Saturday, August 27, 2011

အြန္လိုင္း ခ်စ္သူ ခင္သူ ျမတ္ႏိုးသူ



ခ်စ္သူ
ကၽြန္မဘ၀မွာ သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ အလြန္မွ အေရးပါသလို အခုခ်ိန္ထိလည္း ကၽြန္မ ဆံုစည္းခင္မင္ရသူေတြ အားလံုးဟာ ကၽြန္မအေပၚ ျဖဴစင္ရိုးသားၿပီး ခင္မင္ဖြယ္ေကာင္းသူေတြခ်ည္းျဖစ္ေနတာကေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ ကံေကာင္းျခင္း လက္ေဆာင္လို႔ ေျပာရင္မွားမယ္မထင္ပါဘူး။

ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ ေနထိုင္ေနရတဲ့ ကၽြန္မအေနနဲ႔ အလုပ္ခ်ိန္ၿပီးလို႔ အိမ္ကိုတမ္းတရင္ အင္တာနက္သံုးရတာဟာ ဘ၀ရဲ႕အစိတ္အပိုင္းတခုျဖစ္လို႔ေနပါတယ္။ ဒီလိုအေနအထားမွာ အြန္လိုင္းမိတ္ေဆြေတြဟာ ငယ္ေပါင္းႀကီးေဖာ္ေတြလို အခ်ိန္တိုတုိအတြင္း ရင္းႏွီးေႏြးေထြးမႈရေစတာ အံ့ၾသစရာေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။
ကၽြန္မမွာလည္း အြန္လိုင္းကေန ခင္မင္သိကၽြမ္းခြင့္ရသူေတြ အနည္းအက်ဥ္းရိွပါတယ္။ အနည္းအက်ဥ္းဆိုတာမွ တစ္ေယာက္ ႏွစ္ေယာက္ သံုးေယာက္လို႔ လက္ခ်ိဳးေရလို႔ရပါတယ္။

အြန္လိုင္းဆိုတဲ့အတိုင္း တံခါးမရွိ ဓားမရွိ ကိုယ့္သတင္း အခ်က္အလက္ေပါင္းမ်ားစြာကို တိတ္တဆိတ္ခိုးယူသံုးစြဲၿပီး အက်ိဳးယုတ္ေစမယ့္ နည္းလမ္းမ်ားစြာနဲ႔ ဒုကၡလွလွေပးႏိုင္တဲ့သူလား တကယ့္တကယ္ခင္မင္သင့္တဲ့ မိတ္ေဆြလားဆိုတာ ခြဲျခားႏိုင္စြမ္းရွိဖို႔ ခဲယဥ္းလွပါတယ္။ ဒီလိုအေနအထားမွာ ကိုယ္နဲ႔တႀကိမ္တခါမွ မျမင္မဆံုဖူးဘဲ လိုင္းေပၚသိ လိုင္းေပၚေျပာ လိုင္းေပၚခင္ဖို႔ဆိုတာ အလြန္မွ ခက္ခဲလွပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေခတ္အလိုအရေကာ ကိုယ့္အေနအထားအရပါ ေ၀းေျမမွာ ဗမာစာ ဗမာစကားနဲ႔ ခင္မင္ခြင့္ရသူေတြကိုေတာ့ ငံ့လင့္မိတာအမွန္ပါပဲ။ ေခတ္လူငယ္ပီပီ အြန္လိုင္းမွာေတြ႕သမွ် မိတ္ဆက္သမွ် သူတိုင္းကိုေတာ့ ေပါက္ကရေလးဆယ္ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ရယ္ပြဲဖြဲ႕ရင္း မိတ္ဆက္တတ္ၾကတဲ့ ေခတ္အေၾကာင္း သိထားလို႔ပါပဲ။

ေနာက္ၿပီး အြန္လိုင္းေပၚမွာက အစစ္အမွန္ဆိုတာ အရွားသားေလ။ ေယာက္်ားရွိလ်က္နဲ႔ အပ်ိဳလို႔ေျပာလိုေျပာ၊ အသက္ေလးငါးေျခာက္ဆယ္အရြယ္က တကၠသိုလ္တက္ဖို႔ေစာင့္ေနတာပါလို႔ မိတ္ဆက္လိုမိတ္ဆက္တဲ့ အေနအထားမွာ အြန္လိုင္းက ဘယ္သူ႔ကိုမဆို ယဥ္ေက်းပ်ဴငွာေနဖို႔ဆိုတာ လြယ္လွတဲ့ကိစၥမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ကၽြန္မမွာ အြန္လိုင္းေပၚက ခင္မင္ရတဲ့ မိတ္ေဆြေတြ အလြန္မွနည္းပါးပါတယ္။

ကၽြန္မ အြန္လိုင္းေပၚကေန ပထမဆံုး ခင္မင္ရင္းႏွီးခဲ့သူက ကၽြန္မရဲ႕ခင္ပြန္းျဖစ္လာမယ့္ ခ်စ္သူကိုပါ။ ကၽြန္မဟာ သူနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အခ်က္အလက္အတိအက်ကို ကၽြန္မလက္လွမ္းမီရာ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းေတြကေန တဆင့္ စံုစမ္းရယူခဲ့ၿပီး ေသခ်ာစိစစ္ၿပီးမွ သူ႔ကို ယံုၾကည္စိတ္ခ်ရတဲ့မိတ္ေဆြအျဖစ္ လက္ခံခင္မင္ခဲ့တာပါ။ ဒီလိုလုပ္ရတာလည္း ကၽြန္မအေနနဲ႔ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့အျပင္ သိကၡာတရားကို တန္ဖိုးထားသူမို႔ပါ။ ေနာက္ၿပီး သူနဲ႔ကၽြန္မဆံုေတြ႕ခ်ိန္မွာ ကၽြန္မေရာ သူပါ ျမန္မာျပည္ရဲ႕တေနရာစီမွာမို႔ တေယာက္အေၾကာင္းတေယာက္ စံုစမ္းရတာ ပိုၿပီးျမန္ဆန္လြယ္ကူခဲ့တယ္ေလ။ သူနဲ႔ကၽြန္မဟာ အြန္လိုင္းမိတ္ေဆြအျဖစ္ကေန တေယာက္နဲ႔တေယာက္ခင္မင္ရင္း ဖုန္းနံပါတ္ေတာင္း ဖုန္းနဲ႕ သူ႔အေၾကာင္းကိုယ့္ေျပာ ကိုယ့္အေၾကာင္းသူ႔ေျပာနဲ႔ ရင္းႏွီးလာရာကေန ေနာက္ေတာ့ သူကိုယ္တိုင္ အျပင္မွာ ကၽြန္မကို လာေရာက္ေတြ႕ဆံုစကားေျပာၾကရင္းနဲ႔မွ ရည္ငံသြားၿပီး လက္တြဲမိတဲ့အထိ ျဖစ္သြားတာမို႔ အြန္လိုင္းနဖူးစာဆိုရင္ပိုမွန္ပါမယ္။


ခင္သူ
ဒီလိုနဲ႔ တစံုတရာေသာအေၾကာင္းေၾကာင့္ ကၽြန္မနဲ႕ေ၀းရာကို တိတ္တဆိတ္ထြက္သြားတဲ့ ကၽြန္မခ်စ္သူရဲ႕ ေမြးေန႔မွာ လက္ေဆာင္အျဖစ္နဲ႔ သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္ကို အြန္လိုင္းကတဆင့္ သတင္းဌာန တစ္ခုရဲ႕ ေ၀ဟင္ယံက သီခ်င္းသံ ဆိုတဲ့ ေရဒီယိုအစီအစဥ္ေလးကေန ဆက္သြယ္ေတာင္း ဆိုေပးဖို႔ရာ စိတ္ကူးေလးရမိတဲ့အခါ အဲဒီသီခ်င္းေတာင္းက႑ကို အီးေမးလ္နဲ႔ဆက္သြယ္ၿပီး သီခ်င္းေတာင္းခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္မဟာ ျမန္မာျပည္ထဲက ကၽြန္မတာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနတဲ့ အလုပ္ဌာနတခုမွာပါ။ သိပ္မၾကာ ခင္မွာ အဲဒီအစီစဥ္ကိုတာ၀န္ယူထားသူက ကၽြန္မဆီ ဖုန္းဆက္သြယ္လာပါတယ္။ အလုပ္ခ်ိန္တြင္းဖုန္းလာေတာ့ ဖုန္းကိုထူးလိုက္မိတဲ့အခ်ိန္မွာ သာယာခ်ိဳလြင္တဲ့ အသံၾကည္ၾကည္ခ်ိဳခ်ိဳေလးကို အမွတ္မထင္ၾကားလိုက္ ရပါတယ္။ သူမေျပာသံေတြက တည္ၿငိမ္ရင့္က်က္တဲ့အသြင္ေဆာင္ ေနေပမယ့္ ခင္မင္ႏွစ္လိုမႈ အျပည့္ပါ၀င္ေနတာကို သတိထားလိုက္မိပါတယ္။ သူမက ကၽြန္မသီခ်င္းေတာင္းတဲ့အေပၚ ဘာေၾကာင့္ေတာင္းဆိုတာပါဆိုတာေလးကို အသံသြင္းရယူၿပီး ထုတ္လႊင့္ေပးခ်င္လို႔ပါဆိုတဲ့ အေၾကာင္း ေျပာၾကားလာေတာ့ ကၽြန္မတို႔အဆင္ေျပမယ့္ အခ်ိန္ေလးကို ညွိၿပီး ဖုန္းခ်သြားပါတယ္။ အဲဒီတခဏ အတြင္းမွာ သူမကို ကၽြန္မ ခင္မင္မိသြားပါၿပီ။ သူမရဲ႕ အသံခ်ိဳခ်ဳိေလးဟာ တဖက္သားကို ရင္းႏွီးစဖြယ္ ဖမ္းစားႏိုင္ပါတယ္။
ကၽြန္မတို႔ သီခ်င္းေတာင္းအစီအစဥ္အတြက္ ဆက္သြယ္မိၾကရင္း သူမနဲ႔ကၽြန္မ တေယာက္အေၾကာင္း တေယာက္အျပန္အလွန္မိတ္ဆက္ရင္း ခင္မင္သြားၾကပါတယ္။ သူမဟာ ကၽြန္မကို ညီမသဖြယ္ခင္မင္ေၾကာင္း ကၽြန္မရင္ထဲက သိေနႏွင့္ပါတယ္။ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္လည္း ခ်စ္သူကို လြမ္းစိတ္နဲ႔ ခံစားေနရတာကတေၾကာင္း သူမဟာ ကၽြန္မခ်စ္သူနဲ႔ လက္လွမ္းမီရာ ေဒသကို ေရာက္ေနတယ္ဆိုတာကို သိရတာကတေၾကာင္း ခ်စ္သူနဲ႔ကၽြန္မ အြန္လိုင္းကေန အဆက္သြယ္ျပတ္ေနတာ တစ္ပတ္ေက်ာ္ၿပီမို႔ ေဆာက္တည္ရာ မရျဖစ္ေနတာ တေၾကာင္းတို႔နဲ႔ ကၽြန္မဟာ အရဲစြန္႔ၿပီး သူမကို အကူအညီေတာင္းမိခဲ့ပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ကၽြန္မခ်စ္သူဆီ ဖုန္းဆက္ၿပီး စကားတစ္ခြန္းေလာက္ေျပာေပးဖို႔ အကူအညီေတာင္းမိတာပါ။ စကားေလးကေတာ့ ကၽြန္မဆီ အီးေမးလ္ဆက္သြယ္ဖို႔ပါပဲ။ သူမဟာ တခဏေလးအတြင္းမွာပဲ ကၽြန္မခ်စ္သူဆီကို ဖုန္းဆက္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မလိုခ်င္တဲ့ ခ်စ္သူနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ သတင္းစကားလည္း သူမဆီကတဆင့္ သိရွိခြင့္ရခဲ့ပါ တယ္။ ေက်းဇူးတင္မိတာေတာ့ အတိုင္းမသိပါပဲ။ သူမက ကၽြန္မကို နားလည္ေပးသလို ကၽြန္မကိုလည္း အ ခ်ိန္ေပးကူညီခဲ့တာမို႔ သူမကို တေန႔တခ်ိန္မွာ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေတြ႕ဆံုၿပီး ကၽြန္မလက္ရာ ထမင္း၀ိုင္းေလးနဲ႔ တည္ခင္းဖို႔ ကိုလည္း အဲဒီအခ်ိန္ကတည္းက ကၽြန္မစိတ္ကူးထားခဲ့တာပါ။
အခ်ိန္ေတြတျဖည္းျဖည္းကုန္လြန္ခဲ့တဲ့ေနာက္ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္လည္း ခ်စ္သူနဲ႔လက္တြဲျဖစ္ သြားၿပီး ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ အၾကာမွာ သူမနဲ႔ကၽြန္မတို႔ ဆံုစည္းျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ သူမေရာက္လာေတာ့ သႀကၤန္ကာလနဲ႔ ႀကံဳႀကိဳက္ပါတယ္။ သူမကလည္း အလုပ္တဖက္နဲ႔မို႔ ကၽြန္မတို႔ သူမ မျပန္ခင္တရက္ ဆံုေတြ႕ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ သူမဟာ ကၽြန္မကို တရင္းတႏွီးဖက္လွဲတကင္း ႏႈတ္ဆက္တဲ့အျပင္ ကၽြန္မတည္ခင္းတဲ့ ညေနစာကိုလည္း အားရပါးရသံုးေဆာင္ သြားခဲ့သလို ကၽြန္မကိုလည္း ညီမေလးသဖြယ္ ဆက္ဆံခဲ့ပါတယ္။ သူမနဲ႔ကၽြန္မ အျပန္အလွန္ လက္ေဆာင္ ဖလွယ္ရင္း ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ တခဏတာ ဆံုစည္းမႈေလးဟာ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးဖြယ္ ကုန္ဆံုးခဲ့ရပါတယ္။ ကၽြန္မလက္ရာ မရမ္းျပားေထာင္းေလးကိုလည္း သူမအျပန္မွာ လက္ေဆာင္အျဖစ္ထည့္ေပးႏိုင္ခဲ့တာကို ကၽြန္မ၀မ္းသာေနခ့ဲရတာပါ။

