘူးဟဲ့ နင္ကလည္း။ လာေပးမယ္ ေျပာၿပီး ခုထိ ေပၚမလာလို႔ သူ႔အိမ္ အထိ သြားလိုက္ၾကည့္ရံုတင္ပါ။ လာပါ အေဖာ္ လိုက္ေပးစမး္ပါ။ ဒီမွာ တစ္ေယာက္တည္း ျဖစ္ေနလို႔” “လိုက္သြားေလ။ ညည္းပဲ ကုန္ၾကမ္း ရခ်င္တယ္ဆို” နံေဘးမွ အေမက အခြ်န္ႏွင့္ ၀င္မသည္ကို အဟုတ္ထင္ၿပီး မမ၀င္း ကလည္း အားတက္သေရာ ထပ္ေခၚသည္။ “ဟုတ္တယ္ဟဲ့၊ ခုမွ သတိရတယ္။ ေႂကြးရွင္နဲ႔ ေႂကြးယူသမား ဇာတ္လမ္းမ်ိဳး နင္ေရးဖို႔ ကုန္ၾကမ္းရတာေပါ့”
ကုန္ၾကမ္း အသံၾကားလိုက္ရ၍ ကြ်န္မလည္း နည္းနည္း စိတ္ပါေလသည္။ ကြ်န္မလို စာေရးခ်င္သူ တစ္ေယာက္ အဖို႔ တစ္ခါတေလ အေတြ႔အႀကံဳက ကုိယ့္ဆီ ေရာက္လာတတ္တာ ရွိသလို တစ္ခါတေလ က်ေတာ့ အေတြ႔အႀကံဳ ရွိရာ ကုိယ္က သြားရတာလည္း ရွိသည္ မဟုတ္လား။ ၿပီးလွ်င္ အခု အေႂကြးသြားေတာင္းမည့္ သူကလည္း တျခားမဟုတ္ ခင္မင္ေပါင္းသင္း လာၾကတာ ၾကာၿပီမို႔ မမ၀င္း တစ္ေယာက္ သူတစ္ဖက္သား အေပၚ အားနာတတ္တာ၊ သနားတတ္တာ ကြ်န္မ သိသည္။ ဆိုင္သမားမု႔ိသာ ေႂကြးယူသူေတြ ရွိန္ေအာင္တမင္ ဟန္ကုိယ့္ဖုိ႔ လုပ္ေနရေပမယ့္ တကယ့္ တကယ္၌ သူလည္း ခပ္ေအးေအး သမားပဲ ျဖစ္သည္။ ခုပဲၾကည့္ေလ၊ ေတာ္ရံုလူ ကိုယ့္ဘာသာ သြားမည့္ ကိစၥအား ကြ်န္မကို အေဖာ္လာစပ္ေနသည္။ အေဖာ္လိုတာထက္ အေႂကြးသြားေတာင္းရာမွာ တစ္ေယာက္တည္းထက ္ ႏွစ္ေယာက္ဆို ပို၍ အရွိန္အဟန္႔ ျဖစ္ေအာင္ ကြ်န္မကို ေခၚတာျဖစ္သည္။
“ထုံးစံအတုိင္း မုန္႔ အေႂကြးပဲလား”
“ေအးေပါ့ဟယ္”
မမ၀င္းက ညည္း ညည္းညဴညဴႏွင့္ ျပန္ေျဖ သည္။ ခုေခတ္မွာ ဆိုင္ဖြင့္စား ရသည္မွာလည္း တစ္ဒုကၡပင္။ ေက်ာင္းေစ်းတန္းမွ လြဲ၍ က်န္ဆုိင္ အေတာ္မ်ားမ်ား အေႂကြးကိစၥ မျဖစ္မေန ၾကံဳ ၾကရသည္သာ။ မမ၀င္း၏ ဆုိင္က လက္လီလက္ကား ျဖန္႔သည္မို႔ ရပ္ကြက္ အသီးသီးမွ အိမ္ဆိုင္ေသးေသးေလး မ်ားကလည္း ေဖာက္သည္ လာလာယူၾကသည္။ ထုိ ေဖာက္သည္ေတြထဲမွာ တခ်ဳိ႕က ေငြလက္ငင္း ရွင္းသလုိ တခ်ဳိ႕ဆိုင္ေတြ က်ေတာ့လည္း အေဟာင္းေပး အသစ္ယူလုပ္ ၾကပါသည္။ ေခတ္အခါ အရ မေပးလွ်င္လည္း မျဖစ္တာမုိ႔ မမ၀င္း၏ ဆိုင္လည္း ထုိစနစ္ ကိုလက္ခံက်င့္သုံး ေနရသည္ သာ။
“အေဟာင္းမွန္မွန္ ေပးၿပီး အသစ္ ယူေနရင္ ငါဘာမွ မေျပာပါဘူးဟယ္။ ငါတုိ႔ေတြလည္း တကယ့္ပင္ရင္း ဆိုင္ႀကီးေတြဆီက ဒီလုိပဲ အေဟာင္းေပး အသစ္ယူ လည္ပတ္ ေနရတာမုိ႔ နားလည္ပါတယ္။ ငါတို႔ကမွ တစ္ခါတစ္ခါ ပင္ရင္းဆိုင္ ႀကီးေတြဆီ ေငြလႊဲရင္ ေလး ငါးသိန္း ေအာက္ထစ္ဆုံးပဲ။ ကုိယ္က ေရရွည္လုပ္စားမွာ ဆုိေတာ့ အတတ္ႏိုင္ဆုံး ကတိ မပ်က္ေအာင္ ႀကိဳးစားတယ္။ တစ္မ်ဳိးမွ ငါးဆယ္တစ္ရာ ျမတ္တာေလးေတြ စုၿပီး ေပးရတာပဲ။ ဆိုင္ေသး သမားေတြက ပုံမွန္မဆပ္ရင္ ငါက ဘယ္ကေငြေတြ ရၿပီး သူမ်ားကုိ ျပန္ေပးႏိုင္မွာလဲ။ မဟုတ္ဘူးလား”
