Wednesday, July 27, 2011

ေစ


“ေစ”

မဟုတ္ဘူးလို႔

ျငင္းကန္ျခင္းတစံုတရာေအာက္

ေခါင္းညိတ္လိုက္တဲ့

အမူအရာက

တထပ္တည္းျဖစ္ေအာင္.................... ေစ။

ေပါက္ကြဲခါနီးေဒါသ

အဖာတစ္ရာမကတဲ့ အက်ႌေအာက္က

ရင္ဘတ္ကလဲ

ဟာမိုနီမပ်က္ စုတ္ျပတ္ကာသိမ္းဆည္း

ေအးခ်မ္းတဲ့အမူက်င့္နဲ႔ တည္ၿငိမ္ေအာင္............ေစ။

ဘာမွန္းမသိတဲ့

လူးလြန္႔ေနစိတ္ေတြရဲ႕ေနာက္

မျမင္ရတဲ့ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းနဲ႔

အားလံုးတိက်ေသသပ္လွပေအာင္...............ေစ။

ပုပ္အဲ့အဲ့အညႇီအေဟာက္

စြန္းထင္းတဲ့အပိုင္းစမ်ားက ေသြးအျဖစ္စုစည္း

ခ်စ္ျခင္းကိုေခါင္းေပၚရြက္

အနီေရာင္သေဘာတရားေပ်ာက္ကြယ္ေအာင္..............ေစ။

အခု ဒီေန႔ ဒီအခ်ိန္ ဒီေနရာ

အေျပာင္းအလဲမရွိ

ယုတ္ညံ့တဲ့လက္ေစာင္း မေျပာင္းဘဲဆက္ကာေနတဲ့

ႏႈတ္ခမ္းေတြနဲ႔

ကိုယ္ေသမယ့္ေန႔ကိုကိုယ္တိုင္.................ေစ။

သံလြင္အိပ္မက္ အင္တာနက္မဂၢဇင္း။
အတြဲ (၃)၊ အမွတ္ (၁)၊ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ။
ကဗ်ာေလးတပုဒ္ပါဝင္ခြင့္ရခဲ႔တဲ့အတြက္အတိုင္းမသိေက်နပ္မိပါတယ္.........။




Tuesday, July 19, 2011

ကဗ်ာဂါရဝ

အမွတ္တရပါပဲ...
အခက္ခဲေပါင္းမ်ားစြာၾကားက
ငါတို႔ျမန္မာဆိုတာ ဒီလိုပါလို႔
ေၾကြးေၾကာ္ႏုိင္ေအာင္
ျမန္မာျပည္ႀကီး လွလွပပ ကျပႏိုင္ေအာင္
ေျမပံုလွလွနဲ႔
အက္ဒမမ္ဆီးနဲ႔ ေဘးေအာ့ဖ္ဘင္းဂါးၾကားမွာ
ထည္ဝါစြာ ငြားငြားစြင့္စြင့္ေပါ့...
ေသြးေတြ တဆက္ၿပီးတဆက္
အသက္ေတြ တသက္ၿပီးတသက္
တေယာက္ၿပီးတေယာက္
အဆုံးသတ္မရတဲ့ ခ်စ္စိတ္ေတြနဲ႔
သူတို႔အလွကို ေဖာ္က်ဴးရင္း
ငါတို႔ခ်စ္ေျမကို
ထိန္းသိမ္းႏိုင္ၾကဖို႔
သူတို႔ေတြ ကိုးဦး တခ်ိန္တည္းတျပဳိင္တည္း စေတးခဲ့ၾကရ...
အတၱေလာဘ အေမွာင္ဖံုးသူေတြၾကား
သူတို႔က်ဆံုးၿပီးေနာက္
တျဖည္းျဖည္းၿပိဳက်ခဲ့ရတဲ့
ငါတို႔ ျပည္ျမန္မာ
သာစြဆိုတာ ဟုတ္ရဲ႕လား။
ေနာင္လာေနာက္သား
ငါတို႔တေတြလည္း
အျဖစ္ကေတာ့ ဒါပါပဲလို႔
တဖြဖြညည္းတြားရင္း
အေတြးပင္လယ္မွာခ်ာခ်ာလည္ရင္း
မာယာေတာမွာ ေမာဟအေမွာင္ၾကားက
အတၱဟိတကိုပဲ ဗဟိုျပဳရင္း
ကၾက ခုန္ၾက ကစားၾကနဲ႔
တျဖည္းျဖည္းၾကီးျပင္းလာၾက
သို႔ေပမယ့္
ဒီေန႔ ဇူလိုင္ ၁၉ရက္ေရာက္လာရင္ေတာ့
အားလံုးရင္ထဲ
အျဖစ္ေဟာင္းကို သမိုင္းေၾကာင္းေပၚက
ဖုန္ထူထူစာရြက္ၾကားထဲ
ဂါရဝျပဳရင္းအဆံုးသတ္ရုံနဲ႔
ၿပီးရမလား...
သူတို႔ျဖစ္ေစခ်င္ၾကတာ ဒါပဲလို႔
မထင္ဘူး။
အားလံုးဟာ ကိုယ့္အာယုကို ကိုယ္ခ်စ္ေပမယ့္
သူတို႔လို စေတးျဖစ္ခဲ့ၾကရင္
အခုအခ်ိန္ဆို ငါတို႔
ငါတို႔ေျမေပၚမွာ
လွလွပပ ဂါရဝျပဳႏိုင္ၾကမွာ
အေသအခ်ာ....