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မကို ခံစားနားလည္ေပးခဲ့တဲ့အျပင္ အေ၀းေရာက္ခ်စ္သူဆီက သတင္းစကားကို ကူညီရယူေပးခဲ့တဲ့ သူမရဲ႕ စိတ္ထားေလးဟာ ကၽြန္မအတြက္ တန္ဖိုးထိုက္တဲ့ ခ်ိဳၿမိန္မႈတခုပါပဲ။ ဒါဟာ အြန္လိုင္းေပၚကေန ကၽြန္မရရွိပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရခဲ့တဲ့ ျမတ္ႏိုးဖြယ္ရာ အသံခ်ိဳခ်ိဳေလးပါ။ ဒီလို ျမတ္ႏိုးဖြယ္ေကာင္းတဲ့ သူမအတြက္ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္စီမံခ်က္ျပဳတ္ထားတဲ့ စားေသာက္ဖြယ္ရာေတြနဲ႔ တည္ခင္းခြင့္ရတာကို ၾကည္ႏူးမိပါတယ္။

အခုခ်ိန္ထိ သူမဟာ ကၽြန္မနဲ႔ ခင္မင္ဆဲ ခ်စ္ခင္ရေသာ အစ္မအရင္းသဖြယ္ပါပဲ။ အခုဆိုရင္ သူမနဲ႔ သိကၽြမ္းခဲ့တာ သံုးႏွစ္ျပည့္ၿပီျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေန႔အထိ သူမရဲ႕ ခ်ိဳၾကည္တဲ့အသံ ႏွစ္လိုဖြယ္အၿပဳံးေတြနဲ႔ သြက္လက္တဲ့ဟန္ကေေတာ့ ခ်စ္ဖြယ္ေကာင္းစြာ တီဗြီဖန္သားျပင္ေပၚကတဆင့္ ေလလႈိင္းကတဆင့္ ပရိသတ္ေတြဆီ ၀ဲပ်ံေနတုန္းပါပဲ။ ခ်စ္သူေတြအတြက္လည္း သူမရဲ႕ ေ၀ဟင္ယံက သီခ်င္းသံအစီစဥ္ေလးကလည္း ေလလႈိင္းေတြၾကားမွာ ခံစားခြင့္ေပးေနဆဲပါ။




ျမတ္ႏိုးသူ
အြန္လိုင္းမိတ္ေဆြေတြထဲက ကၽြန္မအေပၚ ရင္းႏွီးခင္မင္ၿပီး ရင္ဖြင့္တိုင္ပင္ေဖာ္ စကားေျပာေဖာ္ ေနာက္တေယာက္ကေတာ့ ဘေလာ့ဂါမမတစ္ေယာက္ပါ။ သူမနဲ႔ကၽြန္မ စတင္ခင္မင္ခြင့္ရ တာက သူမရဲ႕ ဘေလာ့ေၾကာင့္ပါ။ စာအေရးအသားေကာင္းတဲ့ တင္ဆက္ပံုထူးျခားၿပီး ပရိသတ္ အေပၚေစတနာပါတဲ့ သူမရဲ႕ဘေလာ့ကို ကၽြန္မ အစဥ္လည္ပတ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ က သူမကို ခင္မင္ခ်င္တာနဲ႔ စတင္မိတ္ဆက္ၿပီး ခင္မင္ခြင့္ေတာင္းခဲ့တာပါ။ သူမကိုယ္တိုင္လည္း ကၽြန္မကို လိုလိုလားလားခင္မင္ခဲ့တာမို႔ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ အခ်ိန္တိုအတြင္းမွာပဲ ခင္မင္သြားၾကပါတယ္။
ေ၀းေျမမွာ အသိအကၽြမ္းနည္းပါးတဲ့ ကၽြန္မအတြက္ သူမဟာ တိုးတိုးေဖာ္အျဖစ္ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြအျဖစ္ ခ်စ္ခင္ရသူတေယာက္ပါ။ ကၽြန္မစိတ္က်ဥ္းၾကပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ သူမက ကၽြန္မ အတြက္ ႏွစ္သိမ့္အားေပးႏိုင္တဲ့သူ တေယာက္အျဖစ္ ရပ္တည္ေနတာပါ။ သူမ နဲ႔ ကၽြန္မ ခင္မင္ခ်ိန္ဟာ အခုဆိုရင္ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ ႏွစ္ႏွစ္နီးပါးကို ေရာက္လာပါၿပီ။ အခုခ်ိန္ထိ သူမဟာ ကၽြန္မကို ခင္မင္စြာ နဲ႔ ေႏြးေထြးေနတုန္းပါပဲ။ သူမရဲ႕ အားေပးစကားေတြ ႏွစ္သိမ့္ေပးမႈေတြနဲ႔ ကၽြန္မဟာ အင္အားတစံုတရာ ရခဲ့သလို သူမအတြက္လည္း ခင္မင္ဖြယ္မိတ္ေဆြတေယာက္အျဖစ္ ကၽြန္မရပ္တည္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနတာ ပါပဲ။

တခါတေလ သူမနဲ႔ အဆက္သြယ္ျပတ္သြားတဲ့အခါတိုင္းမွာ သူမကို သတိတရရွိေနတတ္သလို ကၽြန္မတစံုတရာ ခံစားေနရတဲ့အခါမွာလည္း သူမကို သတိတရနဲ႔ ရင္ဖြင့္ခ်င္စိတ္ေတြ ျဖစ္လာတတ္တာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မဟာ အြန္လိုင္းေပၚတက္မိတ့ဲအခါတိုင္းမွာ အဦးဆံုးႏႈတ္ဆက္ဖို႔ ရွာမိတာကေတာ့ သူမကိုပါပဲ။ သူမရဲ႕ ဘေလာ့ေလးဟာ ပရိသတ္ခိုင္မာစြာရွိေနသလို ပရိသတ္ေတြအတြက္ အသိခြန္အားေတြ ရသမ်ိဳးစံု နဲ႔ ေ၀ငွေပးေနသူမို႔ သူမကို ကၽြန္မ ေလးစားမိပါတယ္။ ကိုယ့္ဘ၀အတြက္ ရုန္းကန္ေနရင္း အားလပ္တဲ့အခ်ိန္ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ့္ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္ထဲက တခ်ိဳ႕ကို အမ်ားအတြက္ တစံုတရာေပးစြမ္းႏိုင္ဖို႔ အားထုတ္ေနတဲ့သူအျဖစ္ သူမကိုျမင္မိပါတယ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ စိတ္ႏွလံုးေကာင္းရွိတဲ့ အမ်ားကို ကူညီစာနာနားလည္ေပးတဲ့ ေကာင္းေသာအျမင္ ေကာင္းေသာအႀကံေတြနဲ႔ အမ်ားအက်ိဳးကို ကူညီေစာင္မ သူေတြကိုသာ ကၽြန္မက မိတ္ေဆြအျဖစ္ ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရထားတာကေတာ့ ကၽြန္မကံေကာင္းျခင္းေတြထဲက တစ္ခုပါပဲ။
အျခားအျခားေသာ ကၽြန္မနဲ႔ အျပင္မွာဆံုစည္းျခင္းမရွိေသးဘဲ အြန္လိုင္းကသာ ခင္မင္ရင္းႏွီးကာ အျပန္အလွန္ ကူညီနားလည္ရင္း ခင္မင္ေနၾကတဲ့ ခ်စ္ေသာ ခင္ေသာ ခ်စ္မမထားနဲ႔ ခ်စ္ညီမေလး တို႔ကိုလည္း ထာ၀ရ ခင္မင္ရင္းႏွီးလိုပါေသးတယ္။ ကၽြန္မကိုခ်စ္ေသာ ကၽြန္မက ခ်စ္ေသာ ခင္မင္ရသူအားလံုး ေအာင္ျမင္ ေပ်ာ္ရႊင္ ခ်မ္းေျမ့ပါေစေၾကာင္း ဆုမြန္ေတာင္းရင္း….

အြန္လိုင္းသံုးျခင္း ေလးႏွစ္ျပည့္ အမွတ္တရ





Sunday, July 31, 2011

ေပးဆပ္သူမ်ား



ခပ္ေဝးေဝးကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အုန္းပင္တန္းနဲ႔ ဒီေရေတာေတြက ဟိုနားဒီနား အစုလိုက္ေပါ့… ေခတ္ကို ေက်ာခိုင္းထားရတဲ႔ ဒီေဒသေလးကို ကၽြန္မ ေျခခ်ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ကတည္းက အေျခအေနအားလံုးကို လက္သင့္ခံမယ္ဆိုတဲ႔ စိတ္ေလးနဲ႔ပါ။ ေခတ္မီတဲ႔ အသိုင္းအဝိုင္းတစ္ခုက ေသြးသားအျဖစ္နဲ႔ ႀကီးျပင္းခဲ႔ရတာမို႔ ကၽြန္မကေတာ့ ေခတ္မီအသံုးအေဆာင္ေတြကို သိပ္ခံုမင္ႏွစ္သက္သူ တစ္ေယာက္။ အထူးသျဖင့္ အခုလို ပင္လယ္ကမ္းေျခ ရြာငယ္တခုမွာ သူတို႔ဓေလ့အတိုင္း ေနထို္င္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ သိပ္ကိုခက္ခဲမယ့္သူအျဖစ္ အမ်ားအျမင္မွာ ထင္ျမင္ယူဆခံရမယ့္သူျဖစ္တဲ႔ ကၽြန္မ၊ ဒီေဒသကို တြဲဖက္မူလတန္းေက်ာင္းဆရာမေလးအျဖစ္ ေျခခ်မိေစဖို႔ အဓိကအေၾကာင္းကေတာ့ ဆက္သြယ္ေရးခက္ခဲတဲ႔ေဒသေတြက ကေလးသူငယ္ေတြကို ပညာဒါနေပးခ်င္တဲ႔ စိတ္ထားေလးေၾကာင့္ပါ။