သူ႔ဆုိင္သြားတုိင္း မမ၀င္းတစ္ေယာက္ သူ႔ အခက္အခဲေတြကို ေျပာဆို ရင္ဖြင့္ျပသည္ခ်ည္းမုိ႔ သူ႔ဆိုင္မ်ဳိး၏ ၾကံဳရေသာ သေဘာ သဘာ၀ေတြကို ကြၽန္မလည္း သိေနသည္။ တခ်ဳိ႕က ဒီလုိပဲ အေဟာင္းေပး အသစ္ယူႏွင့္ ကတိတည္ေတာ့ ဆက္ဆံ လာတာႏွစ္ႏွင့္ ခ်ီလာသည္အထိ အဆင္ေျပသည္။ တခ်ဳိ႕က် ေတာ့လည္း အေဟာင္းပုံမွန္ မေပးဘဲ အသစ္ေတြ ထပ္ တလဲလဲ ယူကာ အေႂကြးလည္း မ်ားလာေရာ ေပၚမ လာၾကေတာ့ပါ။ ဆိုင္လုံးလုံး ျပဳတ္သြားသူ ရွိသလုိ၊ အေႂကြး မေပးခ်င္ေတာ့၍ လူလည္က်ၿပီး တျခားဆုိင္ကို ေဖာက္သည္ ေျပာင္းယူလုိက္ တာလည္းရွိသည္။ တခ်ဳိ႕ စိတ္ရင္းဓာတ္ခံ ေကာင္းသူ ေတြက်ေတာ့လည္း ဆုိင္ပိတ္ လုိက္ရေပမယ့္ အဆင္ေျပ လွ်င္ေျပသလုိ အေႂကြးကို သတိတရ လာဖဲ့ဆပ္ၾကတာ လည္းရွိပါသည္။ အေပၚယံ ၾကည့္လွ်င္ ဆိုင္ေကာင္တာ၌ ေအးေအးေဆးေဆး ေငြထိုင္ သိမ္း႐ုံလုိလုိႏွင့္ တကယ့္ လက္ေတြ႕မွာ လူ႔စိတ္အမ်ဳိး မ်ဳိးအေၾကာင္း သိရေလေသာ ေခါင္း႐ႈပ္စရာအလုပ္ပါေပ။
“ခါတုိင္း မမ၀င္း အေႂကြးသြားေတာင္းရင္ ဘယ္သူ႔ကို ေခၚသြားတာလဲ”
“ဘယ္သူ႔မွ မေခၚဘူး။ ငါဆိုင္ဖြင့္လာတာ ေလးငါး ႏွစ္ရွိၿပီ။ တစ္ခါမွ အေႂကြး ကိုယ္တုိင္ လုိက္မေတာင္းဖူး ဘူး။ သူတုိ႔ ဆိုင္သမားအခ်င္း ခ်င္း လူၾကံဳမွာတဲ့အခါ မွာ တယ္။ ငါ့ေယာက်္ားသြား ေတာင္းခိုင္းတဲ့အခါ သြား ေတာင္းခိုင္းတယ္။ ငါ့ ေၾကာက္လုိ႔သာသြားေပးတာ။ ခုေတာ့ ငါ့ဘာသာသြားၾကည့္ မလုိ႔။ မေတာင္းဘဲ ေနရင္လည္း ပိုဆုိးတယ္ဟဲ့။ ဒီ တစ္ေယာက္ဆုိ အေဟာင္း မေပးဘဲ အသစ္ခ်ည္းထပ္ ထပ္ယူရင္း အေႂကြး မ်ားလာေတာ့ ေပၚမလာေတာ့ဘူး ေလ။ အဲဒါ ဟုိတစ္ရက္က ေစ်းထဲမွာ ေတြ႕တယ္။ အသား ငါးတန္းမွာ သိလား။ ဘယ္မလဲ အေႂကြးဆိုေတာ့ ပ်ာပ်ာ သလဲနဲ႔ ေပးမယ္ အစ္မရဲ႕ သတိရတယ္။ မလာအား ေသးလို႔ ၾကာေနတာ။ ဒီေန႔ ညေနျဖစ္ျဖစ္ မနက္ျဖန္ျဖစ္ျဖစ္ ဆက္ဆက္ လာေပးမယ္ ေနာ္ ဆုိၿပီး ခုထိေပၚလာဘူး။ တစ္ပတ္ေက်ာ္သြားၿပီ။ တျခားသူေတြဆီက စုံစမ္း ၿပီးၿပီ။ ငါ့ဆိုင္မွာ အေႂကြးမ်ား လုိ႔ တျခားဆိုင္ေျပာင္းယူေန တာတဲ့။ အဲဒါ သူ႔အိမ္ကို စုံစမ္းၿပီး သြားေတာင္းမလုိ႔”
“အေႂကြးက မ်ားလုိ႔ လား”
“သုံးေသာင္ နီးနီးရွိ တယ္”