သိပၸံဘြဲ႕တစ္ခုရအၿပီး ကၽြန္မဝါသနာကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔ ႀကိဳးစားမိရင္းက ဒီရြာေလးကိုေရာက္လာခဲ႔တာ အခုဆို သံုးႏွစ္စြန္းေနၿပီ။ တံငါရြာျဖစ္တဲ႔ ဒီရြာေလးမွာ အိမ္ေျခတစ္ရာ ရွိပါတယ္။ ေဘးနားမွာလဲ ရြာငယ္ေတြရွိတာမို႔ အဲဒီရြာငယ္ေတြက ကေလးငယ္ေတြပါ ကၽြန္မတို႔ေက်ာင္းေလးမွာ ပညာသင္ယူေနၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာအင္အား နည္းပါးလြန္းတဲ႔အထဲ တာဝန္က်ဆရာမသံုးေယာက္အနက္ တစ္ေယာက္က လံုးဝမလာတာေၾကာင့္ ကၽြန္မနဲ႔အျခား ဆရာမေလးတစ္ေယာက္ကသာ သူငယ္တန္းကေန ေလးတန္းအထိ လွည့္ပတ္တာဝန္ယူ သင္ၾကားေပးေနရတာေလ။ ကေလးေတြကလဲ အမ်ားႀကီးေတာ့ မရွိပါဘူး။ တစ္ေက်ာင္းလံုးမွ ကေလးအေရအတြက္ ငါးဆယ္ပဲရွိတာပါ။

ဆင္းရဲလွတဲ႔ဘဝေတြ ပိုင္ဆိုင္ထားရတာမို႔ ဒီရြာမွာရွိတဲ႔ ကေလးသူငယ္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ မိရိုးဖလာေရလုပ္ငန္းကိုသာ မိဘေတြနဲ႔အတူ တစိုက္မတ္မတ္လုပ္ၾကတာမို႔ ေက်ာင္းေနရြယ္မွာ ေက်ာင္းေနၾကတဲ႔ ကေလးေတြ ေတာ္ေတာ္ရွားပါတယ္။ ဒီၾကားထဲ ငါးဖမ္းသူမိဘေတြရဲ႕ရင္ေသြးငယ္ေတြဟာ ပိုၿပီး သနားစရာေကာင္းပါတယ္။ လယ္မပိုင္ ေလွမပိုင္သူေတြမွာေတာ့ ေလွငွားထိုး၊ ပိုက္ငွားဖမ္း၊ လယ္ငွားလုပ္နဲ႔မို႕ အေတာ္ေလးႏံုခ်ာလွပါတယ္။ ကေလးေတြမွာ ပညာသင္ခ်င္ရက္နဲ႔ ေငြေၾကးမတတ္ႏိုင္တာမို႔ ရြာဦးေက်ာင္းက ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ပညာေရးကိုသာ အားထားၾကရတာပါ။ ဒါေတာင္ အခ်ိန္မွန္အတန္းတက္ႏိုင္တဲ႔ ကေလးက အရွားသား။ မိဘကို ကူေနရတဲ႔အခ်ိန္ထဲမွာ သူတို႔ဘဝကို စေတးထားရသူေတြက မ်ားပါတယ္။

ကၽြန္မကေတာ့ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ပညာေရးေက်ာင္းကို ပညာဒါနအျဖစ္ သြားေရာက္သင္ၾကားေပးပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကေလးေတြအားလံုးနဲ႔ တစ္ရြာလံုးလိုလို ကၽြန္မကိုခ်စ္ခင္ၾကပါတယ္။ မူလတန္းေက်ာင္းဆရာမဘဝမွာ ကၽြန္မေမွ်ာ္လင့္တာက သူတို႔ေလးေတြကို စာသင္တဲ႔အခါ သင္ေထာက္ကူပစၥည္းေတြနဲ႔ သူတို႔ စိတ္ဝင္စား ေပ်ာ္ရႊင္လာေအာင္ ဆြဲေဆာင္ေပးခ်င္တာပါ။ ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းအတြက္ အထက္ကခ်ထားေပးတဲ႔ ေငြေၾကးကအဲဒီစိတ္ကူးကို ရိုက္ခ်ိဳးလိုက္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ေတြကို ကၽြန္မက ဗဟုသုတရေအာင္ အိတ္စိုက္သံုးသင္ၾကားေရးစနစ္ကို က်င့္သံုးေနရပါတယ္။ ဥပမာ ကေလးေတြကို အဂၤလိပ္ေဝါဟာရတစ္ခု ပန္းသီးဆိုပါေတာ့။ ပန္းသီးကိုျမင္ဖူးေအာင္ ပန္းသီးပံုေလးကိုဆြဲတတ္ေအာင္ သင္ျပေပးခ်င္တာပါ။ ကေလးအမ်ားနဲ႔ သင္ၾကားရတဲ႔အခါ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ သင္ယူႏိုင္စြမ္းေတြ မတူညီတာမို႔ သူတို႔စိတ္ေလးေတြ အနာတရမျဖစ္ဘဲ သင္ၾကားမႈကို လက္ခံမွတ္သားေပ်ာ္ဝင္လာေအာင္ စြမ္းေဆာင္ရမွာ ကၽြန္မတို႔ဆရာေတြရဲ့ တာဝန္ပဲေလ။ ကေလးေတြကို ရုိက္ႏွက္သင္ၾကားတာ စည္းမ်ဥ္းနဲ႔ လံုးဝမကိုက္ညီပါဘူး။

သူတို႔ေတြရဲ့စိတ္အာဟာရကို ျဖည့္ဆည္းေပးႏိုင္မွ ကိုယ္သင္ၾကားျပသတာကို နာယူမွတ္သားဖို႔ အဆင္သင့္ျဖစ္လာမွာပါ။ ကၽြန္မက ရန္ကုန္ကအိမ္ကိုျပန္တိုင္း သူတို႔ေလးေတြအတြက္ ေရာင္စံုခဲတံနဲ႔ ပံုဆြဲစာအုပ္ေလးေတြ၊ ကဗ်ာစာအုပ္ေလးေတြ၊ ကာတြန္းစာေစာင္ေတြ၊ ပံုျပင္စာအုပ္ေလးေတြ၊ ကစားစရာေလးေတြ ႏိုင္သေလာက္ သယ္လာပါတယ္။ ေက်ာင္းမွာ သင္ၾကားျပသတဲ႔အခါ သူတို႔ေလးေတြကို ဘာသာရပ္အလိုက္ လူမႈပတ္ဝန္းက်င္မွာ ဘယ္လိုအသံုးတည့္တယ္ဆိုတာက အစ၊ သူတို႔လက္လွမ္းမမီတဲ႔ အရပ္ေဒသေတြရဲ့ လူေနမႈပံုစံေတြအဆံုး ကၽြန္မတတ္သမွ် ေဝမွ်ေပးပါတယ္။ အဲဒီအခါ သူတို႔ေလးေတြရဲ့ မ်က္ဝန္းေတြမွာ အေရာင္တလက္လက္နဲ႔ေပါ့။

ကၽြန္မသင္ၾကားလိုက္တဲ႔ ဘာသာရပ္ေတြအေပၚ တပည့္ျဖစ္တဲ႔ သူတို႕ေလးေတြ အသိရွိရွိတတ္ေျမာက္ဖို႔ကိုပဲ ဦးတည္ထားပါတယ္။ ၿမိဳ႕ျပရဲ့အေဝးက ေငြေၾကးမျပည့္စံုတဲ႔ ဒီရြာေလးရဲ့ ရင္ေသြးငယ္ေတြအေပၚ ကၽြန္မေစတနာကို အတိုင္းအဆမဲ႔ ထားရွိခဲ႔တာပါ။ ကၽြန္မတို႔ ဆရာမေတြရဲ႕ဘဝဟာ ႏိုင္ငံတကာစံခ်ိန္နဲ႔ တိုင္းဆလိုက္ရင္ ဘာအဆင့္မွမရွိတာ အမွန္ပါပဲ။

ဆရာတစ္ေယာက္အတြက္ ဘဝအာမခံခ်က္ေတြ၊ ဆရာတစ္ေယာက္မွာရွိသင့္တဲ႔ အရည္အခ်င္းေတြအတြက္ အေထာက္အပံ့ေတြ၊ သင္ၾကားမႈအပိုင္းမွာ ကေလးေတြအတြက္ အေထာက္အပံ့ျဖစ္ေစမယ့္ သင္ေထာက္ကူပစၥည္းေတြ ဒါေတြ အားလံုးခ်ိဳ႕တဲ႔လွပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ႏိုင္ငံမွာ ဆရာ၊ဆရာမ လုပ္တဲ႔သူေတြ အားလံုးရဲ႕ အက်င့္စာရိတၱ၊ ဆရာ့ဂုဏ္ကို ေငြေၾကးမျပည့္စံုျခင္းဆိုတဲ႔ အခက္အခဲတစ္ခုက လႊမ္းမိုးဖ်က္ဆီးထားတာပါ။ ဆရာတစ္ေယာက္ရဲ့ ဝင္ေငြ(လစာ)ဟာ သူတစ္ေယာက္တည္းအတြက္ေတာင္ မျပည့္စံုပါဘူး။

ဒါေၾကာင့္ ဆရာေတြအမ်ားစုမွာ တာဝန္က်ခ်င္တာ ၿမိဳ႕ႀကီးကနာမည္ႀကီးေက်ာင္းေတြ၊ က်ဴရွင္ျပလို႔အဆင္ေျပမယ့္ေနရာေတြ၊ ကိုယ့္အိမ္နဲ႔နီးတဲ႔ ေက်ာင္းေတြမွာပဲ တာဝန္က်ခ်င္ၾကတာပါ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ေငြေရးေၾကးေရး ျပႆနာေၾကာင့္ပါ။ အခြင့္အလမ္းနည္းပါးလြန္းတဲ႔ ကၽြန္မတို႔ႏိုင္ငံမွာ ဝန္ထမ္းဆိုတဲ႔အမည္နာမကို ပိုင္ဆိုင္သူတိုင္းဟာ ေငြေၾကးမျပည့္စံုမႈကို ခါးစည္းခံရပါတယ္။ မလြန္ဆန္ႏိုင္တဲ႔ ဒီအေၾကာင္းတရားရဲ့ေနာက္ကြယ္မွာ သိကၡာတရားကို ေျပာင္တင္းတင္းေရာင္းစား၊ ျခစားမႈေတြဟာ ဖက္ရွင္တစ္ခုအလား ဝန္ထမ္းေလာကမွာ ေနရာယူလာတာ ၾကာပါၿပီ။ ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္အတြက္ ဘဝလံုၿခံဳမႈေတြဟာလဲ ဘာမွ်မရွိပါဘူး။ ပင္စင္ရသြားတဲ့ လူတစ္ေယာက္အတြက္ ယေန႔ စီးပြားေရးအေျခအေနနဲ႔ ႏိႈင္းစာရင္ နည္းပါးလွတဲ႔ ပင္စင္လစာေငြအျပင္ အျခားဘာအာမခံခ်က္မွ၊ ဘာခံစားခြင့္မွ မရွိပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အေသခက္၊ အေနခက္တဲ႔ဘဝအျဖစ္ တင္စားလို႔ရပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ အေနခက္ေလာက္ေအာင္ ေငြေၾကးကမျပည့္စံု၊ မျပည့္စံုျခင္းကိုလြန္ေျမာက္ေအာင္ ျခစားမႈေတြ၊ အက်င့္ပ်က္မႈေတြနဲ႔ ေနရေတာ့ ေသတဲ႔အခါ ဘယ္ဘံုဘဝမွာ စံျမန္းရမလဲဆုိတာေတြးရင္း ေၾကာက္လာမိတဲ႔အတြက္ပါ။

ဒီလိုအေျခေနေတြနဲ႔ ရုန္းကန္ေနရတဲ႔ ကၽြန္မဟာ ေစတနာကို အသျပာနဲ႔ ေရာင္းစားေနၾကသူေတြထဲက တစ္ေယာက္မျဖစ္ဖို႔ေတာ့ ကယ္တင္ထားတဲ႔ အေျခေနေလးကေတာ့ ျပည့္စံုတဲ႔အသိုင္းအဝိုင္းကေပါက္ဖြားလာတဲ႔ တစ္ဦးတည္းေသာသမီးျဖစ္တာေၾကာင့္ ကၽြန္မအေနနဲ႔ ေငြေရးေၾကးေရးကို သိပ္ပူပင္စရာမလိုတဲ႔အတြက္ ဝါသနာကို စိတ္ေရာ၊ကိုယ္ပါ ႏွစ္ၿပီး ဖန္တီးႏိုင္တာပါ။