သိပ္ျပႆနာ မရွိ ေလာက္ပါဘူးေလဟု ေတြးၿပီး ကြၽန္္မလည္း မမ၀င္းႏွင့္ အတူ အေဖာ္ လုိက္သြားေပး လုိက္ပါသည္။ ေႂကြးယူထားသည့္ မေသာင္းစိန္တို႔ ရပ္ကြက္ေလးက ေတာ္ေတာ္ ေခ်ာင္က်ေသာ အေျခခံ လူတန္းစား ရပ္ကြက္ေလးျဖစ္ သည္။ ေက်ာက္ၾကမ္းခင္းသည့္ လမ္းက်ဥ္းေလးျဖစ္ သည္ကတစ္ေၾကာင္း၊ အိမ္ ေနရာအတိအက် မသိသည္က တစ္ေၾကာင္းမို႔ လမ္းထိပ္ ကြမ္းယာဆိုင္မွာ ဆိုင္ကယ္ကုိ ခဏ အပ္ခဲ့ကာ လမ္းထဲသုိ႔ ႏွစ္ေယာက္သား လမ္းေလွ်ာက္ ၿပီး ၀င္လာလုိက္ၾကသည္။
“ၾကည့္ရတာ ဒီမိန္းမ ငါ့ကို တမင္သက္သက္ မေပးခ်င္လုိ႔ မေပးတာ ျဖစ္ရမယ္။ မေပးႏုိင္တာေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး”
“ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ မမ၀င္း”
“ကေလးဒီေလာက္ ေပါမ်ားတဲ့ ရပ္ကြက္ နင္ျမင္ ဖူးလုိ႔လား။ မေရာင္း ရစရာကို မရွိဘူး”
ကြၽန္မ ရယ္မိသည္။ ဟုတ္သားပဲ၊ တစ္မိသားစုကုိ ကေလး ဘယ္ႏွေယာက္ ေလာက္ႏႈန္းႏွင့္ ေမြးထားၾကသည္ မသိေခ်။ ဒီေလာက္ က်ဥ္းသည့္ ရပ္ကြက္လမ္း ၾကားရွည္ေမ်ာေမ်ာ တစ္ေလွ်ာက္ ကေလး အရြယ္စုံႏွင့္ ျပည့္ေန သည္။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ျဖစ္တာလည္း ပါပါလိမ့္မည္။ ကြၽန္မတို႔ သြားေနတာ ေန႔ခင္း အခ်ိန္ျဖစ္၍လား မသိ လူႀကီးေတာ့ သိပ္မေတြ႕ရပါ။ အလုပ္ ကိုယ္စီႏွင့္ အျပင္ထြက္ ေနၾကရသည္ ထင္ပါသည္။
“မေသာင္းစိန္ရဲ႕ မုန္႔ဆိုင္က ဘယ္နားမွာလဲ ကေလး”
ႏွပ္ေခ်း တြဲလြဲႏွင့္ ကေလး တစ္ေယာက္က လမ္းၾကား အဆုံး တစ္ေနရာဆီ လက္ညိႇဳး ထုိးျပသျဖင့္ ႏွစ္ေယာက္သား ဆိုက္ဆိုက္ ၿမိဳက္ၿမိဳက္ ေရာက္သြားၾက သည္။ အိမ္က သြပ္မိုး ထရံကာ ႏွစ္ထပ္အိမ္ေလး ျဖစ္ၿပီး အိမ္ႏွင့္ တစ္ဆက္တည္း ကြပ္ပ်စ္ေလး ထုတ္ၿပီး အိမ္ဆိုင္ တည္ထားသည္။ ကြမ္းယာ ႏွင့္ ကေလးမုန္႔ အေျခာက္ အျခမ္းေလးေတြ တြဲေရာင္းတာ ျဖစ္သည္။ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ သူ႔ဆုိင္ေပါက္၀၌ ကြၽန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ကုိ ဘြားခနဲျမင္ လုိက္ရေသာ မေသာင္းစိန္ သည္ ႐ုတ္တရက္ လန္႔သြားဟန္ ပါးစပ္ႀကီး ဟေနၿပီးမွ ကပ်ာကယာႏွင့္ ထလာသည္။
“ေၾသာ္ လာလာအစ္မ။ ထင္ေတာ့ ထင္သားပဲ၊ ငါ့ အစ္မ တစ္ေယာက္ေတာ့ ငါ့ကို ေမွ်ာ္ေနရွာေတာ့မွာလုိ႔။ အားနာလုိက္တာ အစ္မရယ္၊ လာလာ အိမ္ေပၚတက္ဦး။ ညီမလည္းလာ”
ခ်က္ခ်င္း အျပင္ထြက္ လာကာ လက္ဆြဲမတတ္ ေခၚ ရာေနာက္ မမ၀င္းေယာင္ ေတာင္ေပါင္ေတာင္ႏွင့္ ပါသြား၍ ကြၽန္မလည္း မ်က္ႏွာ ပူပူႏွင့္ပင္ ေနာက္ကလိုက္ တက္သြားရသည္။ ၾကမ္း အျပည့္ခင္းထားေသာ အိမ္ထဲ မွာ ျမင္မေကာင္းေအာင္ ႐ႈပ္ပြ ခတ္ေနလ်က္ရွိသည္။ အ၀တ္ ေတြလည္း ေလွ်ာ္ၿပီး မေခါက္သိမ္း အားေသး၍ ပစ္ထားတာလား၊ ဒါမွ မဟုတ္ အ၀တ္ေပေတြမေလွ်ာ္ ဘဲ ပစ္ထားတာလားေတာ့ မသိ။ အိမ္ေထာင့္တစ္ေနရာ မွာ ပုံထားတာ နည္းသည့္အပုံ ႀကီး မဟုတ္ပါ။ တစ္ဆက္တည္း ျဖစ္၍ တိုးလွ်ဳိေပါက္ ျမင္ေနရေသာ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ မွာလည္း စားၿပီးသား ပန္းကန္ေတြက စားပြဲေပၚမွာ ဒီအတုိင္းစုပုံ ထပ္ထားကာ ယင္တေလာင္း ေလာင္းအုံလုိ႔။ တစ္၀က္တစ္ပ်က္ ဖုံးထား သည့္ ထမင္းအိုး ဖုံးေပၚမွာလည္း ထမင္းေစ့ေတြႏွင့္။
ၾကမ္းေပၚမွာလည္းၾကက္သြန္ ခြံေတြမွန္းမသိ ႂကြပ္ႂကြပ္ အိတ္ေတြမွန္းမသိ ဟိုတစ္စ၊ ဒီတစ္စႏွင့္ ပြစာက်ဲေနသည္။ သဲရွပ္ေနသည့္ၾကမ္းေပၚ၀င္ ထုိင္လိုက္႐ုံရွိေသး၊ မေသာင္း စိန္တစ္ေယာက္ မမ၀င္း၏ လက္ကုိဆြဲကာ ျဖစ္ေၾကာင္း ကုန္စင္ သံစုံေႏွာပါေတာ့ သည္။
“အစ္မ ကြၽန္မ အေၾကာင္း သိပါတယ္။ အစ္မရယ္။ ကြၽန္မဘ၀မွာ ဘယ္သူ႔ ကိုမွလည္း မလိမ္မညာဖူးပါ ဘူး။ ေသာင္းစိန္တဲ့ ရပ္ကြက္ထဲမွာ လုိက္ေမးၾကည့္ နာမည္ တစ္လုံးနဲ႔ ေနတာပါ။ အရင္ တုန္းကတည္းက အစ္မ အေႂကြး ကြၽန္မ ေပးဖုိ႔ရာပါ။ ဘုရားေပးေပး က်မ္းေပးေပး သိလား။ ဒင္း႐ိုက္ခြဲကုန္လုိ႔ အရင္း ျပဳတ္သြားေတာ့ ဆိုင္ကို အစကေန ျပန္ထူရတယ္ ေလ”
“ဟင္ ဘယ္သူကလာ ႐ိုက္ခြဲတာတုံး”
“အိမ္က ဆန္ကုန္ေျမ ေလးႀကီး မိုက္ႀကီးေပါ့ အစ္မရယ္။ ဘယ္သူ ရွိရမွာလဲ။ ရွာေကြၽးတာကို ပါးျဖဲနားျဖဲ ထုိင္စားၿပီး ေအးေအးေဆး ေဆးေနမယ္ စိတ္မကူးဘူး။ အရက္ေလး တျမျမ ျဖစ္လာရင္ ကြၽန္မကုိ ႏွိပ္စက္ခ်င္ ေသးတာ။ ကေလးေတြကို လည္း မယားပါ သားနဲ႔ရတဲ့ ကေလးေတြလုိ ဖေအတန္မဲ့ ႐ုိက္ဟဲ့ႏွက္ဟဲ့ လက္သရမ္း ခ်င္ေသးတာ။ ဒါေတြ လုပ္တာ ထားပါဦး၊ ကုိယ့္ကို ထမင္း ေကြၽးေနတဲ့ အိမ္ဆုိင္ ေလးကိုေတာ့ ေက်းဇူးကန္းၿပီး မဖ်က္ဆီးသင့္ပါဘူး။ မလုပ္ေကာင္းဘူးေလေနာ္။ မဟုတ္ဘူးလား အစ္မ”
“ဒါေပါ့”
ေယာင္ယမ္း ေခါင္းညိတ္ ေထာက္ခံလုိက္ၿပီးမွ မမ၀င္းက သူ႔ကိုယ္သူ ဘာလာလုပ္မွန္း သတိရသြားပုံ ေပၚသည္။ မ်က္ႏွာထားကို ခပ္တင္းတင္း ျဖစ္ေအာင္ ျပင္ လုိက္ၿပီး ကိုယ္ကုိလည္း ခပ္မတ္မတ္ ျပင္ထုိင္သည္။ လူပိန္သေလာက္ စကားတရ စပ္ေျပာႏိုင္ေသာ မေသာင္းစိန္၏ ေလေၾကာထဲ ေမ်ာေန၍ အလုပ္ မျဖစ္ေသးဘူးဟု ေတြးမိဟန္တူသည္။
“ဒါနဲ႔..”