ဒီရြာေလးမွာ ငါးဖမ္းသူ၊ ငါးအဝယ္ဒိုင္၊ လယ္လုပ္သူေတြနဲ႔ စည္ကားလွတယ္ေလ။ ကၽြန္မရဲ့တပည့္ေလးေတြနဲ႔ သူတို႔မိဘေတြရဲ့ေစတနာေတြက သိပ္လွလြန္းပါတယ္။ ကၽြန္မကို သူတို႔ဟင္းစားေတြထဲက တစ္ေန႔တစ္ခြက္ေတာ့ လာပို႔ၾကတာပါ။ အစားအေသာက္အတြက္ သူတို႔ကပဲ တာဝန္ယူေပးတာ။ ခ်စ္ခင္စရာေကာင္းတဲ႔ ျဖဴစင္တဲ႔ သူတို႕စိတ္ထားေလးေတြကို ကၽြန္မ ခင္တြယ္ေနမိတာနဲ႔ပဲ အခုဆို သံုးႏွစ္ထဲဝင္လာတဲ႔အထိ ဘယ္ကိုမွ ေျပာင္းေရႊ႕ခြင့္မတင္ဘဲ ေနေနတာပါ။ မိသားစုေတြလို တစ္ရြာလံုးနဲ႔ တသားတည္း ျဖစ္ေနၿပီေလ။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ တေန႔မွာ…

အဲဒီေန႔က ကၽြန္မတို႔ရြာကေလးက ပံုမွန္အတိုင္း လႈပ္လႈပ္ရွားရွားပဲ... မိုးက တျဖည္းျဖည္း သည္းလာတယ္။ မေန႔ကတည္းက မိုးေမွာင္ေနတာမို႕ စိတ္ထဲကလဲ မသိုးမသန္႔ေပါ့. ကၽြန္မက မိုးကို ေၾကာက္တယ္။ မိုးခ်ဳန္းသံဆို ပိုေၾကာက္တယ္။ မနက္က ကေလးမိဘတစ္ေယာက္နဲ႔ေတြ႕ေတာ့ ကၽြန္မကို “မုန္တိုင္းရွိလား မသိဘူး ဆရာမေရ႕…… ေယာက္်ားကေတာ့ ငါးဖမ္းထြက္သြားေလရဲ့…..တတ္ႏိုင္ဘူးေလ လက္လႈပ္မွပါးစပ္လႈပ္ရတဲ႔ဘဝမွာ မုန္တိုင္းလဲ မေရွာင္အားပါဘူး ဆရာမရယ္……ကၽြန္မေတာ့ လယ္ထဲ သြားလိုက္အံုးမယ္။ ေက်ာင္းအပ္ဖို႕အတြက္ လံုးပန္းလိုက္အံုးမယ္ ဆရာမရယ္” လို႔ ဆိုေလရဲ႕….။ သူတို႔ မိသားစုက သူရင္းငွားေတြ။ လက္လုပ္လက္စား။

သူမထြက္သြားေတာ့ သူမေက်ာျပင္ကို တခ်က္ေငးၾကည့္ေနမိေသးတယ္။ အေတြးေတြက ပံုေဖာ္ရေတာ္ေတာ္ခက္မယ္။ အဲဒါ သူမကို ေနာက္ဆံုးေတြ႕လိုက္ရျခင္းလို႔ ကၽြန္မေတြးမိခဲ႔မယ္ဆိုရင္ အေတြးေတြ ပံုေဖာ္လို႔ လြယ္သြားမွာပါ။ မိုးေအးေအးနဲ႔ အိပ္ယာထဲေကြးေနတုန္း ေန႔လည္ေလာက္မွာ ေလျပင္းေတြ တိုက္လာတယ္။ မိုးေတြ ျပင္းလာတယ္။ လႈိင္းေတြ ႀကီးလာတယ္။ လူေတြလည္း ရုတ္ရုတ္သဲသဲေပါ့။ ကၽြန္မကို ကေလးမိဘတစ္ေယာက္က “ဆရာမေရ…… မုန္တိုင္း ဝင္ေနၿပီဗ်၊ ဒီမွာေနလို႔မျဖစ္ဘူး ရြာဦးေက်ာင္းမွာ သြားခိုေနမွ ျဖစ္မယ္။


ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ လိုက္ခဲ႔….လာ ဆရာမလာ” ဆိုၿပီးေျပာေတာ့ ကၽြန္မလည္း သူတို႔နဲ႔အတူ ဒေရာေသာပါး ပါသြားေတာ့တာေပါ့။ ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့ လူေတြျပည့္ေနၿပီ။ အိမ္ေတြလဲ ေရစီးထဲ ပါသြားတယ္။ လူေတြ၊ တိရိစ ၦာန္ေတြ…….အရာအားလံုး ေပ၂၀ေလာက္ျမင့္တဲ႔ လႈိင္းရဲ့ေအာက္မွာ ေပ်ာက္ခ်င္းမလွ ေပ်ာက္ကုန္တယ္။ ယူပါကယ္ပါ တစာစာေအာ္တဲ႔ အသံေတြ ၾကားေနရတယ္။ ကၽြန္မလဲ ဆြဲမိဆြဲရာကို တင္းတင္းဆုပ္ထားရင္း ဘုရားကိုအာရုံျပဳေနရေပမယ့္ ေၾကာက္စိတ္ကေတာ့အျပည့္ေပါ့.။ တေအာင့္ၾကာလို႔ လႈိင္းလုံးေမွာင္ေမွာင္ကို ျမင္လိုက္ရတယ္ဆိုရင္ပဲ ကၽြန္မအာရုံေတြ ေနရာတစ္ခုကို လြင့္သြားေလရဲ႕…….။

သတိရေတာ့ ကၽြန္မကို လူတစ္စုက ကယ္ထားတယ္။ ေဘးမွာလဲ ဘဝတူေတြ စုေနတယ္။ သတိရလာၿပီလားတဲ႔။ ကၽြန္မေဘးက လူေတြက ကၽြန္မတို႕ရြာက မဟုတ္ဘူး။ အို……ဒါဆို၊ ကၽြန္မ မေတြးရဲေတာ့ဘူး။ ဆြ႔ံနစ္ေနတဲ႔ရင္ကို ဘယ္သူက ေျဖသိမ့္ေပးႏိုင္မလဲ။ အင္အားေတြ ခ်ည့္နဲ႕ေနတုန္းမို႕ မ်က္လံုးစံုမွိတ္ရင္း နာက်င္စြာ ေတြးေနမိတယ္။ဘဝကို ဒုကၡေတြခါးစည္းခံရင္း ရိုးသားစြာ ျဖတ္သန္းေနသူေတြ၊ စားဝတ္ေနေရး အခက္ခဲေတြၾကားမွာ ရွင္သန္ေနတဲ႔ အျပစ္ကင္းကင္း ကေလးငယ္ေတြ၊ မိရုိးဖလာလုပ္ငန္းနဲ႔ မိမိတို႔ရြာေလးကို သစၥာရွိရွိ သက္ဝင္လႈပ္ရွားေနေစသူေတြ…..သံယံဇာတအရင္းအျမစ္ေတြ အားလံုးအားလံုး အတၱရဲ့ပ်က္ရယ္ျပဳျခင္းကို ခံစားလိုက္ရၿပီ။ ကၽြန္မမ်က္ရည္ပူေတြ စီးလာရင္း အာေတြေျခာက္လာရင္းနဲ႔ အေတြးထဲျဖတ္ခနဲဝင္လာတဲ႔ တပည့္ေလးေတြရဲ့မ်က္ႏွာ၊ ရိုးသားလွတဲ႔ သူတို႕မိဘေတြ……..အခုေတာ့ ေပ်ာက္ခ်င္းမလွ ေပ်ာက္သြားခဲ႔ၿပီ။

မုန္တိုင္းဆိုတာ ငလ်င္လိုမဟုတ္ဘူး။ ခန္႔မွန္းလို႔ရတယ္။ ဒီလိုခန္႔မွန္းလို႔ရတဲ႔မုန္တိုင္းကို လြတ္ကင္းေအာင္ ဘာလို႕မေရွာင္ႏိုင္ခဲ႔ၾကတာလဲ။ အသက္အိုးအိမ္ေတြပ်က္စီး၊ ဘဝေတြပ်က္၊ အေျခအေနမဲ႔ေတြျဖစ္သြားတဲ႔အခါမွာေကာ ႏွစ္သိမ့္ေပးမႈတစံုတရာက အစားထိုးေပးႏိုင္မယ္တဲ႔လား။ အခုေတာ့…….

ေတြးရင္း မြန္းက်ပ္လာတာမို႔ ေဘးကိုေငးလိုက္ေတာ့ မ်က္ရည္ေျခာက္စမ်က္ႏွာနဲ႔ မ်က္လံုးေလးကလယ္ကလယ္နဲ႔ ဟိုဒီၾကည့္ေနရွာတဲ႔ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္။ သူ႕လက္ထဲမွာ ထမင္းခဲတစ္တုံး၊ သူ႔ကိုယ္မွာ အကီ်ၤမပါဘူး။ ေဘာင္းဘီတိုေလးကလဲ ရႊ႕ံေတြေပက်ံလို႕။ ကၽြန္မနဲ႔ မ်က္ဝန္းခ်င္းဆံုေတာ့ ငိုမဲ႔မဲ႔မ်က္ႏွာနဲ႔ ၾကည့္ေနတယ္။ အို….ကၽြန္မဘာလုပ္ရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ေလာက္ေအာင္ ေျခာက္ျခားသြားတယ္။ ဒီလိုကေလးငယ္ေတြ မုန္တိုင္းအၿပီး မွာ ဘယ္ေလာက္မ်ားေနၿပီလဲ။ ကၽြန္မဆက္ မေတြးရဲေတာ့ဘူး။

တကိုယ္လံုးလည္း နာက်င္ေနတယ။္ အစာေရစာျပတ္လပ္ျခင္းဒဏ္ကို ခါးစည္းခံရင္း ကၽြန္မအိမ္နဲ႔အဆက္သြယ္ရမယ့္ေန႔ကို ေစာင့္ေနရတယ္။ အိမ္ကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္မေမာင္ေလးကေျပာတယ္။ “မမရာ….သားသူငယ္ခ်င္း ဘန္ေကာက္ကေကာင္က ဒီမုန္တိုင္းမတိုင္ခင္ တစ္ပတ္ေလာက္ကတည္းက အင္တာနက္မွာ ေတြ႕ေတာ့ေျပာတယ္။ မုန္တိုင္းဝင္လိမ့္မယ္တဲ႔။ အားေတာ္ေတာ္ျပင္းတယ္လို႔။ သားက သိပ္ဂရုမထားမိဘူး။ တကယ္အားျပင္းတဲ႔ မုန္တိုင္းဆို မိုးေလဝသက ေသခ်ာ ေၾကျငာခ်က္ထုတ္ျပန္မွာေပါ့လို႔ ေတြးမိတာကိုး။ တျခားႏိုင္ငံေတြမွာ မုန္တိုင္းဝင္ေတာ့မယ္ဆို ေဘးလြတ္ရာကိုတိမ္းေရွာင္ၾကဖို႔ ႏႈိးေဆာ္တယ္။ ေဘးလြတ္တဲ႔ေဒသကို ပို႔ေပးတယ္ေလ။ ဒါေတြမလုပ္ေတာ့ သားက ေအးေဆးပဲ ထင္တာေပါ့။ ေတာ္ေသးတာေပါ့ မမကံေကာင္းလို႔။ ေနာက္ဆို သားတို႔ မိုးေလဝသနဲ႔ပတ္သက္ရင္ ႏိုင္ငံတကာသတင္းဌာနေတြကလႊင့္တဲ႔ မိုးေလဝသသတင္းေတြကို နားစြင့္ရေတာ့မယ္။ ဒါေပမယ့္ မမတို႕ရြာလိုေနရာမ်ိဳးကိုေတာ့ အဲဒီလိုသတင္းရရင္ ျဖန္႕ေဝေပးဖို႔က် သားတို႔ ဘယ္လုပ္ႏိုင္မလဲေနာ္…” လို႔ေျပာရင္း သူ႕မ်က္ေမွာင္ကို က်ံဳ႕ထားၿပီး တခုခု မေက်လည္ဟန္မ်က္ႏွာေပးနဲ႔……..။

ကၽြန္မမွာေတာ့ ဘာမွေဆြးေႏြးခ်င္စိတ္၊ ေျပာခ်င္စိတ္ေတြမရွိေတာ့ဘူး။ အဲဒီေန႔ရဲ႕အျဖစ္ဆိုးေအာက္က ရုန္းမထြက္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ စိတ္ဒဏ္ရာက ေတာ္ေတာ္ျပင္းေနတယ္ေလ။ ေမာင္ေလးေျပာတဲ႔ မုန္တိုင္းေနာက္ကြယ္က အတၱမုန္တိုင္းအတြက္ ေပးဆပ္လိုက္ရတဲ႔ စေတးလိုက္ရတဲ႔ ဘဝေတြ အမ်ားႀကီးရွိဆဲဆိုတာကို ကၽြန္မေတြးေနမိတယ္။