“ေနဦး အစ္မရဲ႕ ကြၽန္မ ေျပာပါရေစဦး။ ဒင္း ကြၽန္မ အေပၚဘယ္ေလာက္ ယုတ္မာ ႏွိပ္စက္ပုံေတြ ေျပာျပခ်င္ လြန္းလုိ႔ပါ။ အစ္မပဲ စဥ္းစား ၾကည့္။ လူရယ္လုိ႔ျဖစ္လာရင္ လူ႔တာ၀န္ ဆုိတာရွိတယ္။ သူမ်ားတာ၀န္ မယူႏိုင္ရင္ ေတာင္ ကုိယ့္တာ၀န္ ကိုယ္ေတာ့ ယူသင့္တယ္ေလ။ မဟုတ္ဘူးလား။ ခုေတာ့ သူမ်ား သားသမီးကို ယူထားၿပီး ရွာမေကြၽးတဲ့ အျပင္ ႐ိုက္လား ပုတ္လား လုပ္ေသးတာ ေကာင္းလား”
“အင္းေပါ့ ဒါနဲ႔”
“အဲဒါေျပာတာေပါ့ အစ္မရယ္။ သူႏွိပ္စက္လုိက္လုိ႔ ပထမ အႀကိမ္ ဆိုင္အရင္း ျပဳတ္သြားေတာ့ ကြၽန္မမွာ အစ္မကို မ်က္ႏွာ ပ်က္ရတယ္။ မ်က္ႏွာလည္း ပူရ တယ္။ အားနာတယ္ေလ။ ေဟာ့ဒီ ေသာင္းစိန္တုိ႔က အသက္နဲ႔ လူလုပ္တာ မဟုတ္ဘူး။ အရွက္နဲ႔ လူလုပ္တာ။ အဲဒါ ထပ္ယူျပန္ရင္လည္း ေႂကြးေဟာင္းနဲ႔ ေႂကြးသစ္ ေပါင္းၿပီး မေပးႏိုင္ေတာ့ အစ္မကုိ ဒုကၡေပးရာက် တယ္”
“ဒါေၾကာင့္ ကြၽန္မကို အက်ဳိး အေၾကာင္းေလးေတာင္ လာမေျပာဘဲ ဆိုင္ေျပာင္းယူ တယ္ေပါ့ေလ”
မမ၀င္း စကားေၾကာင့္ မေသာင္းစိန္ မ်က္ႏွာ ကြက္ခနဲ ပ်က္ၿပီး အိုးတိုးအမ္းတမ္း ျဖစ္သြားၿပီးမွ မ်က္ႏွာထားကုိ ခ်က္ခ်င္းျပန္ျပင္သည္။
“ေျပာဦးမယ္ေလ အစ္မ ရယ္။ ကြၽန္မ စကားျဖင့္ မဆုံးေသးဘူး။ ဟိုတစ္ေလာက ေစ်းထဲမွာ ဆုံေတာ့ အခ်ိန္ မရလုိ႔ အဲဒီ ကိစၥေလးေျပာျပခ်င္ တာ။ အခိုက္အတန္႔ အဆင္ မေျပေသးလုိ႔ အစ္မဆီ မလာတာပါ။ သူမ်ားဆီသြားယူ ေပမယ့္ အျမဲယူဖုိ႔ စိတ္ကူး မရွိ ပါဘူး။ ကုိယ့္အေပၚ ေကာင္းခဲ့တဲ့ အစ္မဆီပဲ လာခ်င္တာေပါ့ မဟုတ္ဘူးလား။ အဆင္ ေျပရင္ ပိုက္ဆံေလး ဆပ္ၿပီး အသစ္ျပန္လာယူမယ္ ဆုိတဲ့ စိတ္ကူးနဲ႔ ဖဲ့ဖဲ့စုထားတာ အစ္မရယ္။ တစ္ခါတည္း ေတာ့ အေက် မဆပ္ႏုိင္ဘူး ေပါ့ေလ”