အခ်ိန္မေႏွာင္းေသးခင္မွာသာ အႏၱရာယ္စက္ကြင္းေတြက လြတ္ေျမာက္ေအာင္ ေစတနာေကာဝါသနာေကာအရင္းခံၿပီး ကယ္တင္ခ်င္တဲ႔သူေတြေပၚလာခဲ႔ရင္……. ဝန္ထမ္းေတြအားလံုးလဲ သူတို႕ဘဝအေမာေတြေအာက္က ရုန္းထြက္ၿပီး တာဝန္ေတြကို ကိုယ္ဖိရင္ဖိ ထမ္းေဆာင္လာႏိုင္ခဲ႔ရင္.. ေဒသေနရာတိုင္းမွာ တေျပးညီတိုးတက္မႈေတြ မွန္ကန္စြာရလာခဲ႔ရင္…..လူတိုင္း ပရဟိတစိတ္ေတြ ပြင့္လင္းလာခဲ႔ရင္…အခုလို စေတးခံရတဲ႔ အျဖစ္ဆိုးေတြေအာက္မွာ ေပးဆပ္လိုက္ရသူေတြ ရွိလာေတာ့မွာမဟုတ္ဘူးလို႔ ေတြးရင္း ေဝဝါးေနတဲ႔ျမင္ကြင္းကို အာရုံစိုက္လိုက္ေတာ့ ေကာင္းကင္မွာ တိမ္မည္းေတြက အျပည့္ေနရာယူထားေသးတာမို႕ မ်က္ဝန္းအစံုကို တင္းတင္းမွိတ္လိုက္မိတယ္…….။ ။



(နာဂစ္ တစ္ႏွစ္ျပည့္ အမွတ္တရအျဖစ္ ရင္ႏွင့္ရင္း၍ ခံစားေရးဖြဲ႕ပါသည္)

ညေနဥာဏ္

သံလြင္အိပ္မက္ အင္တာနက္မဂၢဇင္း
အတြဲ၃၊ အမွတ္၃ (ဇူလိုင္လ ၂၀၀၉ခုႏွစ္)
(၅)ႏွစ္ျပည့္အထူးထုတ္



Saturday, July 30, 2011

ပိေတာက္တေစၦ


ေႏြဆိုတာ ဥတု သံုးပါးထဲ အပူျပင္း အေတာက္ပဆံုး ရာသီေလး၊ ဒီအခ်ိန္မွာ ပုရစ္ဖူးေတြကလဲ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ က်ိဳးတိုး က်ဲတဲပဲ။ သစ္ပင္ေတြက လြင္တီးေခါင္ထဲ က်ိဳးတိုးက်ဲတဲ။ ေျမျပင္က ပတၱျမားေရာင္ေခၚရမေလာက္ နီက်င္က်င္ရယ္။ အရင္တုန္းကေတာ့ ဒီေနရာမွာ ျမန္မာ့ ကၽြန္းေတာအျဖစ္ အထင္ကရ ေနရာ။ ဘံုေဘဘားမားသစ္ ကုမၸဏီက သစ္ေတြ ခိုးထုတ္ခဲ႔တဲ့ေနရာ။ ဗကပေတြ ဌာနခ်ဳပ္အေျခစိုက္ စိုးမိုးခဲ့တဲ့ေနရာ………။ သမိုင္းထဲက ဂႏၱဝင္ေနရာေပါ့။ တခ်ိန္တုန္းကေလ…………….။ ခုေတာ့………

ေနပူရွိန္က တျဖည္းျဖည္း ျပင္းလာတာ တံလ်ပ္ေတြ ခင္းတဲ့ ျပဒါးေရာင္ လမ္းပူပူထဲ ေလွ်ာက္ေနရျပန္ျပီ………။ ရုံးအျပန္ လမ္းတေလ်ာက္ ဖယ္ရီကားေပၚကေန ေငးရင္း ျမင္ရသမ်ွကို ပူပူေလာင္ေလာင္ ေခၽြးသံရႊဲရႊဲထဲ မိန္းေမာလာမိေလရဲ့။ မနီးမေဝးက ကမူေပၚမွာ ပိေတာက္ပင္ေလး…..။ အရြက္ေလးက စိမ္းစိုစိုရယ္။ ပိေတာက္ဖူးေလးေတြနဲ႔။ ခုေနာက္ပိုင္း ပိေတာက္ေတြ သႀကၤန္ မတိုင္ခင္ပြင့္တာ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ရွားသြားၿပီ။ ပိေတာက္ေတြ ပြင့္သင့္ေနၿပီလို႔ စိတ္ထဲ မခိ်မဆန္႔ တမ္းတ ေတြးေနမိတယ္။သႀကၤန္မိုးကလဲ ဘယ္ေနမွန္း မသိတာ ၾကာေပါ့။ ပန္းဆိုတာ ေရျဖန္းမွ လန္းအာႏိုင္တာမို႔လဲ မိုးမျဖန္းေတာ့ ဘယ္လန္းနိုင္ပါ့မလဲလို႔ ေတြးေနမိျပန္တယ္…။

ဒီနယ္ေျမမွာ ပိေတာက္ေတြ ငုေတြ ရွားတယ္။ မရွိသေလာက္ပဲ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆို ဒီနယ္က အရင္တုန္းက လူေနထူထပ္တဲ့ ေနရာမဟုတ္တဲ႔ သစ္ေတာေဟာင္းႀကီးရယ္ေလ။ ရြာငယ္၊
ဇနပုဒ္ေတြပဲ ရွိခဲ့တာကလား။ ပဲခူးရိုးမရဲ့ အလယ္ရိုးမ တေက်ာမွာရွိတဲ့ ၾကိဳးဝိုင္းေဟာင္းႀကီးကို ျမိဳ႔ျပပံုစံျပဳလို႔ အဆင့္မီ အေဆာက္အအံုႀကီးေတြ ေဆာက္၊ ကတိုက္ကရုိက္ အေရႊ႔ေျပာင္းေတြၾကားမွာ ေနသားကမက်ေတာ့ ဂါဝန္တိုတိုကို ပံုမက် ပန္းမက် ဝတ္ထားတဲ့ ရြာသူလံုေမကညာရဲ့ ဟန္ပန္လို အခ်ိဳးမက်မလွမပေပါ့……..။ ရုံးေတြဘက္ကေတာ့ သစ္ေတာပင္ေတြသာရွိတယ္၊ သစ္ႀကီး ဝါးႀကီး ေတာေကာင္ႀကီးေတြ မရွိေတာ့ဘူး။ ခုတ္ေရာင္းတာ၊ သတ္ေရာင္းတာနဲ႔ ျပဳန္းကုန္တာ ၾကာေပါ့။ ဝါးပင္စုစုေလးေတြ၊ အပင္ေပါက္ေလးေတြပဲ ရွိတဲ့ ခ်ံဳသာသာေတာေတြရယ္ လြင္တီးေခါင္ ေနရာေတြရယ္က ဟိုဟိုဒီဒီေငးတိုင္း ေတြ႔ရမယ့္ ရႈခင္း။ အဲဒီလိုေနရာမ်ိဳးကို ေရႊဥာဏ္ေတာ္စူးေရာက္ၿပီး ဝန္ထမ္း ၿမိဳ႔ေတာ္ တည္လိုက္တာကလား။

တခါတေလ ဖုန္နီနီေတြက ေလရွဴတိုင္း ထိေတြ႔ရတယ္။ ခုလိုေႏြမွာ ေလျပင္းပူပူေတြက ဟိုေနရာ ဒီေနရာ ေလေပြလိုလို ေလရူးလိုလိုနဲ႔ သိပ္စိတ္ပ်က္ဖို႔ေကာင္းတယ္။ တခါတေလ ေလရူးနဲ႔အတူ ေတာမီးေတြကေလာင္တတ္ေသးတယ္ ။ ၿမိဳ႔ျပအရသာကို တစက္ကေလးမွ မခံစားရတဲ႔ ေရႊၿမိဳ႔ေတာ္ အမည္တပ္ေနရာဆို မွန္တယ္။ပိေတာက္ မျမင္ရတဲ႔ အဝါေရာင္ေတြမရွိတဲ့ ခံစားခ်က္ အျပင္ဘက္က ဒီေနရာမွာ ဘဝအေျခအေနအရ ရုန္းကန္ေနမိတာ ခုဆိုသံုုးႏွစ္ထဲဝင္ေနၿပီ။ ေသြးသားရင္းျခာေတြနဲ႔ အေဝးမွာ အသျပာ ခပ္ခ်ာခ်ာ အလုပ္ကို လက္လွမ္းလို႔ မီလာတာနဲ႔ ခပ္ေအးေအးေလး လုပ္ကိုင္ေနမိတယ္။ ေဝးတေျမမွာဆိုလို႔ တိုင္းတပါးလို႔ မထင္လို္က္ပါနဲ႔။ မွားမယ္။ Thanlwin Ain Matေရႊျမိဳ႔ေတာ္သစ္ျဖစ္တဲ႔ ျပည္တြင္း တေနရာကို ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ တပံုတပင္နဲ႔ ဘဝကို စတင္ဖို႔ ျပင္ဆင္လာခဲ႔တာ ခုေတာ့ ကႏၱရအလယ္ အိုေအစစ္ မေတြ႔သူလို ေရရာတဲ႔ က႑လဲ မရွိ၊ အဝင္ရွိၿပီး အထြက္မရွိတဲ႔ တံခါးေပါက္ေဘးမွာ ငုတ္တုတ္ထိုင္ေနခဲ့ရတာ ေတာ္ေတာ္ တရားက်ေနမိတယ္။ ဘဝမွာ ျဖစ္ခ်င္တာေတြအတြက္ အင္အားေတြ ထုတ္ခဲ့ အိပ္မက္ေတြ ေတာက္ပေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဘဝကို ခါးဆစ္ အလည္က ရိုက္ခ်ိဳး ခံလိုက္ရသလိုခ်ည့္နဲ႔ သြားခဲ့ရတာ ဒီပိေတာက္ မရွိတဲ့ လမ္းကို စလွမ္း ကတည္းကပါပဲ။ ေရေသာက္တိုင္း ပိုငတ္တတ္တဲ့ ဘဝေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ေရၾကည္တေပါက္ကို တမ္းတ ရွာေဖြေနမိတာကိုက မဟာအမွား၊ ေနရာမွားၿပီး လာရွာေနတာကိုးလို႔ အျပစ္တင္ရင္လဲ ကိုယ့္အေျခေနအရ ေရနစ္တုန္း ေကာက္ရိုး တစ္မွ်င္အေနအထားနဲ႔ ဒီနယ္ေျမကို ေရာက္လာတာ။

တျခား အခြင့္အလမ္း ဖမ္းဆုပ္လို႔လဲမရဘူး။ လမ္းေတြ႔ေနတာက ဒီကႏၱာရလမ္းေလးကို စိုေျပလာေအာင္ စြမ္းေဆာင္မယ္ဟဲ့လို့ေတာ့ ေႂကြးေၾကာ္ခဲ့တာေတြ၊ ေတာက္ပမယ့္ သစၥာတရားကို ရိုးသားစြာေစာင့္သိမယ္ဟဲ့လို႔လဲ ရည္ရြယ္ခဲ့တာေတြ၊ တေထာင့္တေနရာကေန ေသြးခ်င္းေတြအတြက္ ေပးဆပ္မယ္ဆိုတာေတြ အားလံုးအားလံုး ေပ်ာက္ခ်င္းမလွ ေပ်ာက္သြားခဲ့တာ ဒီပိေတာက္ရွားတဲ့ရပ္ဝန္းထဲ ေျခခ်မိတယ္ဆိုရင္ပဲ…………။

ကာရံေကာ ရစ္သန္ေကာ ဟန္ခ်က္ပ်က္ၿပီး အသံုးမဝင္တဲ့ ကားအိုတစ္စီးလိုလို၊ ေတာဓေလ႔ အသံုးနဲ႔ေျပာရရင္ သားသတ္ရုံပို႔ဖို႔သာ အသံုးဝင္ေတာ့တဲ့ ႏြားအိုလိုလို ကိုယ့္ဘဝကို လက္ညွိဳးထိုးတတ္တဲ့ အသိုင္းအဝိုင္း၊ အမွန္တရားရဲ့ဆန္႔က်င္ဘက္ေနာက္ ကေမာက္ကမမာယာေတြနဲ့ မဆံုးေသာလမ္းကို တြဲေလွ်ာက္မလား၊ ရုိက်ိဳးေသဝပ္စြာ မာနခဝါခ်၊ အငွားလူမိုက္ လုပ္မလား၊ တဇြတ္ထိုးတယူသန္နဲ႔ ေသသပ္တဲ့အမိန္႔ေတြေနာက္ ကလန္ကဆန္လုပ္မလား ဒါေတြေတြးရင္း ခ်ာခ်ာလည္ေနတုန္း ခုေတာ့တစ္ႏွစ္ေဟာင္းလို႔ တန္ခူးကာလ ပိေတာက္ အတာအခါသမယကို တဖန္ေရာက္လာျပန္ၿပီဆိုေတာ့ ပိတ္ရက္ရွည္ထဲ အေမ့အိမ္ကို တေခါက္ျပန္ရေတာ့မွာပါလားဆိုၿပီး ေလးတြဲ႔တြဲ႔ သက္ျပင္းပူကို မႈတ္ထုတ္မိတယ္။

ျပန္မယ္လို႔သာေတြးေနရတယ္ ျပန္ဖို႔အတြက္ လုပ္ရကိုင္ရမွာေတြက တသီတတန္းႀကီးကို ျပန္စဥ္းစားလိုက္တိုင္း ေမာတယ္ ေဒါသျဖစ္တယ္။ အျဖစ္က ဆိုးပံုေျပာျပမယ္။ သႀကၤန္ပိတ္ရက္ရွည္ထဲျပန္ဖို႔က ဒီအရပ္က စိတ္သိပ္ပ်က္ဖို႔ေကာင္းတယ္။ ျပန္မယ့္သူနဲ႔ ရထားထြက္တဲ႔ အစင္းအေရအတြက္ အေခါက္ေရက မေလာက္မငွ စတိုင္လ္နဲ႔၊ ကားကလဲ ေဈးႀကီးေပးဝယ္မယ္ဆိုရင္ေတာင္ သႀကၤန္ပိတ္ရက္မတိုင္ခင္ ႏွစ္လေလာက္ဆိုကုန္ၿပီ။ အသိေတြ အဆက္အသြယ္ေတြနဲ႔ ဝယ္မွ အိုေကတဲ့ပံုနဲ႔ ပရမ္းပတာအျဖစ္ေတြကို ဂုဏ္တင္ေျပာေနၾကတာကလဲ နားထဲမဆန္႔ေအာင္ၾကားရတတ္တဲ့ အခါႀကီးရက္ႀကီးအခ်ိန္……..။ ျပည္တြင္းမွာရွိတဲ့ တစ္ျမိဳ႔နဲ့တစ္ျမိဳ႔ ဆက္သြယ္ေရး ဆိုးတဲ႔အထဲ ျမိဳ႔ေတာ္သစ္္ႀကီးျဖစ္တဲ့ ဒီေနရာက အေတာ္စိတ္ပ်က္ဖို႔ ေကာင္းတယ္။ ဝယ္လိုအားနဲ႔ ေရာင္းလိုအား မမွ်တဲ့အတြက္ အိမ္ျပန္ဖို႔ ပိတ္ရက္ရွည္အတြက္ ရထား၊ ကားလက္မွတ္က အေတာ္ေလးခက္တယ္။

“ ဒို႔ကေတာ့ ဟိုမာစတာရဲ့ အကူအညီနဲ႔ အိုေကတယ္။ ရွဴး တိုးတိုးေနာ္။ အသိမို႔လို႔ ဒီလို လက္မွတ္ရေအာင္ လုပ္ေပးတာ ေနာက္ဆို ျပန္ဖို႔ မလြယ္ဘူး” ဘာညာ ဘာညာေပါ့။ အဲလိုေလး။ အသက္ရွဴေခ်ာင္ၿပီး အိုေကတဲ႔ ရထားကေတာ့ မစဥ္းစားနဲ႔ အပ္ပါးဆိုတာေဝး၊ ရိုးရုိးခံုေတာင္မရလို႔ ခံုမဲ့နဲ႔ ေျခက်င္ မျပန္ရရုံတမယ္ တိုးပိတ္ ၾကပ္သိပ္ေနတာကို အတင္း တိုးေဝွ႔စီးၿပီး အတင္းအဖ်င္းေတြ နားမဆန္႔ေအာင္ ၾကားရမယ္………. လက္မွတ္က အလုအယက္ၾကားထဲ ဝယ္ရတာမို႔ ကိုယ္က်တဲ႔ရထားက မိုးမလင္းခင္ ထြက္မယ္ဆိုလာထား မနက္ေလးနာရီ ေလာက္ထၿပီး ေနထိုင္ရာအေဆာင္ကေန ပ်ဥ္းမနားၿမိဳ႔ထဲမွာရွိတဲ႔ ဘူတာရုံဆီကို သြားဖို႔ လံုးပန္းရမယ္……..ရထားလက္မွတ္ခက ၅၀၀ နဲ႔ ၁၀၀၀က်ပ္ ၾကားပဲက်တဲ႔ ရထားကို ကိုယ္ေနတဲ႔ အေဆာင္ကေန တုတ္တုတ္ လို႔ေခၚတဲ႔ သံုးဘီးဆိုင္ကယ္ကို တစ္ေထာင္ေပးစီးမလား၊ ဆိုင္ကယ္တက္စီကိုပဲ သံုးေထာင္ ေပးစီးမလား ကတိုက္ကရိုက္ ေျပးေပေတာ့ပဲ။ ဒီၾကားထဲ
ဘယ္ခရီးသည္ေတာ႔ ဆိုင္ကယ္သမားက ရိုက္ႏွက္လုယက္ သြားျပန္ၿပီစတဲ႔ သတင္းဆိုးေတြကလဲ ၾကားေနရျပန္ေတာ့ ကြန္မန္ဒိုလို စိတ္ထားၿပီး တကၠစီသမား ေနာက္လိုက္ရတဲ့ ဒုကၡကလည္း မေသး၊ ထမ္းပိုးထက္ လက္ခကႀကီးတဲ႔ အိမ္ေတာ္ျပန္ခရီးကို ရင္ေလးစြာ ေတြးေနမိတယ္။

အိမ္ေတာ္ကလူတိုင္း ျပန္ခ်င္ၾကေပမယ့္ ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႔မွာ ရုံးအေရာက္ ျပန္ရမယ့္ ဒုကၡကလည္း အေတာ္ႀကီးေသးတယ္။ ကားလက္မွတ္က ကိုယ့္အရည္အခ်င္းနဲ႔ ေဝလာေဝး။ ရထားလက္မွတ္ကလည္း ရထားရုံးခ်ဳပ္မွာ M.O နဲ႔တကြ သြားတိုးရဦးမယ့္ဒုကၡ၊ ေနာက္ညရထားမရွိပဲ ေန႔ထြက္တဲ႔ရထားကို မနက္အေစာဆံုး ရထားနဲ႔က်လို႔ကေတာ့ ကိုယ္ေနတဲ႔ေနရာနဲ႔ ဘူတာရုံက ညအိပ္ေစာင့္ရမယ့္အျဖစ္။ ရထားခထက္ အိမ္ကေနဘူတာရုံကို လာမယ့္ကားခက ပိုေျမာက္ေနေသးတယ္။ ေနာက္ မိန္းမသားျဖစ္တဲ႔ ကၽြန္မကို ရန္ကုန္ျမိဳ႔စြန္မွာရွိတဲ့ အိမ္က ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္ အေဖက ဘူတာႀကီးကို မနက္ အေစာဆံုးထြက္မယ့္ ရထားအမီ လိုက္ပို႔ရတယ္ေလ။ သူ႔ခမ်ာ အိပ္ေရးပ်က္၊ ပင္ပန္းတယ္။ ျပန္ေတြးလို္က္ေတာ့ အိမ္ကို မျပန္ျဖစ္ေတာ့ပဲ ကၽြန္မေနတ ဲ့အေဆာင္နားက မိုးကုတ္ တရားရိပ္သာမွာ ဆယ္ရက္တရားစခန္းဝင္ၿပီး တစ္ႏွစ္လံုးလုပ္ခဲ႔တဲ႔ အကုသိုလ္ အညစ္အေၾကးေတြကို မစင္ၾကယ္ရင္ေတာင္ ဗုဒၶတရားရိပ္ ခိုလႈံခြင့္ရခ်ိန္ေလးမွာ ပြားမ်ားအားထုတ္မယ္လို႔ ရည္သန္ၿပီး ေယာဂီစာရင္း ေပးလိုက္ပါေတာ့တယ္။ အိမ္ကလဲ ရုံးပိတ္ရက္ရွည္မွာ မျပန္ပဲ ေနျပည္ေတာ္မွာ တရားစခန္းဝင္မယ့္အေၾကာင္း ေျပာေတာ့ သာဓုသံုးႀကိမ္ေခၚၿပီး ခြင့္ျပဳခဲ႔တယ္။

ဒီလိုနဲ႔ သႀကၤန္ရက္ရွည္ႀကီးဆီ ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ ေရာက္လာေတာ့တာေပါ့။ ျပန္ဖို႔အတြက္ ကရိကထေတြမ်ားသူနဲ႔၊ ဗ်ာပါဒမ်ားသူနဲ႔ စည္စည္ညံေနတဲ႔အခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ကိုယ္ တရားရိပ္သာကို အထုပ္ေလးဆြဲၿပီးဝင္ခဲ႔ေတာ့တယ္။ တရားရိပ္သာကို ဝင္တယ္ဆိုရင္ပဲ ေအးျမတဲ႔အရိပ္အာဝါသကိုခံစားလို္က္ရတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ရိပ္သာထံုးစံအတိုင္း စာရင္းေပးထားသူေတြကို ေနရာခ်တာ အေတာ္ၾကာၾကာ ေစာင့္ေနရေသးတယ္။Thanlwin Ain Mat ဒါေပမယ့္ အိမ္ျပန္ဖို႔ ရထားစီးရတာနဲ႔စာရင္ ဒါက ျမတ္ေသးတယ္ေလ။ ခဏေလးၾကာေတာ့ ကိုယ့္အတြက္ သတ္မွတ္ေနရာကို ေရာက္ေတာ့တယ္။ ပ်ဥ္ေထာင္ဇရပ္ေလး အေပၚထပ္မွာတဲ႔။ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အမယ္အိုႏွစ္ေယာက္က ကိုယ့္ေဘးနားမွာ။ သူတို႔က ကေလးမေလးဆိုတဲ႔အၾကည့္နဲ႔ တခ်က္လွမ္းၾကည့္ၿပီး ႏွစ္ေယာက္သားစကားေတြ ေဖာင္ဖြဲ႔ေနၾကတယ္။ စကားေျပာေနလိုက္ၾကတာ သူတို႔ရဲ့သြားေလသူေတြကို တမ္းတမ္းတတနဲ႔ ေနာက္ၿပီး သားသမီးေတြအေၾကာင္း ေျပာေနလိုက္ၾက ရယ္လိုက္ၾက တရားစကားေလး စြက္လိုက္ၾကနဲ႔ ငယ္ေပါင္းေတြျဖစ္ပံုရတယ္ေလ။