“အို တစ္ခါတည္း မဆပ္ႏုိင္လည္း တစ္၀က္စီ ခြဲဆပ္ေပါ့ ရပါတယ္။ ကိစၥ မရွိပါဘူး”
မမ၀င္း၏ အားတက္ သေရာ စကားပင္ မဆုံးေသး မေသာင္းစိန္က မ်က္ႏွာ ငယ္သြားသည္။
“အဲဒါေၾကာင့္ အားနာတယ္ ေျပာတာေပါ့ အစ္မ ရယ္”
“ဟင္ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ”
“ဘာျဖစ္ရမွာလဲ။ အခု ကြၽန္မမွာ စုထားတာ ငါးေထာင္ မေျပာနဲ႔။ ငါးရာ ေတာင္မရွိေတာ့လုိ႔ေပါ့။ ဒင္းေလ ဒင္း”
ေျပာရင္း ေဒါသထြက္ လာဟန္ျဖင့္ မေသာင္းစိန္ မ်က္လုံးေတြ ျပဴးလာသည္။
“ခုေျပာရင္ ခ်က္ခ်င္း အေရခြံ ေျပးဆုတ္ခ်င္တယ္။ ကြၽန္မ ေခါင္းအုံးေအာက္မွာ သိမ္းထားတဲ့ ပိုက္ဆံေတြ ယူၿပီး ေဘာလုံးပြဲေလာင္း ႐ႈံးပစ ္လုိက္ တယ္ေလ။ ပုိက္ဆံ ေပ်ာက္တာကို သိသိခ်င္း ကြၽန္မလည္း ဓားဆြဲၿပီး သူ႔လွည့္ပတ္ ရွာတာပဲ”
ေျပာရင္းဆုိရင္း သူ႔ ပုိက္ဆံ ေသတၱာကို လက္သီးႏွင့္ “ဒုန္း”ခနဲ ထုထည့္လုိက္ ၍ ကြၽန္မႏွင့္ မမ၀င္းပင္ ႐ုတ္တရက္ လန္႔ၿပီး တုန္သြား ရသည္။
“သူကလည္း ကြၽန္မ အေၾကာင္းသိေတာ့ တစ္ညလုံး ျပန္မလာဘူး။ ခုထိလည္း ျပန္မလာဘူး။ သူ႔အေမ အိမ္မွာလည္း မရွိဘူး။ သူသြား တတ္တဲ့ ေနရာေတြ လိုက္ရွာ ေတာ့လည္း မရွိဘူး။ ကြၽန္မကလည္း သေဘာေကာင္းရင္ ႏွစ္ေယာက္ မရွိသလုိ ေဒါသ ထြက္ၿပီေဟ့ ဆိုရင္လည္း သူမ်ားနဲ႔ တူတာမဟုတ္ဘူး။ ကြၽန္မကို မေက်နပ္ရင္ ပါးကို ဘယ္ျပန္ညာျပန္ လာ႐ိုက္ သြား ေက်နပ္တယ္။ ခုေတာ့ ေခြၽတာ စားေသာက္ၿပီး အေႂကြးဆပ္ဖုိ႔ စုထားတဲ့ေငြ ကိုမွ သိသိႀကီးနဲ႔ခုိးသြားတာ။ ေဘာလုံးပြဲေလာင္း ႐ႈံးပစ္ လုိက္တာ။ တကယ္အသည္း နာတယ္အစ္မ ကြၽန္မ ကြၽန္မ...”
ေျပာရင္းတန္းလန္း မ်က္ျဖဴ လန္သြားကာ လက္သီးႏွစ္ဖက္ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္၍ အံႀကီးႀကိတ္ၿပီး ပစ္လဲ က်သြားေသာ မေသာင္းစိန္ေၾကာင့္ ကြၽန္မႏွင့္ မမ၀င္း အလန္႔တၾကား ျဖစ္သြားၾက သည္။
“ဟဲ့ ဟဲ့ လုပ္ၾကပါဦး။ လုပ္ပါဦး ငါ့ညီမရဲ႕”
“သူ ဘာျဖစ္သြားတာ လဲ မမ၀င္း”
“တက္တာေလ အဲဒါ တက္သြားတာ။ အနီးအနားမွာ ဘယ္သူရွိလဲ ေအာ္ပါဦး ဟဲ့။ ငါဘာမွ မလုပ္တတ္ ဘူး”
“ဟင္ ကြၽန္ေတာ္လည္း ဘာမွ မလုပ္တတ္ဘူးေနာ္”
ေရွ႕ဘက္အိမ္ေတြဆီ လွမ္းအသံျပဳၾကည့္ေတာ့လည္း လူရိပ္လူေယာင္ပင္ မျမင္ရပါ။
“နင္ ခဏေနခဲ့ဦးေနာ္။ ငါအိမ္နီးခ်င္းေတြ လိုက္ေခၚ ၾကည့္ဦးမယ္။ ဆရာ၀န္လည္း ေခၚမွရမယ္ ထင္တယ္”
ကြၽန္မ၏ စကားျပန္ကို ပင္မေစာင့္ဘဲ ထဘီတုိတို၀တ္ ကာ မမ၀င္းက အိမ္ေပၚမွ အေျပးအလႊား ဆင္းသြား၍ လူမမာႏွင့္ ကြၽန္မ ႏွစ္ေယာက္ တည္း က်န္ရစ္ခဲ့သည္။ မ်က္ျဖဴႀကီး လန္ကာ တံေတြး တစီစီႏွင့္ ေျခေတြလက္ေတြ ကုပ္ၿပီး တဂစ္ဂစ္ တက္ေနေသာ မေသာင္းစိန္ကုိ ၾကည့္ ၿပီး ကြၽန္မသည္ ထူပူေနကာ တုန္တုန္ယင္ယင္ႏွင့္ ဘာလုပ္ ေပး၍ လုပ္ေပးရမွန္း မသိျဖစ္ေန သည္။ တက္ေနသူကို ေျခမ၊ လက္မ ခ်ဳိးေပးရသည္ဟု ၾကားဖူးနား၀ ရွိေနေပမယ့္ ထုိ အသိ ဆုိတာကလည္း စာအုပ္ ေတြထဲ၊ ႐ုပ္ရွင္ ဗီဒီယိုေတြထဲ မွာတင္ ၾကည့္ဖူးဖတ္ဖူး႐ုံ အဆင့္မွ် ဆုိေတာ့ ကြၽန္မ မလုပ္ ေပးတတ္ပါ။ လုပ္လည္း မလုပ္ရဲ။ အမွန္အတိုင္း ေျပာရလွ်င္ ဘယ္လုိျပဳစု ကုသေပးရန္ သိဖို႔ ေနေနသာ သာ၊ တဂစ္ဂစ္တ က္ေနသည့္ လူတစ္ေယာက္ကို ျမင္ဖူးတာ ပင္ ကြၽန္မဘ၀မွာ ဒါ ပထမ ဆုံးအႀကိမ္ ျဖစ္ပါသည္။ ခ်က္ခ်င္း ဆုိသလုိ မိန္းမ တခ်ဳိ႕ ႏွင့္ ကေလးေတြ တသီတ တန္းႀကီး အိမ္ေပၚ တ၀ုန္း၀ုန္း ေျပးတက္လာၾကကာ တစ္ ေယာက္တစ္ေပါက္ႏွင့္ ဆူညံ ကုန္ေတာ့သည္။
“ဘယ္လို ျဖစ္သြားတာ လဲ”
မ်က္ႏွာထား ဆုိးဆိုးႏွင့္ အမ်ဳိးသမီးႀကီးက ကြၽန္မ လက္ထဲမွ မေသာင္းစိန္ကုိ ေပြ႕ထူရင္း ခပ္ေလာေလာေမး သည္။
“မ မသိပါဘူး။ စကား ေျပာေနရင္း အေကာင္းႀကီး ကေန သူ႔ဟာသူ ျဖစ္သြားတာ ပဲ”
မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ၾကံဳလိုက္ရသည့္ အျဖစ္အပ်က္ အေပၚ လန္႔ရလြန္း၍ ကြၽန္မမွာ အသံ ေတြပင္တုန္ေနသည္။ ဒီၾကား ထဲက ဘယ္က ေပၚလာမွန္း မသိေသာ ေလးငါးေျခာက္ ႏွစ္၀န္းက်င္ အရြယ္ကေလး ႏွစ္ေယာက္က မေသာင္းစိန္ ကို “အေမ...”ဟု ငယ္သံပါ ေအာင္ ေအာ္ၿပီးေျပးဖက္ လုိက္ေတာ့ မ်က္စိေတြပါ ျပာ လာကုန္သည္။ ကေလး ေပါင္းေသာင္းေျခာက္ေထာင္ ကလည္း တဂစ္ဂစ္ တက္ေန ေသာ မေသာင္းစိန္ကို တစ္လွည့္၊ နံေဘးမွာေၾကာင္စီစီ ထုိင္ေနသည့္ သူစိမ္းျဖစ္သူ ကြၽန္မကို တစ္လွည့္ ၾကည့္ေန ၾကသည္။ အမ်ဳိးသမီး သုံး ေယာက္ကေတာ့ မေသာင္းစိန္ကုိ ႏွိပ္သူႏွိပ္၊ ေျခမခ်ဳိး သူခ်ဳိး၊ ယပ္ေတာင္ခတ္သူ ခတ္ျဖင့္ ၀ုိင္း၀န္း ျပဳစုေပးေန ၾကသည္။ မမ၀င္းဆရာ၀န္ သြားေခၚတာကလည္း ၾကာလွသည္။ အကယ္၍ အေျခ အေနဟန္ ပုံမရဘူး ဆိုၿပီး ျပန္ မလာလွ်င္...