ကၽြန္မကိုေတာ့ ငဲ့ၿပီး အသိအမွတ္ျပဳရုံေပါ့။ အမယ္အိုႏွစ္ေယာက္က ေဖြးေဖြးလႈပ္ ဆံႏြယ္ေတြၾကား ေဆးလိပ္ခိုးေငြ႔ေတြ တလူလူနဲ႔ေပါ့။ စကား ေျပာေပါက္ေတြကလဲ ဒီနယ္သားမွန္း သိသာတယ္။ ခဏေနၾကာေတာ့ သားႏွစ္ေယာက္ျဖစ္ဟန္တူတဲ႔ အမ်ိဳးသားလူရြယ္ႏွစ္ေယာက္ဟာ အမယ္အိုေတြဆီ ေရာက္လာၿပီး သူတို႔ ပါလာတဲ႔ စားဖြယ္ရာေတြကို ေပးၿပီး ထိုင္ကန္ေတာ့တယ္။ အမယ္အို ႏွစ္ေယာက္ကလဲ ဆုေတြေပးၿပီးေတာ့ေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ သားတစ္ေယာက္က “အလုပ္ သြားလိုက္အံုးမယ္ အေမ”လို႔ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ျပန္သြားေလရဲ့။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ ကၽြန္မေဘးနားက အမယ္အိုႏွစ္ေယာက္ကလဲ သူတို႔ရဲ့ေရွ့ေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြ ေျပာရင္း၊ ကၽြန္မကိုလဲ အလာပသလာပေျပာရင္းနဲ႔ ခင္မင္ရင္းႏွီး လာခဲ႔ေတာ့တယ္။ ငယ္ငယ္ေလးနဲ႔ ခုလိုတရားစခန္းဝင္ျဖစ္တဲ႔ ကၽြန္မကို သူတို႔က အသိအမွတ္ျပဳၾကတယ္။ ကၽြန္မကို ဘယ္ဌာနကလဲ ဘာလုပ္ရတာလဲ စသျဖင့္ေမးျမန္းၾကေသးတယ္။ “အိမ္မျပန္ပဲ တရားစခန္းဝင္တာ ကုသိုလ္ရတာေပါ့။ ခုလိုလူငယ္ေတြ ဘာသာတရား ကိုင္းရႈိင္းတာကိုလဲ ၾကည္ႏူးမိတယ္”ဆိုၿပီး ခ်ီးမြမ္းေနၾကေလရဲ့။ ဆယ္ရက္စခန္းပြဲ အစေန႔ေတြမွာေတာ့ ေဟာတရားနာလိုက္ ရႈမွတ္ပြားလိုက္နဲ႔ ေနသားတက်ပါပဲ။ ဝန္္ထမ္းအမ်ားဆံုးပါတဲ႔ ေယာဂီေတြၾကားမွာ နယ္ခံရြာခံ အမယ္အိုေတြကေတာ့ အေတာ္ေလး အေနက်ံဳ႔ေနရရွာ တာေတြ႔ရေသး။ ဆယ္ရက္ျပည့္တဲ႔ေန႔မွာေတာ့ ေရစက္ခ်တရားနာၿပီး စခန္းသိမ္းပြဲလုပ္ေတာ့ ကိုယ္တို႔အားလံုးလဲ ကိုယ့္ေနရာကိုယ္ျပန္ဖို႔ လံုးပန္းရေတာ့တာေပါ့.။ ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႔ဆိုေတာ့ ေနာက္ေန႔ ရုံးတက္ရမွာမို႔ ေန႔လည္ဆြမ္းစားၿပီးတဲ႔အခ်ိန္ ဆရာေတာ္ ဘုရားကို ခြင့္ပန္ကန္ေတာ့ၿပီး ျပန္ဖို႔လုပ္ရေတာ့တာေပါ့။

ပစၥည္းေတြသိမ္းေနရင္း ေဘးနားက အမယ္အိုႏွစ္ေယာက္က ေဆးျပင္းလိပ္ေလး ဖြာရႈိက္ရင္းက “အင္း….ျပန္ၾကေတာ့မွာေပါ့ေလ….ဒို႔မ်ားေတာ့ အသက္ရွင္သခိုက္ေလး အားထုတ္လိုက္အံုးမလို႔ ေနရစ္ခဲ႔မယ္ေဟ့……”လို႔ ေျပာေနတယ္။ ေနာက္ ကၽြန္မကို ၾကည့္ရင္း “ကေလးက ဘယ္ရုံးကလဲ” လို႔ေမးေတာ့ ကၽြန္မက ကိုယ့္ဝန္ႀကီးဌာန နာမည္ကို ျပန္ေျဖရတယ္။

ေနာက္ေတာ့ ေခါင္းတညိတ္ညိတ္နဲ႔ “အင္း….ကေလးတို႔ရုံးေတြ မေဆာက္ခင္၊ မေရာက္ခင္တုန္းကေတာ႕ ဒို႔မ်ားရြာက သိပ္သာယာ သေပါ့၊ ဒို႔ဝိုင္းကလဲအက်ယ္ႀကီး ကိုင္းေတြကလဲမ်ားတယ္၊ အိမ္ကအဘိုးႀကီးက သူႀကီးေလ ဘုရားဒကာေက်ာင္းဒကာေပါ့၊ အရင္တုန္းက ဒီေတာရေက်ာင္းေလးကို ငါတို႔ေတြပဲ ပစၥည္းေလးပါး ေထာက္ပံ့ခဲ႔ရတာ၊ ကုသိုလ္ေတြ မနည္းခဲ့ဘူး၊ ခုေတာ့ အဲဒီကိုင္းေတြအကုန္လံုး ကေလးတို႔ေနဖို႔ အေဆာင္ေတြ၊ ရုံးေတြေဆာက္ဖို႔သိမ္းလိုက္ၿပီ၊ ကိုင္းေတြကုန္ၿပီ၊ အိမ္ဝိုင္းလဲေပ ၄၀-၆၀ အဝိုင္းေတြခ်ေပးတဲ႔ ေနရာမွာ အိမ္ေဆာက္ေနရတယ္၊ ေခၽြးနဲစာနဲ႔ လက္က်န္ အတြင္းပစၥည္းေလးေတြကို ထုခြဲေရာင္းခ်ၿပီး ေဆာက္ရတာကလား၊ အိမ္က ေသးေသးရယ္ပဲ၊ ဘာဆက္လုပ္ရမွန္းလဲမသိပါဘူး…….” ဆိုေတာ့ ကၽြန္မ အေတာ္ခံစားသြားရတယ္။

မေနႏိုင္တဲ႔အဆံုး ကၽြန္မက “ဒါဆို အဘြားတို႔ ေလ်ာ္ေၾကးရမွာေပါ့ ဘယ္ေလာက္ေပးလဲ” ဆိုေတာ့ “တစ္ဧက ႏွစ္သိန္းတဲ႔ ၊ ဒို႔မ်ားေျမကအမ်ားႀကီးေလ ဆယ္ဧကေက်ာ္တယ္။ ေနာက္ထပ္ သိမ္းတဲ႔အထဲမွာပါသြားတာေလ၊ ခုလုပ္ေနတဲ႔ တည္းခိုရိပ္သာေတြနားကေပါ့၊ ေလ်ာ္ေၾကးကလဲ ေပးမယ္ေပးမယ္နဲ႔ ခုထိေတာ့မရေသးဘူး၊ စိုက္စားဖို႔ေျမလဲမက်န္ေတာ့ဘူး”လို႔ ရီေဝေဝမ်က္လံုးေတြနဲ႔ ေငးေျပာေျပာတယ္။

ကၽြန္မက “သူမ်ားေတြေကာ ေလ်ာ္ေၾကးအျပည့္ရၾကလား၊ အဘြားက ဆိုင္ရာကိုသြားေျပာေပါ့၊ တစ္ဧကႏွစ္သိန္းက နည္းနည္းေလးရယ္၊ ဒါကိုေတာင္ ခ်က္ခ်င္းမေပးတာ၊ သားသမီးေတြက ခုဘာေတြလုပ္စားၾကလဲ”လို႔ ေမးေတာ့ အဘြားအိုက “အို ကေလးရယ္ အမ်ားပဲဟာ ဒို႔တဦးတည္း မရတာမွမဟုတ္တာ အားလံုးခံၾကရတာပဲ ဝဋ္ေႂကြးလို႔ပဲ သေဘာထားတယ္။ ဘယ္ကိုသြားေျပာရမွာလဲကြယ္။ သားသမီးေတြအရင္က ကိုင္းစိုက္ယာစိုက္ေပါ့၊ ခုေတာ့ သားေတြက “ဘာဆက္လုပ္ရမွန္းလဲ မသိေတာ့ဘူးအေမရယ္ ေဈးပဲေရာင္းတတ္တာ”ဆိုၿပီး ဟင္းရြက္စိမ္းေလးေတြေရာင္းတယ္ ပန္းရံေတြလဲလိုက္လုပ္တယ္ ခုေတာ့ဆိုက္ေတြ ေတာ္ေတာ္ နည္းသြားၿပီ လမ္းျပင္တာေလာက္ကလဲ လူလိုမွ အလုအယက္လိုက္လုပ္ရတာ။ လူျပည့္ၿပီဆို အလုပ္ကမရေတာ့ဘူး၊ သမီးေတြက ပန္းရံလုပ္ ကုန္စိမ္းေရာင္း၊ သားေတြက ဆိုင္ကယ္တက္စီဆြဲဖို႔လဲ ပိုက္ဆံကမရွိ ဆိုေတာ့ က်ပန္းေတြလုပ္ စည္ပင္သာယာမွာ ေန႔စားဆိုလားလုပ္တယ္၊ ေန႔စားအလုပ္က တခါတေလမွ လုပ္ရတာ၊ ဒီၾကားထဲ ကုန္စိမ္းေရာင္းတယ္၊ ေဈးေရာင္းတာကလဲ မလြယ္ဘူး၊ ဆိုင္ခန္းမရွိေတာ့ သတ္မွတ္တဲ႔ ေစ်းေကာက္ေပးမွ ေရာင္းရတာ၊ ေဈးေကာက္နဲ႔ မလြယ္ဘူး။ ဝန္ထမ္းအိမ္ရာေတြထဲလဲ လွည့္ေရာင္းတာ မိရင္ဖမ္းတယ္တဲ႔။ အိမ္း…. ဒို႔လဲ ဘာေတြ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ၿပီး အသက္ဆက္ရအံုးမလဲ မသိဘူးေအ၊ ေသခါနီးေနတဲ႔ ငါတို႔ကအေရးမႀကီးေပမယ့္ သားသမီးေတြက ခုမွဘဝ စၾကတုန္း သူတို႔ေရွ့ေရး ရင္ေလးတယ္ေအ” လို႔ေျပာေလရဲ့။

စိတ္ကူးတည့္ရာ အသစ္တစ္ခုရဖို႔ စေတးေပးရတဲ႔သူေတြရဲ့ လည္ေခ်ာင္းေသြးေတြကို အာမခံခ်က္ မေပးႏိုင္တဲ႔ အျဖစ္အတြက္ နားရည္ဝေနတဲ႔ သံစဥ္ခပ္ပဲ့ပဲ့တစ္ခုကို ျပန္ၾကားေနရသလို မခ်ိတင္ကဲ ျဖစ္ေနရတယ္။ ကၽြန္မလဲစိတ္မေကာင္းဘူး၊ အေျခအေနေတြကို နားလည္ေပးထားရတာကိုေပါ့။ အဘြားအိုေျပာတဲ႔ ဝဋ္ေႂကြးနဲ႔ ပတ္သက္တာကိုလဲ ဆန္းစစ္ေနမိျပန္တယ္။

အေတြးတစ္ခုရတာနဲ႔ ကၽြန္မက “အဘြားတို႔ တျခားရပ္ရြာမွာ အမ်ိဳးေဆြမရွိဘူးလားဟင္” လို႔ေမးေတာ့ “ဘယ္……မရွိဘူးေအ့ က်ဳပ္တို႔က ဒီမွာေမြး ဒီမွာႀကီးတရြာလံုးက အမ်ိဳးခ်ည့္ေနတာ ခုေတာ့တမ်ိဳးလံုး ဒုကၡေရာက္တာ ဆိုေတာ့ ဘယ္သူ႔ကယ္ခိုင္းရမလဲ” ဆိုၿပီး ေငးရီရီမ်က္လံုးေတြက မ်က္ရည္လဲ့ေနတာကို ကၽြန္မေတြ႔လိုက္ရေတာ့ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ထဲထိခိုက္လာရတယ္။