။ ဘုရား... ဘုရား တက္ရင္းႏွင့္ ေသသြား တာမ်ဳိး အထိေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ ေလာက္ဘူး ထင္ပါရဲ႕။ မေျပာ ေကာင္းမဆုိေကာင္း မေသာင္း စိန္သာ ခုေနတစ္ခုခုျဖစ္သြား လွ်င္ ကြၽန္မကေတာ့ ေျဖရွင္း ရခက္ၿပီ။ မထြက္စဖူး ေဇာေခြၽးေတြပင္ ျပန္ခ်င္လာ သည္။
“ေဟာ ဆရာ၀န္လာ ၿပီ”
ေရွ႕မွ ေဆးအိတ္ကိုင္ၿပီး ခပ္သုတ္သုတ္ အိမ္ေပၚတက္ လာသည့္ ဆရာ၀န္ႏွင့္ မမ၀င္းကို ျမင္လုိက္ရမွ ကြၽန္မ၀မ္းသာ အားတက္သြား သည္။ ဆရာ၀န္ အသံၾကား၍ ပဲလား၊ သူ႔ဘာသာသူ တကယ္ သက္သာသြား၍လား မသိ ခ်က္ခ်င္းပဲ အတက္ ရပ္သြားၿပီး မေသာင္းစိန္သတိ ျပန္လည္လာသည္။ ထေတာ့ မထုိင္ေသး။ အင္းအင္းအဲအဲ ညည္းေနကာ မ်က္လုံးကုိ ဖြင့္ၾကည့္႐ုံမွ် ၾကည့္ၿပီး “ေရ ေရ” ဟု ဆုိကာ ျပန္မွိတ္သြား သည္။ တစ္ေယာက္က ေရ ေျပးခပ္၍ တုိက္ေပးသည္။ သတိ လည္လာၿပီ ဆိုေပမယ့္ ဆရာ၀န္ ပင့္ထား လက္စႏွင့္ စိတ္ခ်ရေအာင္ မေသာင္းစိန္ကို စမ္းသပ္ၾကည့္ရသည္။ ဇာတ္ေပါင္းကေတာ့ မမ၀င္း ႏွင့္ ကြၽန္မ၏ ေႂကြးေတာင္း ခရီးက မေအာင္ျမင္သည့္ အျပင္ မေသာင္းစိန္ အတြက္ ဆရာ၀န္ ပင့္ရသျဖင့္ စမ္းသပ္ခႏွင့္ ေျခႂကြခကိုပါ မမ၀င္း ၏ အိတ္ကပ္ထဲမွ စုိက္ရွင္း ေပးခဲ့ရေသးသည္။ တစ္ခါမွ မၾကံဳဖူးသည့္ အေတြ႕အၾကံဳေၾကာင့္ အိမ္ျပန္္လမ္းမွာ မမ၀င္း၏ “မေသာင္းစိန္ တက္သြားတာ တကယ္ေတာ့ ဟုတ္မွာပါေနာ္”ဟူေသာ စကားကိုပင္ ျပန္မေျပာႏိုင္။ အိမ္ျပန္ေရာက္သည္ အထိ ရင္တုန္ပန္းတုန္ ျဖစ္ေနမိဆဲ ျဖစ္သည္။
ထုိအျဖစ္အပ်က္ေတြ ျဖစ္ပြားၿပီး ဆယ့္ေလးငါး ရက္မွ်ၾကာေတာ့ ကြၽန္မအိမ္ သုိ႔ မမ၀င္း ထပ္ေရာက္လာ သည္။
“ငါ့ညီမေရ အေႂကြး သြားေတာင္းမလုိ႔”
“အမယ္ေလး မလုိက္ ပါရေစနဲ႔ေတာ့ေနာ္”
သူ႔စကားပင္ မဆုံးေသး ကြၽန္မ ေခါင္းတခါခါ လည္တခါခါ ထျငင္း၍ မမ၀င္းက “နင္ပဲ ကုန္ၾကမ္း လုိခ်င္တယ္ ဆို”ဟုေျပာရင္း ရယ္သည္။ ကြၽန္မကေတာ့ မရယ္ႏိုင္။ သူေျပာသလုိ ၀တၳဳေရးဖုိ႔ ကုန္ၾကမ္း ရလုိက္တာေတာ့ မွန္သည္။ သုိ႔ေသာ္ ဒီကုန္ၾကမ္းမ်ဳိးက တစ္သက္မွာ တစ္ခါေလာက္ပဲ ေကာင္း သည္ေလေနာ္။

ေငြဇင္ေယာ္ဦး၊မိုးကုတ္၊
(ေရႊအျမဳေတ မဂၢဇင္း၊ ႏုိ၀င္ဘာလ ၂၀၁၀)

{ႏွစ္သက္မိေသာေၾကာင့္ ေရႊအျမဳေတ မွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္။}
http://www.shweamyutay.com/index.php?option=com_content&view=article&id=2661:2010-10-19-06-38-14&catid=92:2008-06-08-19-55-48&Itemid=684