ေဆးလိပ္ကို တစ္ခ်က္ ဖြာရႈိက္လိုက္ရင္းက အဘြားအိုက “ဒီလိုအခ်ိန္ဆို အရင္တုန္းက တရြာလံုး ရွင္ျပဳမဂၤလာနဲ႔ ျခိမ့္ျခိမ့္သဲေပါ့ေအ……ခုေတာ့ စားဖို႔ေတာင္ မနည္း ရွာႀကံေနရတာ ဆိုေတာ့ မလုပ္ႏိုင္ၾကေတာ့ဘူးေလ ငါတို႔လိုလူအိုေတြအတြက္ သူတို႔ေတြ မနည္းရွာေဖြေပးေနရတာ၊ ကေလးေတြက သိတတ္လို႔ ေနာက္မဟုတ္ရင္ ခြက္ဆြဲရမယ္……အိမ္း ကေလးေတြလဲ က်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစလို႔ အျမဲဆုေတာင္းေပးေနမိတယ္ ခုတရားစခန္းဝင္ေတာ့လဲ ဆရာေတာ္ဘုရားက ဝန္ထမ္းေတြကို ဦးစားေပးရေတာ့တာေပါ့။ သူ႔ကို ပစၥည္းေလးပါးလွဴတဲ႔ ဒကာေတြ ဒကာမေတြကိုေတာ့ ေက်းဇူးျပဳရေတာ့ ငါတို႔မလဲ ေဘးေရာက္ေနရၿပီ ခုလိုအခ်ိန္တရား အားထုတ္စရာက ဒီေက်ာင္းေလးရွိတာကိုး ငါတို႔ကေတာ့ ေက်ာတခင္းစာ အေတာ္ရွာရတာေနာ့ တရားအားထုတ္ခ်င္လို႔သာ လာခဲ႔ရရွာတာ ခုဆိုအိမ္မွာ ငါ့ျမစ္ေပါက္စေလးေတြဆို အထိန္းအကြပ္မရွိနဲ႔ ေက်ာင္းလဲ မထားႏိုင္ဘူးေလ စားဖို႔ကို တစ္အိမ္လံုးထြက္ရွာေနရသကိုး ငါမရွိေတာ့ အဲျမစ္ကေလးေတြလဲ ထိန္းတဲ႔သူ မရွိျဖစ္ေနေတာ့တာ မတတ္နိုင္ဘူးေလ၊ ရသခိုက္ေလး ကိုယ့္အတြက္ လုပ္ရဦးမွာမို႔ မ်က္စိမွိတ္လာခဲ႔တာ…..” လို႔ ဆက္ေျပာေနတယ္။

ကၽြန္မလဲ အားေပးႏွစ္သိမ့္ေပးစရာ စကားစရွာေနမိေပမယ့္ လည္ေခ်ာင္းေတာင္ ေျခာက္ေနတဲ့ အျဖစ္နဲ႔မို႔ အျပန္ခရီးအတြက္ အသက္ႀကီးသူေတြအားလံုးကို ဦးခ်ကန္ေတာ့ၿပီး ျပန္လာရေတာ့တယ္။ လမ္းမွာလဲ ပိေတာက္ပင္ေတြမရွာမိေတာ့ဘူး။ ေနကလဲ ပိုပူျပင္းေနသလိုပဲ..။ လက္ျပက်န္ရစ္ခဲ့တဲ႔ အဘြားအိုမ်က္ႏွာကိုေျပးျမင္ေနမိတယ္………..။ ေနေတာ္ေတာ္ ပူေနတယ္….။

အေဆာင္ျပန္ေရာက္ေတာ ့ ဝမ္းစာအတြက္ ျမိဳ႔မေဈးအေျပးသြားမိတယ္။ ကားေပၚမွာ အမယ္အိုတစ္ေယာက္ ျခင္းေတာင္းစုတ္ေလး တစ္လံုးနဲ႔ရယ္။ လက္ထဲမွာ တစ္ေထာင္တန္ေလး တစ္ရြက္နဲ႔။ ေဈးေတာင္းေလးအသာခ်ၿပီး ကားၾကမ္းခင္းမွာထိုင္ၿပီးမွိန္းေနတယ္။ ၾကည့္ရတာဒီလိုကားေတြနဲ႔ ခရီးမသြားဘူးတဲ့ပံုနဲ ့ အန္ထားပံုရတယ္။ သူလဲ ဟိုအဘြားအိုတို႔လို ဘဝတူေတြလား။ သားသမီးမရွိေတာ့ ရုန္းကန္ေနရပံုရတယ္။

ေဈးေရာက္ေတာ့ ဟင္းရြက္သည္က အေတာ္ေလးနည္းေနၿပီ။ မိုးခ်ဳပ္စျပဳေနၿပီ။ လမ္းေဘးပလက္ေဖာင္းမွာ ဟိုေယာင္ဒီေယာင္လုပ္ေနတဲ့ ခပ္ငယ္ငယ္မိန္းကေလးသံုးေယာက္ေလာက္က က်င့္သားမရေသးတဲ့ ဟန္ပန္ တစ္ခုကို မ်က္ႏွာျပင္မွာ ေနရာေပးထားတယ္။ ပါးမွာလဲ တတ္သေလာက္ မွတ္သေလာက္ ျခယ္သထားဟန္နဲ႔ ဟန္ပန္မက်ျဖစ္ေနတယ္။ သူမတို႔ မ်က္ဝန္းေတြက တစံုတရာကို ဝမ္းစာအတြက္ရွာေနဟန္နဲ႔ ဘဝတစ္ခုအေပၚ သစၥာရွိစြာ ရုန္းကန္ဖို႔ အသင့္အေနအထားေတြနဲ႔။

Thanlwin Ain Mat ဆိုင္ကယ္ တက္စီသမားေတြကလဲ မ်က္ဝန္းခ်င္း ဆံုလိုက္တာနဲ႔ ဘယ္သြားမလို႔လဲဆိုၿပီး အလုအယက္ ေဈးေခၚၾကတယ္။ ဝမ္းစာအတြက္ကိုး။ အားလံုးကို ျခံဳၾကည့္ေတာ့ ကၽြန္မ ဒီနယ္ေျမမွာ ေနထိုင္ လုပ္ကိုင္ေနရတာကို မသတီျဖစ္လာတယ္။ မ်က္ရည္ေပါက္ႀကီးငယ္ က်ထားတဲ႔ ေနရာအလုပ္အကိုင္ အသိုက္အျမံဳေတြ ပ်က္စီးၿပီးမွ ျဖစ္လာတဲ့ အေဆာက္အဦးေတြကို ၾကည့္ရင္း ရင္မွာ နာက်င္ေနမိတယ္။ သူတို႔သဘာဝ သူတို႔ အိုးအိမ္ေလးေတြ ေပ်ာက္၊ ကံအေၾကာင္းမလွတဲ႔ အေျခအျမစ္မရွိတဲ႔ သူေတြအျဖစ္ ဘဝေျပာင္းၿပီး ျမိဳ႔ေတာ္အဂၤါရပ္နဲ႔ မညီညြတ္တဲ႔ မလိုလားအပ္တဲ႔ အာမခံခ်က္မရွိတဲ႔ ဘဝေတြကို မ်က္ႏွာလႊဲခဲပစ္ လုပ္ၿပီး ကိုယ့္ဝမ္းစာအတြက္ ရွာၾကံေနၾကတဲ႔ အသိုင္းအဝိုင္းကိုလဲ ေတာ္ေတာ္ေလး စက္ဆုပ္မိေနတယ္။

ပိေတာက္ေတြလဲ မျမင္တဲ့ ဒီသႀကၤန္ကေတာ့ ၿပီးသြားခဲ႔ေပမယ့္ ကၽြန္မကေတာ့ သႀကၤန္ခ်ိန္ခါေရာက္တိုင္း အဲဒီႏွစ္တုန္းက တရားစခန္းမွာ ဆံုခဲ့ၾကားခဲ့ခံစားခဲ့ရတဲ့ အရာအားလံုးဟာေတာ့ ရင္ထဲစြဲက်န္ ေနရစ္ေတာ့တယ္ေလ။ သႀကၤန္နဲ ႔ပိေတာက္ ခြဲမရသလို၊ ပိေတာက္ျမင္တိုင္း ကၽြန္မ ရင္ထဲ ႏွလံုးသားထဲမွာ ကာရံမလွတဲ့ ဘဝမ်ားစြာအတြက္ အိပ္မက္ဆိုးလို တေစၦေျခာက္ခံေနရတာ ခုခ်ိန္ထိပါပဲ။

ရပ္ေဝးေျမျခားမဟုတ္တဲ႔ ကိုယ့္အမိေျမရဲ့ အထင္ကရေနရာ အသစ္တစ္ခုမွာ ျဖစ္ပ်က္ႀကံဳေတြ႔ၾကရတဲ႔ အမွန္တရားေတြဟာ မင္ရည္ျဖဴျဖဴနဲ႔ ေရးထားတဲ႔ စကၠဴျဖဴစာတမ္း ေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ပံုျပင္လို႔လဲ ေျပာမထြက္ပါဘူးေနာ္။ စကၠန့္မလပ္မရုိးႏိုင္တဲ႔ မ်က္ရည္စေတြကို ေျခနဲ႔ နင္းကန္လိုက္ပံုေတြကလဲ သိုသိုသိပ္သိပ္ပါပဲ……….။ “အမ်ားပဲေလ……။ အမ်ားပဲ……။ တစ္ေယာက္ထဲ မဟုတ္ဘူးေလ……။ ဝဋ္ေပါ့……” ဆုိတဲ႔ အသံက ပဲ့တင္ထပ္ေနတယ္။ ဒုကၡဆိုတာ ေပၚေပၚထင္ထင္ ေတြ႔ရမွ လူသိတတ္ၾကေပမယ့္ ဒီလို လူမသိသူမသိတဲ့ ဘဝဆိုးေတြနဲ႔ ဒုကၡသည္ေတြကို ဘယ္လို ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္နဲ႔ ကူညီႏိုင္ၾကမလဲ ဆိုတာ ကၽြန္မ ေဝခြဲမရပါဘူး။ အမ်ားပဲေလ ဆိုတဲ့ အမယ္အိုရဲ့ စကားကလဲ နားထဲ ပဲ့တင္ထပ္ေနဆဲပါ……………။

ေငြအတြက္ ဘဝပ်က္ေနရသူေတြ၊ ဘဝမပ်က္သင့္ပဲ ပ်က္ေနရသူေတြ၊ ပညာတတ္ေပမယ့္ အလုပ္လက္မဲ့ ျဖစ္ေနရသူေတြ၊ အလုပ္ရွိေပမယ့္ စားမေလာက္၊ ေသာက္မေလာက္ဘဝနဲ႔ အေၾကြး ပတ္လည္ဝိုင္းေနသူေတြ၊ ဘဝေတြအတြက္ ကိုယ့္ဘဝကို ေရာင္းစားခံထားၾကရသူေတြ၊ အျမတ္ထုတ္ခံေနရသူေတြ၊ အာမခံခ်က္မရွိတဲ႔ ျပည့္စံုျခင္းေတြၾကား လံုးပါးပါးေနၾကရသူေတြ… …….။

မ်က္ကန္းတေစၦ မေၾကာက္ေတာ့သလို အျဖစ္ဆိုးကို သေဘာေတြ႔ေနရသူေတြ၊ မခ်စ္ေသာ္လည္း ေအာင္႕ကာနမ္းေနရသူေတြ၊ နားလွည့္ပါးရိုက္ ခံေနရသူေတြ၊ သကာေလာင္းထားတဲ႔ ပံုရိပ္ေယာင္အေပၚ အတၱေတြနဲ႔ ခယေနၾကသူေတြ…………ေသခ်ာေတြးလိုက္ေတာ ့ အားလံုး ဒုကၡသည္ေတြ ပါလားလို႔ေလ။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေရာ မိတ္ေဆြတို႔ ဘယ္လို သတ္မွတ္ပါသလဲ…..။ အာမခံခ်က္ရွိတဲ့ နိုင္ငံသားေတြ အျဖစ္လား။ ဒီလို သႀကၤန္ခါထဲ ေရာက္ၿပီဆိုရင္ျဖင့္ ၂၀၀၈ခုႏွစ္ သႀကၤန္ပိတ္ရက္ရွည္က ကၽြန္မ ၾကားခဲ႔ခံစားခဲ႔ရတာေတြကို တေစၦေျခာက္သလို ျပန္ေျပာင္းခံစားေနရပါၿပီ……..။ မိတ္ေဆြတို႔အားလံုးလဲ ဒီလို ဒုကၡသည္ေတြအတြက္ နည္းလမ္းေလးမ်ားရွိရင္ ေဝမ်ွေပးၾကပါလို႔………။

(မွတ္ခ်က္။ ၂၀၀၈ခုႏွစ္ သႀကၤန္တြင္း ေနျပည္ေတာ္တြင္ ၾကံဳေတြ႔ခဲ႔ရေသာ ကိုယ္ေတြ႔ခံစားခ်က္ တစ္ခုအား မွ်ေဝျခင္းျဖစ္ပါသည္။)

ညေနဥာဏ္
သံလြင္အိပ္မက္ အင္တာနက္မဂၢဇင္း
အတြဲ၃၊ အမွတ္၂ (၂၀၀၉ခုႏွစ္ ဧၿပီလ)